Komentarze do: Zielona twarz http://carpenoctem.pl/wordpress/pmateja/2008/10/14/zielona-twarz/ Groza, baśniowość i rzeczy nadnaturalne w literaturze. Wed, 04 Aug 2010 22:35:22 +0200 http://wordpress.org/?v=2.9.2 hourly 1 Autor: Cichy http://carpenoctem.pl/wordpress/pmateja/2008/10/14/zielona-twarz/comment-page-1/#comment-64 Cichy Sat, 18 Oct 2008 07:55:42 +0000 http://carpenoctem.pl/wordpress/pmateja/2008/10/14/zielona-twarz/#comment-64 Gustav Meyrink to moim zdaniem jeden z bardzo niewielu pisarzy, którzy straszą kreując tło dla przekazania swej filozofii. Tak miał w pewnym sensie Poe, tak miał Lovecraft, i o nich się mówi "mistrzowie gatunku". Myślę, że coś w tym jest, bo sam horror to pewnego rodzaju filozofia, używana nieraz jako silne podłoże pod przekazanie czegoś więcej. Meyrink z pewnością stanąłby na najwyższym piedestale klasyki grozy, uważany przez cały świat za kolejnego mistrza, gdyby nie ezoteryczność jego filozofii. Jak słusznie wspomniałeś Paweł - powieść w tym wypadku to tylko pretekst i jak o "Golemie" mówi się sporo, bo zawiera pewną historię, którą można śledzić z ciekawością, tak o "Zielonej twarzy" zapewne (sam bowiem nie czytałem książki) już nie, gdyż jest właśnie - jak przypuszczam - quasi-powieścią, quasi-traktatem filozoficznym, który raczej nie trafi do mas. Ale cieszy mnie, że zajmuje Cię ten autor. Mam nadzieję, że odkopiesz jeszcze kilku pisarzy, którzy zasługują na uznanie i oczywiście nam o nich opowiesz. :) Gustav Meyrink to moim zdaniem jeden z bardzo niewielu pisarzy, którzy straszą kreując tło dla przekazania swej filozofii. Tak miał w pewnym sensie Poe, tak miał Lovecraft, i o nich się mówi “mistrzowie gatunku”. Myślę, że coś w tym jest, bo sam horror to pewnego rodzaju filozofia, używana nieraz jako silne podłoże pod przekazanie czegoś więcej. Meyrink z pewnością stanąłby na najwyższym piedestale klasyki grozy, uważany przez cały świat za kolejnego mistrza, gdyby nie ezoteryczność jego filozofii. Jak słusznie wspomniałeś Paweł – powieść w tym wypadku to tylko pretekst i jak o “Golemie” mówi się sporo, bo zawiera pewną historię, którą można śledzić z ciekawością, tak o “Zielonej twarzy” zapewne (sam bowiem nie czytałem książki) już nie, gdyż jest właśnie – jak przypuszczam – quasi-powieścią, quasi-traktatem filozoficznym, który raczej nie trafi do mas.

Ale cieszy mnie, że zajmuje Cię ten autor. Mam nadzieję, że odkopiesz jeszcze kilku pisarzy, którzy zasługują na uznanie i oczywiście nam o nich opowiesz. :)

]]>