(…)
Podobno Słońce Korei, Kim-Dzong Ill Bondy ogląda pasjami; seria znalazła grono wielbicieli wśród wysokich funkcjonariuszy KGB. Paradoksalność tej sytuacji jest jedynie pozorna i gdybym ja, na przykład, odnalazł się w sowieckich służbach, śledziłbym przygody agenta 007 jako hołd wobec potęgi, której przyszło mi służyć.
Z „Tylko dla twoich oczu” – jak i innych filmów – wyłania się KGB jako instytucja niemal wszechmocna, zdolna do inicjowania zbrodniczych zdarzeń w każdym zakątku globu, jej interesom służą wszelkie ciemne siły i organizacje, posiada też zdolność korumpowania geniuszy oraz milionerów. Śni o władzy odważniej niż zawiadowcy demokratycznych struktur, a skradzione, rzeklibyśmy dziś spiracone technologie lądują w rękach generałów pozbawionych skrupułów. W odniesieniu do „Tylko dla twoich oczu” Wykrycie obernowoczesnej łodzi przebranej za kuter nie stanowi wielkiego problemu, wystarczy zwerbować lokalną szajkę łotrów, następnie, żeby przechwycić nowoczesny gadżet z dna morza sowieccy mocodawcy nie muszą się nawet zamoczyć – ta przykrość spada już na agenta Jej Królewskiej Mości.
Siłom ciemności rezydującym w Moskwie może przeciwstawić się jedynie nowoczesny superman, tu zdradzający już objawy zmęczenia. W sekwencji cudów, wśród których znajdziemy brawurową ucieczkę kruchym citroenem przed nowoczesnymi maszynami oprawców, bijatykę na skoczni narciarskiej, podwodne starcie we wraku z ucieczką przed rekinem włącznie i efektowna wspinaczkę do górskiego klasztoru, nasz bezlitosny agent udaremnia spisek, wymieniając uprzejmości z sowieckim generałem. Ten skłania się i rozbawiony odchodzi z niczym dziadzio, któremu ukochany wnuczek spłatał niegroźnego figla; oczywiście, gdyby nie Bond, nad Londynem łopotałby czerwony sztandar, na Harvardzie wykładano by wyłącznie marksizm, uzasadniając kolektywizację McDonaldów. KGB jest bowiem tak potężne i wszechobecne, że zwyczajny człowiek nie zdoła go powstrzymać, ba, armia ludzi zwyczajnych powinna natychmiast się rozwiązać i iść na smutnego drinka: tylko Bond, cudotwórca i nadczłowiek potrafi przekreślić plany rosyjskich służb. Tyle film – w życiu KGB istniało naprawdę, za to o Bondach niewiele wiadomo.
(…)
tom pod redakcją Romana Książka

Niewiele wiem o kotach, a o grubych już na pewno. Nigdy, przez Prezesem i Kreską nie miałem żadnego i nie przebywałem w kocim towarzystwie, jeśli nie liczyć zmasakrowanej przez wiek czarnej kotki, snującej się w towarzystwie własnego odoru po domu plenerowym ASP. Zresztą, prócz zapachu mam jedno tylko wspomnienie związane z tym zwierzęciem. I to post mortem. Kiedy kotka wreszcie wyzionęła ducha, odkryłem jej truchło za śmietnikiem i jako człowiek zaledwie dorastający poddałem się zdziwieniu. Jej ciało było tak sztywne – może od mrozu, może w skutek procesów pośmiertnych, zapewne to i to – że mogłem uchwycić je za ogon i utrzymać sterczące. Wyposażony w ten szczególny rekwizyt próbowałem nawet zaimprowizować jakiś rodzaj kukiełkowego monodramu, od czego jednak musiałem odstąpić w skutek protestów ówczesnej koleżanki. Moja niewiedza na temat kotów ujawniła się kilka dni temu z okazji kolegi. Kumpel zainteresował się kotką Kreską, drzemiącą niespokojnie, w oczekiwaniu na niesprecyzowane zagrożenie-jak to kotka Kreska ma w zwyczaju. Wiedział wcześniej, że posiadam grubego kota, jego kot też jest całkiem spory. W każdym razie, pogłaskał kotkę Kreskę i oświadczył, że poświadczyłem nieprawdę, nieumyślnie, lecz jednak. Kotka Kreska wcale nie jest gruba, rzekł, ona jest ubita a nawet muskularna. Dotknąłem jej. Przypominam, że nigdy wcześniej nie dotykałem grubego kota, więc trudno mi stwierdzić, jak miękki powinien być taki kot. Kotka Kreska nie jest miękka wcale, przeciwnie, wygląda na całkiem betonowe stworzenie, co wcześniej pozostawało dla mnie tajemnicą. Rety, muskularny kot. Przypomniałem sobie, z jaką siłą odpycha się łapkami, albo nimi się wczepia, dając słuszny opór: skacząc zmyślnie, obaliłaby mnie na ziemię. Ta moc ukryta w ciele stoi w sprzeczności z jej charakterem, dzielącym się na łagodnego ducha i niezbyt bystry umysł, co zresztą koreluje ze sobą. Łagodność ducha wynika z braku bystrości, kotka Kreska zwyczajnie nie umie rozeznać się w możliwościach wynikłych z jej muskulatury. To komplikuje trochę sprawę, bo dotąd uważałem, że kotka Kreska jest świnką morską zamkniętą w kocim ciele, teraz mamy trzecią zmienną. Kocie ciało jest kocie jedynie na zewnątrz, struktura mięśnia i kośćca przynależy do zupełnie innego zwierzęcia. Więc-w jednej trzeciej świnka morska, w jednej trzeciej kotka, w jednej trzeciej, bo ja wiem, pancernik? Rosomak?
