Towary Zastępcze, to polski zespół wykonujący muzykę z pogranicza electro, alternatywy rockowej, jazzu i poezji śpiewanej. Pierwsze i jak na razie nieodzowne skojarzenie numer jeden to Świetliki. Tyle, że Towary są tworem już dojrzałym i o własnej tożsamości. Niemniej muzyka i koncept artystyczny przypomina ten Świetlickiego.

Pierwszą płytę wydali trzy lata temu. Były to smutne, melancholijne dźwięki i jeszcze smutniejsze, jeszcze bardziej melancholijne wiersze. Bez wielkiego zadęcia, ale pięknie wykonane pod każdym względem. Album nosi nazwę Ciche dni.

Tegoroczne, drugie dziecko urodziło się z gdańskiej kurwy i papierosowego dymu. Nazywa się Dolne miasto i imituje soundtrack do kryminału w stylu chandlerowskim. Powinienem napisać: album, ale to mało powiedziane. To jest całe przedsięwzięcie, czyli ze dwadzieścia, chyba, minut paradokumentów o zamordowaniu pewnej prostytutki. Takie rozmowy ze świadkami, osobami, które o czymś słyszały, coś wiedzą. Czarno-białe, świetnie zrealizowane, wprowadzają w nastrój historii. Dalej mamy pytania, na które trzeba odpowiedzieć poprawnie, by album ściągnąć. Dalej świetną muzykę, przegenialne teksty, świetnych wokalistów i nastrój dobrego kryminału.

Dla chętnych są także płyty w cenie 25zł. Zakochany w albumie kupiłem i zakochany jestem jeszcze mocniej. Dostałem pocztą teczkę jak z akt policji, w środku CD, zdjęcia z miejsca zbrodni i – cholera – połamany tips czerwony w foliowym opakowaniu. Proszę państwa, tak się powinno płyty wydawać! Do tego egzemplarzy jest jeno 997. Mój ma numer dwieście pierwszy.

Po więcej zapraszam na stronę twórców mojego numeru jeden w polskiej muzyce 2009. Można tam znaleźć oba opisane powyżej albumy do darmowego ściągnięcia.

Zapraszam również na stronę netaudio.pl, gdzie także jest moja recenzja tego krążka.

Aby więc ożywić nieco stronę, postanowiłem nieco napisać o muzyce. W kwestii muzyki jestem może laikiem nie tak dużym, jak w przypadku kinematografii, ale też daleko mi do znawców. Niemniej słucham muzyki tyle, iż postanowiłem wręcz się ograniczać, by nie przedawkować. Na mieście i w pociągach delektuję się więc jeno odgłosami z domyślnego strumienia dźwięku, to jest: z rzeczywistości. Dzięki temu lepiej mi się myśli. Nawet tak kojący Mozart czy Arvo Part na dłuższą metę mogą zamęczyć zmysły. Muzyka absorbuje, a więc obciąża; obciążenia miałem nieco ostatnio dosyć. Dlatego jeśli ktoś czuje się zmęczony i przytłoczony życiem: sugeruję długie spacery bez emetrójki. Tylko chyba medytacja i joga są równie kojące.

Cisza koi, ale bez muzyki dawno padłbym na mordę i nie wstał. Więc słucham dalej nadmiarowo i zróżnicowanie. Niegdyś bawił mnie tylko rock i metal, teraz znajduję dużą radość w obcowaniu z muzyką elektroniczną i jazzem. Muzyka klasyczna z kolei to dla mnie kategoria zupełnie odmienna i chyba równie ważna, jak wszystkie inne razem wzięte.

Moim zamiarem nie jest jednak jałowe blablanie o moich degustibusach, jeno coś ciekawszego. Mianowicie Jamendo.com – serwis z alternatywną muzyką do ściągnięcia i używania za darmo. Jako że większość znajdujących się tam albumów jest na licencji CC, można je odtwarzać bez większych problemów i wydatków w pracy, w domu i wszędzie indziej. Oczywiście to tak ogólnie, bo licencja jest nieco bardziej złożona. Ale interesująca opcja, prawda?

Na Jamendo próżno szukać znanych, mainstreamowych artystów. Publikują tam głownie dziwacy, niewidzący konieczności czerpania zysków ze sprzedaży własnej muzyki. Więc głównie amatorzy, debiutanci i ci, których nikt wydać nie chciał. To oczywiście ogromne uogólnienie, które często jest w użyciu. W dodatku nie do końca trafne, biorąc pod uwagę wysoki poziom wielu znajdujących się tam dzieł. Jamendo to muzyczne śmietnisko, na którym można znaleźć masę wartościowych antyków. Kilku z nich chciałem tu przedstawić – to wybór raczej ukierunkowany pod specyfikę bloga, więc pogodne dźwięki na razie niech idą w diabły. Zapraszam do odsłuchania i ściągania – wielu światowych muzyków mogłoby się tu poczuć zagrożonych.

Ulubionych albumów mam tam całą masę, więc na razie ograniczę się jeno do kilku najulubieńszych – tak na zachętę. A kiedyś postaram się napisać o tym jeszcze trochę – bardziej tematycznie.

Voodoo Economics – if : then :: iminami

Jedna z najczęściej słuchanych przeze mnie ostatnio płyt. Iście cudowna i świeża mieszanka triphopu i post-rocka. Piękna pani pięknie śpiewa i gra na klawiszach, panowie jadą na basach, gitarach i perkusji. Można słuchać w kółko – bo nastrój jest obłędny, bo muzyka bardzo oryginalna, bo to, bo tamto. Takie płyty nie zdarzają się co dzień. To jest cud żywy.

Red Emprez – Clubgirls and poofs

Muzyka prosto z pięknego, Wisłą płynącego mocarstwa. Muzyka niejednoznaczna, bo brzmi to jak Marylina Manson chcący grać electro-clash. Trochę gotycko, trochę dyskotekowo – przede wszystkim świetnie zagrane. Wielkie brawa dla wokalisty, który ma w gardle chyba potrójne błogosławieństwo. Wpada to w ucho, a grzeje mocno.

Revolution Void – The Politics of Desire

Nu jazz w wielkim stylu. Dużo saksofony, jakieś basy, pianino i od cholery elektroniki. Skocznie i funky jak u Medeskiego, Martina i Wooda – i wcale nie gorzej. Album jest to bardzo eksperymentalny i bogaty. I naprawdę świetny – jedne z lepszych nu jazzowych projektów, jakie słyszałem.

Triplexity – Between Light And Shadow

Internetowy projekt trzech panów, z których jeden to bodaj saksofonista, drugi bawi się w electro i jakieś tripy, a trzeci gra na różnych dziwnych przeszkadzajkach z całego świata. I znowu jest to nu jazz. Jeno jeszcze dziwniejszy – mocno wychillowany, pełen przestrzeni i muzyki world. Wciągający i bardzo nastrojowy. Można sobie do dobrej książki posłuchać, albo po prostu – przy kawie.

Myślę, że na razie tyle wystarczy. To tylko kilka z naprawdę wielu perełek, jakie wyłowiłem w wielkiej wodzie internetowej muzyki. Można tego słuchać za darmo i całkowicie legalnie, można pogadać czasem z twórcami, skomentować i radować się. Jak i ja się raduję.