Archiwum dla Sierpień, 2008»
Pudełko, duch i rock’n'roll
Że Joe Hill to publikujący pod pseudonimem syn Stephena Kinga wiadomo już od jakiegoś czasu i – nie oszukujmy się – gdyby nie ogłoszono tego faktu, w Polsce długo pewnie czekalibyśmy jeszcze na premierę Pudełka w kształcie serca, debiutanckiej powieści przedstawiciela kolejnego pokolenia Kingów.
Przyznaję, że Joe z miejsca zaskarbił sobie moją sympatię tym, że tajemnicę swego pochodzenia długo trzymał w tajemnicy. Wszak to żadna satysfakcja surfować na ochoczych rękach fanów ojca. A jednak tak oczywiste, że drugi z synów – Owen – na to się skusił. Tego pana jakoś nie mam chęci czytać.
Pod Wiszącą Skałą
Mógłbym wylać tu potok słów na temat tego, czy Piknik pod wiszącą skałą jest lekturą opartą na faktach, podkoloryzowaną historyjką, którą autorka zasłyszała, czy też jedynie jej wymysłem. Mógłbym pisać o tajemniczym ostatnim rozdziale, który został z książki usunięty, powoływać się na autorytety, cytować i Bóg wie, co jeszcze robić. Prawda jest jednak taka, że wszystko to interesowało mnie może przez chwilę, zbyt krótką, bym sięgnął gdzieś poza łagodne obrzeża Wikipedii. Bo tak właściwie po co komu takie rzeczy, wszak jeśli coś usunięto, to zapewne psuło całość, a czy fabuła ma podstawy w rzeczywistości – co to właściwie za różnica? Jestem leniwe bydle, nie interesuję się tym.
Palacz zwłok
Dlaczego dołączono Palacza zwłok do serii Fantastyki i grozy Wydawnictwa Literackiego, tego nie rozumiem. Owszem, jest to bardzo fajna i wartościowa lektura, ale nijak nie pasuje mi do romansów grozy Ann Radcliffe, czy choćby Dziecka Rosemary. Faktem jest jednak, iż nieco narzekam na wyrost, bo nie jest to jedyny tego typu wybór wydawnictwa. Powieść, a właściwie minipowieść Ladislava Fuksa – przy odrobinie dobrych chęci – to rzeczywiście twór, któremu można by przyczepić etykietkę grozy, ale byłaby to etykietka drugorzędna – taka przyczepiona z tyłu.