Kłopot z tożsamościowym określeniem kotki (?) Kreski nakłada się szczególna jej wizja na planie kosmicznym. Kiedyś interesowałem się fizyką kosmiczną, było to na tyle dawno, że zdołałem zapomnieć wszystko, poza ogólnym skojarzeniem. Mam wrażenie, że dzisiejsza fizyka kosmiczna, nasza zdolność do badania kosmosu zatoczyła koło i jesteśmy mniej więcej na etapie filozofów jońskich. Nic nie wiemy, spekulując o pierwszej zasadzie, rozpalamy sobie wyobraźnię czarną dziurą, dwudziestym wymiarem i wielkim traktorem to i ja dorzucam. W mistycznym widzie dostrzegłem Kosmiczną Kreskę, której ta moja, jest tylko miniaturką. Kosmiczna kotka Kreska ma rozmiar bilionów galaktyk, a jej maska wynosi, mniej więcej, 90% masy całego wszechświata. W jej oczach płoną setki mgławic i wybuchają supernowe. Leniwie jednak. Kosmiczna Kreska nie zna ruchu, bo i po co on jej, jedynie spogląda sobie na całe stworzenie z przyległościami. Co najwyżej mlaśnie i stąd znamy kosmiczne wiatry. Nie sposób jej zobaczyć, gdyż przecież jest czarna i pochłania wszystko, łącznie ze światłem i obserwatorem, który je emituje. Kontaktu nawiązać też się nie da, skoro nie bardzo wychodzi mi z dużo mniejszą Kreską. Z jej totalną obojętnością czuję się nieco pewniej, co nie znaczy, bezpiecznie, ale w wizji gigantycznej, Kosmicznej Kreski, pozbawionej wszelkich zagrożeń, totalnie szczęśliwej w zapełnianiu bezmiaru dostrzegam coś pocieszającego.
Jutro, po trzech tygodniach pomieszkiwania w Warszawie (oraz wizyty w Berlinie, Katowicach, kilku spotkań z synkiem) zawijam się z powrotem do Krakowa, do mojego mieszkania, które, lepiej lub gorzej służy mi za dom przez rok z kawałkiem. I chyba już niedługo, trzeba mi ruszać ku nowym przygodom. Będzie cudownie. Mam dobre życie. Ale w takich chwilach myślę o tych wszystkich miejscach, w których żyłem. O pierwszym mieszkaniu niedaleko Karmelickiej, właściwie małym pokoju, gdzie musiałem palić węglem w piecu i zawsze, przed snem, siedziałem gapiąc się na rozżarzone węgle. O dziwnej, podłużnej norze na Wrocławskiej, na czwartym piętrze, z którego spadł Prezes. Tam też próbowałem dostać się po piorunochronie, w konsekwencji czego powstała krótka powieść „Horror show”. O ogromnym mieszkaniu w centrum, gdzie mógłbym chyba jeździć na rowerze, gdzie wieczorem wychodziłem na papierosa i patrzyłem, jak, ledwo skryta plecionką na szybie, parzy się para sąsiadów z naprzeciwka. Strasznie smutno to robili. W tym miejscu (u mnie, nie u sąsiadów) znalazłem tyle haków w suficie, że można by tam powiesić reprezentację w piłce nożnej wraz z rezerwowymi. Dla sędziów pozostawała drewniana belka w kuchni. Kto tam teraz żyje? Albo mój pokoik w Ameryce, mały, z wrednym księdzem pod bokiem, w ogóle, był to do niedawna klasztor i może dlatego adres grzmiał: Dorchester Avenue, 666. Boston. Kto nie wierzy ten niech sprawdzi. Albo mój kącik w Domu Łaskiego. Ile tego jeszcze? Nie wiem. Nie umiem zliczyć i nie tęsknię. W tylu miejscach zasypiałem, kochałem, zwierzałem się albo i miotałem się na ciężkim wkurwie, zwymiotowałem w ogromną ilość kibli i wykokosiłem się na niezliczonej ilości krzeseł przed kompem. I chciałbym, co zupełnie niemożliwe, jeszcze raz odwiedzić te miejsca. Zobaczyć, kto tam żyje, jak się ma. ST wierzy, że historia zapisuje się w ziemi, w budynkach widzianych od zewnątrz i może ma rację, w końcu żyje w małej miejscowości. Ale ja wyrosłem w mieście, Kraków nie ma w sobie nic z historii, bo żeby było jakieś wczoraj musi być też i dziś, Warszawa, wiadomo. I całość wspomnień, jakie ma dla mnie wielkie miasto to cudze łóżko, które przejmuję wraz z wynajęciem ścian, sufitu, podłogi. Kto na nim leżał, co sobie śnił, czy żarł się z partnerem, partnerką, czy może kochał. Czy obok bawiło się dziecko? Może ktoś się wkurwił i pierdolnął butelką o ścianę. Stąd plama. Potem emocje biegną głębiej, można sobie dopowiedzieć, nie urodzi się z tego żaden konkret. Nie znajdziemy grobów, ani listów pod podłogą. Oby nie. Ale inne miejsca dla mnie milczą, więc pozostaje to.
Rzeczy czynią ludzi szczęśliwymi. Jakie rzeczy uszczęśliwiłyby mnie? Komputer Mac. Nie dlatego, że jest modny. Odpala się, podobno, natychmiast, więc nie wściekałbym się tak w próżnym oczekiwaniu (nie kupię, bo czymś go zaleję, a szkoda). Czajnik, gotujący wodę w dziesięć sekund. Czyli parę minut do życia. Sklep na dole, tak, bym mógł robić zakupy nie wychodząc na zewnątrz. I balkon. Mały balkon. Balkonik z widokiem na palmy Florydy.