***

– Dobra, no to co wpisujemy? – zapytał anioł Ezariasz. Jako, swego czasu, stróż Kevina Mitnicka najlepiej wiedział jak radzić sobie z komputerami. Teraz zastygł z palcami nad klawiaturą czekając na polecenia.
– Wpisz Maria – zaproponował ktoś, zaraz jednak sam się zreflektował. – Albo nie, wpisz Madonna.
– I dodaj jakieś inne słowa klucze. Może Jezus na przykład.
– I jeszcze nazwy jakiś sanktuariów maryjnych, by wiedział o kogo chodzi. Fatima, Lourdes…
Ezariasz obejrzał się i zmierzył wzrokiem anioła, który się przed chwilą odezwał.
– Znaczy kto ma wiedzieć o kogo chodzi?
– No, wszechmocny Google – odparł skrzydlaty wzruszając ramionami.
Ezariasz westchnął i wpisał kilka miejsc kultu.
– Coś jeszcze?
– Może virgin? – rzucił ten co przed chwilą. – Wiecie, dziewica, tylko po angielsku.
Ezariasz przejechał ręką po twarzy, a jego trzewiach wzbierał już ogień pański.
– Wiemy co znaczy virgin, idioto! Wszyscy mówimy w językach!
Ale i tą propozycję ostatecznie dopisał. Kliknął szukaj i po sekundzie miał już odpowiedź.
– Tu jest chyba największa zgodność. Podkreśla zarówno Madonnę jak i Virgin, Jesusa i Lourdes.
Uriel poklepał Ezeriasza po ramieniu.
– Dobra robota. Czyli gdzie?
– Do Warszawy, wygląda na to, że matka Pana postanowiła pośpiewać.
Przeczytał pobieżnie notkę i rozpromienił się.
– I wygląda na to, że religia wciąż jest żywa, bo Najświętsza Panienka zgromadzi prawdziwe tłumy.
– Znakomicie – Uriel dumnie wyprężył pierś. – Zatem dajmy im finał godny koncertu Madonny.

***

– Nie ma już najmniejszych wątpliwości, ojcze – powiedział ksiądz Anzelm prężąc się jak struna przed biurkiem ojca dyrektora. – Mężczyzna potrącony przez taksówkę w Warszawie, to Jezus Chrystus. Watykan właśnie to potwierdził na podstawie badania krwi.
– Ciekawe skąd to wiedzą? Wzięli próbkę ze świętego Graala? – mruknął pod nosem redemptorysta, a widząc, że młody kapłan głowi się nad odpowiedzią, odprawił go niecierpliwym gestem.
Następnie zdjął okulary, pomasował nasadę nosa i zaczął rozmyślać. Graal, prawda odnośnie całunu z Turynu, chusta Weroniki… Tak wiele wciąż było tajemnic, których stolica apostolska nie ujawniała nawet najbardziej zaufanym żołnierzom Pana. Czy powinien się o to na nich obrazić?
Z drugiej strony czy był sens? Zwłaszcza teraz? Od kiedy na papieskim stolcu zasiadł Niemiec, Watykan wyraźnie przestał być bliski Panu. Dowód? A czy Bóg ojciec nie pokazał właśnie, który kraj jest teraz najbliższy jego sercu? To tu, do Warszawy zesłał powtórnie swojego syna, a więc to Polacy a nie żadne unijne Żydy z Izraela czy innej Ugandy byli kolejnym Narodem Wybranym.
Z zamyślenia wyrwał redemptorystę terkot interkomu.
– Tak, siostro Małgorzato? Słucham.
– Ojcze dyrektorze, czy to prawda? Czy nasz pan…
– Tak twierdzi Watykan, a ja właśnie lecę to sprawdzić. Proszę przygotować helikopter.

