Blog 18 (nie do końca legalny): Seks analny
Seks analny jest w Chorwacji czymś bardzo istotnym. Fakt ten odkryła całkiem niedawno Ida Prester, popularna chorwacka prezenterka telewizyjna oraz wokalistka zespołu popowego “Lollobrigida“. Jej współpraca z HTV (chorwacką telewizją publiczną) w ramach programu “Hrvatska uživo” (Chorwacja na żywo) zakończyła się, ponieważ w jednym z wywiadów przyznała, że nie przepada za seksem analnym. Nie stanowi to problemu dla reżysera muzycznego show nadawanego na HTV, prowadzonego przez Idę, jak również dla reżysera porannego programu niedzielnego dla młodzieży, który również prowadzi Ida. Wydaje mi się, iż ci reżyserzy w tajemnicy również nie lubią seksu analnego. Jednak, niestety dla Idy, reżyser “Hrvatska uživo” najwyraźniej okazuje się być wielkim fanem seksu analnego, tak więc – rzecz jasna – poczuł się zagrożony publiczną wypowiedzią Idy i zdecydował się prezenterkę zwolnić.
Możecie zobaczyć Idę tutaj, w “Briljanteen” (niedziela rano, młodzież):
Jej gośćmi są Irena Rašeta (chorwcka pisarka SF, o której jeszcze napiszę) oraz wasz ulubiony chorwacki bloger. Ja to ten w czerwonym; to ze względu na moje przekonania polityczne ORAZ dlatego że chciałem zwiększyć swoją atrakcyjność seksualną. Spójrzcie proszę na te duże, czarne koła na scenografii w studiu – wiecie co symbolizują, nie? Dokładnie tak, reprezentują wielkie, potężne odbyty, obserwujące każdy nasz ruch i słuchające publicznych wypowiedzi. Widzicie? Są wszędzie!
Tu możecie posłuchać muzyki Idy w wideoklipie:
A tutaj jest bardzo interesująca piosenka zatytułowana “My Boyfriend is Gay“:
Możecie wynająć jej zespół, żeby zagrał na waszym weselu czy czymś w tym rodzaju.
Tak czy siak, wracając do seksu analnego: zapamiętajcie proszę tę wiadomość! Jeśli zdarzy wam się kiedyś pracować w redakcji programów informacyjnych chorwackiej telewizji publicznej: MUSICIE UWIELBIAĆ SEKS ANALNY! Bo inaczej stracicie pracę.
Odsuwając na bok chorwackie skandale z seksem analnym w roli głównej, większość rzeczy, o których wspomniałem w notce numer 14 znalazła swój ostateczny finał. Niewiadomą jest jeszcze moja współpraca z wydawnictwem VBZ, gdyż wciąż czekamy na decyzję Ministerstwa Kultury, czy zdecydują się wesprzeć finansowo wydanie książki, czy nie. Umowa z francuskim wydawcą została podpisana, miasto Rijeka będzie wspierać moje książki, udało mi się wysłać opowiadania zarówno na Istrakon, jak i na Sferakon – i znam nawet wyniki konkursów. Niestety nie wygrałem w tym roku żadnej nagrody na konkursie Istrakonu, ale wydadzą w swoim zbiorze moje dwa teksty. Wysłałem trzy, wzięli dwa. Zazwyczaj mam wrażenie, że jurorzy wybierają gorsze spośród moich opowiadań, a odrzucają lepsze, lecz w tym roku moim zdaniem dokonali słusznego wyboru. Odrzucony tekst inspirowany był wyborami. Akcję osadziłem w niedalekiej przyszłości, a głównymi bohaterami było dwóch facetów pracujących dla partii politycznej, próbujących pomóc osiągnąć zwycięstwo swojemu kandydatowi. Przełom w technice (i metafizyce) pozwolił na wskrzeszanie zmarłych, by mogli głosować na wyborach. Nieumarłym zapewniono nawet prawa obywatelskie, tak by mogli legalnie głosować. Nasi bohaterowie posuwają się jednak krok dalej, sprowadzając ciała z Bośni i Hercegowiny, by te mogły głosować na ich partię w Chorwacji. Tną ciała na kawałki, by łatwiej było je przetransportować. Główny problem pojawia się gdy główne postacie odkrywają, że ich wspólnicy w Bośni i Hercegowinie omyłkowo wzięli kilku starszych obywateli sąsiedniego kraju za zwłoki i wysłali ich razem z ładunkiem. Ach tak, kandydaci w wyborach również są nieumarłymi – sławnymi chorwackimi politykami z przeszłości. Myślę, że pomysł jest całkiem chwytliwy, ale jestem bardzo niezadowolony z tego, jak go wykończyłem. Napisałem opowiadanie dwa razy, gdyż na początku mi się nie podobało, lecz i drugie podejście nie było dużo lepsze. Problem w tym, że opowiadanie tak naprawdę nie ma fabuły; w większości opisuje tylko całą sytuację. Zapewne więc pomysł czeka przeróbka i wykorzystanie w innym miejscu. Wyniki konkursu nie zostały jak dotąd podane oficjalnie do wiadomości publicznej, toteż nie wiem komu jeszcze udało się dostać do antologii. Wiem tylko, że Vesna Kurilić dała radę. To młoda pisarka i moja przyjaciółka. Pojawiła się na moich warsztatach pisarskich ledwie kilka razy i nie wiem, czy w jakikolwiek sposób jej pomogłem. Jej tekst ukazał się już raz w zbiorze Istrakonu, potem jednak była odrzucana. Teraz znowu jej się udało, z czego jestem bardzo zadowolony.
W konkursie Sferakonu nie ma nagród, ale ich antologia jest prawdopodobnie najlepszym źródłem opowiadań SF w Chorwacji. Kiedy mówię „najlepsze”, mam na myśli najlepszą dystrybucję i największą liczbę czytelników. Czyli jakieś 500 egzemplarzy rozprowadzanych między odwiedzającymi konwent Sferakon. Tak, jakieś 500 egzemplarzy – to nasze najlepsze źródło. Życie jest do dupy. Bądź co bądź moje opowiadanie trafiło do zbioru, tak samo jak opowiadanie napisane przez Irenę Hartmann. Irena jest jedną z uczennic w moich warsztatach pisarskich i jestem z niej bardzo dumny. Ma dopiero 18 lat i ta liczba idealnie nadaje się na koniec tego wpisu.
tłumaczenie: Mateusz Kopacz
————————————–
Komentarze do wpisu prosimy zamieszczać TUTAJ. Wszystkie komentarze napisane w języku polskim zostaną dla Zorana przetłumaczone.
Recent Comments