***

Ku wielkiemu niezadowoleniu ojca dyrektora nie udało mu się jednak spotkać ze swym Panem.
Powstrzymali go od tego dwaj aniołowie w czarne garniturach, którzy pojawili się podobno z chwilą, gdy Watykan podał do wiadomości opinii publicznej swoją rewelację. Jak twierdził personel szpitala, zmaterializowali się wtedy w jednej chwili i natychmiast zaanektowali nie tylko salę, w której leżał Jezus, ale w ogóle całe piętro. Zachowywali się przy tym zupełnie jakby w szpitalu leżała filmowa gwiazda pokroju Johnny’ego Deppa, a nie zwyczajny zbawiciel. Legitymowali nawet ordynatora żądając indeksu z religii i karteczki z potwierdzeniem dwóch spowiedzi w ostatnim kwartale.
Z redemptorystą natomiast w ogóle nie chcieli rozmawiać. Tylko jeden skrzydlaty rzucił coś enigmatycznie, że zanim Pan będzie obcował z tymi co się źle mają, sam musi wcześniej wydobrzeć.
Kłótnie nie zdały się na nic, więc ostatecznie kapłan nic nie wskórawszy, znalazł się na przyszpitalnym parkingu.
– I jak spotkanie, ojcze? – zapytał nieopatrznie szofer.
Ojciec dyrektor zmierzył go wzrokiem, a z jego twarzy biła wściekłość Samsona po wizycie filistyńskich fryzjerów.
– Nijak – burknął. – Ale już ja pokażę tym żydowskim podlotkom.
– Żydowskim, ojcze? – nie zrozumiał kierowca.
– A jak się wszyscy aniołowie nazywają? Co jeden to bardziej z hebrajska. Ale ja im już dam do wiwatu. Nie chcą mnie wpuścić samego, to przyjdę do nich z matką chorego. W końcu wszyscy wiedzą, że to Polka, a w dodatku słuchaczka naszego radia… No co tak stoisz jak baran! Wieź mnie na lotnisko!

***

Ogłoszenie poszło w eter jeszcze tego samego dnia. Ojciec dyrektor przemówił osobiście –przerywając żarliwy, mimo iż z taśmy, „antypedalski” wykład/felieton byłego ministra Orzechowskiego – i poinformował wszystkich słuchaczy, że Jezus zstąpił na ziemię i że jeszcze dziś odwiedzi go jego matka. Patronat nad tym wydarzeniem oczywiście obejmie nie żaden tam żydowski TVN czy inne zbóje, ale jedyne słuszne radio – katolicki głos w każdym domu oraz jego siostra telewizja, która trwa i nie odpuści.
No i się zaraz potem się zaczęło.

***

Pierwsi zadzwonili Paulini z Jasnej Góry z informacją, że Matka Boska Częstochowska odwołała już wszystkie spotkania i nabożeństwa i będzie gotowa w przeciągu pół godziny.
Zanim ktokolwiek w radiu zdążył na to odpowiedzieć, franciszkanie z Kalwarii Pacławskiej zadzwonili z protestem, że jak to, że przecież ich Maryja jest lepiej ubrana, a poza tym z polskich Madonn jako jedyna reprezentuje wschód i w dzisiejszych czasach…
Nikt się jednak nie dowiedział, co mieli na myśli konwencjonalni bracia mniejsi spod Przemyśla, bo na antenie już było słychać śląskich górników grożących strajkiem jeśli to Matka Boska Piekarska nie spotka się ze swoim synem jako pierwsza.
Wszyscy, także w Toruniu, wiedzieli do czego zdolne są Hanysy, gdy im dać kilka autobusów i brukową kostkę, więc wyglądało na to, że sprawa była już przesądzona, ale wtedy wreszcie dodzwoniła się Opolszczyzna. Matka Boska Bardzka z Barda Śląskiego miała oficjalne poparcie tak mniejszości niemieckiej jak i samego Papieża. Czy można było z tym dyskutować?
Jak okazało się chwilę później, owszem. Któryś z Marianów z Lichenia zadał bowiem, rozsądne pytanie: matka spotka się z synem i co potem? Licheń miał przynajmniej gdzie potem ugościć Pana. W tamtejszym sanktuarium – wyglądającym jak skrzyżowanie wieży Babel z warszawskim Okęciem – nawet Bóg nie mógł narzekać na metraż czy niedostatek tandetnych złoceń.
Sytuacja z każdą chwilą robiła się coraz bardziej nieprzyjemna, bo do studia dzwonili nie tylko kapłani, ale i szeregowi wierni, zwolennicy jednej czy drugiej opcji. Słuchacze mogli się więc dowiedzieć co jedna Matka Boska może drugiej i która z nich jest prawdziwą Polką, a którą tylko wysługiwali się liberałowie bałamucąc słabych w wierze. I kto wie jakby się to wszystko potoczyło, gdyby w studiu nie pojawił się nagle… archanioł Michał.
Ze lśniącymi włosy i skrzydłami połyskującymi srebrem, dumnie dzierżąc w ręce płonący miecz, przemówił do wszystkich, tak na miejscu jak i przy odbiornikach.
– Nasz Pan nie chce wywoływać sporów, zdecydował więc, że odwiedzi wszystkie sanktuaria ku czci swojej matki. A żeby wyjaśnić raz na zawsze kwestie, która wywołała ten spór zjawi się jeszcze dziś, mimo ciężkiego stanu zdrowia, w telewizyjnym studio.
Ojciec dyrektor nie posiadał się z radości.
– Oczywiście moim? – zapytał.

***