W niedzielę wczesnym popołudniem skończyło się kolejne Seminarium Literackie ŚKFu. Tym razem moje zaangażowanie w imprezę było absolutnie minimalne, nad czym troszkę boleję. Prawda jest jednak taka, że pakiet kolejnych zobowiązań, którym najpewniej bym nie sprostał rozwiałby te ostatnie resztki cierpliwości jaką wszyscy do mnie mają. Boję się brać cokolwiek do zrobienia, by niczego więcej nie pozawalać i jakoś wyjść ze wszystkim na prostą. A Seminarium poradziło sobie bez mojego zaangażowania doskonale – dodajmy, że jak wiele razy wcześniej. Mam nadzieję, że i Confuzja - w którą miałem się angażować, a pojechałem po bandzie – również wyjdzie jak ta lala. Patrząc w program stwierdzam, że ma ku temu ogromne szanse i predyspozycje.
No ale wróćmy do minionego weekendu, uzmysłowił mi on bowiem parę rzeczy i spraw. Po pierwsze, że nigdy więcej chyba nie chcę oglądać plenerowych przedstawień teatralnych wystawianych dla gawiedzi (znaczy takich ze wstępem wolnym i budką z piwem nieopodal). Wniosek ten to wynik pakietu spostrzeżeń zebranych podczas plenerowej wersji “Jesus Christ Superstar” Teatru Rozrywki.
Spektakl wyszedł naprawdę dobrze (mimo paru wpadek wokalnych Jezusa i jednej Szymona), Maria Meyer i Janusz Radek siedzieli okrakiem na szczytach swych talentów, a nagłośnienie było wręcz znakomite. Tylko co z tego, skoro czas skupienia przeciętnego widza plenerowego to długość przeciętnej piosenki Feela? Nawet jeśli zebrało się sporo ludzi, którzy rzeczywiście chcieli zobaczyć i posłuchać spektaklu, to wystarczyło kilku, by skutecznie psuć jego odbiór. I tak gość o wyglądzie Sonny’ego z czasów, gdy ten śpiewał z Cher uzupełniał piosenki ze sceny fałszywymi nutami “Snu o Victorii” Dżemu, a grupa oszołomów z wioskowej remizy będących na gościnnych występach w większym mieście, komentowała, że “Tego się kurwa nie da przeżywać, bo, kurwa, w teatrze to, kurwa, jest pewnie zupełnie, kurwa, inaczej”. Potem jeszcze dla zaakcentowania swych słów któryś rzucił głośną kurwą (nie dosłownie) i upił łyk przemyconego piwa w plastikowym kuflu. Pozostali przeszli na dyskusję jak to… było na ostatniej imprezie w remizie (powaga! A co, myśleliście, że tylko tak się wyzłośliwiałem?).
Żeby nie było, zdaję sobie sprawę, że śpiewająca Patti mogła komuś przeszkadzać takoż, ale ja tutaj wytaczam argument przeciwko występom plenerowym, a z tym to akurat nie ma różnicy – jak siedzi w teatrze, to też śpiewa.
Drugim moim weekendowym wnioskiem jest stwierdzenie, że chyba powinienem się wybrać na terapię gniewu. Strasznie łatwo się irytuję i wpadam w pułapki zastawione przez interlokutorów chcących mnie podkręcić. To niedobrze i muszę zacząć nad sobą panować. Od dziś biorę się do roboty!
Trzeci wniosek jest taki, że – wygląda na to – rzeczywiście nie powinienem się wypowiadać na temat innych pisarzy, nawet w gronie przyjaciół. To znaczy nie ma już najmniejszych szans, bym wyraził swoją opinię na temat chociażby Dukaja, by ktoś nie próbował odbić pałeczki w stylu “Popatrz jak Ty piszesz. Z całym szacunkiem ale jeśli mam wybierać, to wybieram Dukaja a nie Ciebie”. Jakby to było, cholera, przedmiotem dyskusji!
Do tej pory pilnuję się i nie wyrażam raczej pisemnych opinii o kolegach po fachu, ani tych bardziej ani tych mniej utalentowanych. Czasami zdarza mi się coś bardzo ogólnikowo powiedzieć publicznie, ale wtedy zazwyczaj są to rzeczy pozytywne bądź neutralne (tych negatywnych zwyczajnie unikam). Myślałem jednak, że rozmowa w bliskim mi towarzystwie jest pozbawiona tych naleciałości. Jak się okazuje, nie jest i trochę szkoda.
To oczywiście dość przyciężkawe w nastroju wnioski i ktoś mógłby pomyśleć, że przez cały weekend nie robiłem nic innego, tylko się dołowałem. Nic bardziej mylnego, bawiłem się świetnie i wszystkim, którzy się do tego przyczynili, ogromnie, ogromnie dziękuję.

Z innych rzeczy, postanowiłem Wam napisać kilka słów o “Ofensywie szulerów” i “Drzewie Crossa” jako że najmocniej mam je w tej chwili na tapecie.
Już ukończona “Ofensywa” to, tak jak zapowiadałem, trzy nowele połączone fabularnym “spajaczem”. Bohaterami nowel są kolejno Jasper Maskelyne, Jan Zumbach i Leni Riefenstahl. Nowelki różnią się długością, ale i klimatem, nastrojem. Mamy więc opowiastkę z przekrętem (w duchu “Żądła”), lotniczą humoreskę i quasiromans. A wszystko po to, by wyraźnie przedstawić wszystkim tytułowych szulerów, których opowieść dopiero się zaczyna.
Od razu zaznaczam, że książki nie polecam historykom, bo choć bardzo się starałem zrobić właściwy reaserch, w chwili, gdy historia bardzo działała na niekorzyść fabule… pozwalałem sobie na odstępstwa, nawet tam, gdzie nie ma wątku fantastycznego.

Co do “Drzewa Crossa” natomiast, wygląda mi na to, że będzie to dłuższa historia i na jednym tomie się nie skończy. To opowieść z elementami horroru, westernu i steampunka, z akcją umiejscowioną podczas wojny secesyjnej tak na jej frontach jak i poza nimi.
Główny bohater to Jeremiah Cross, sierżant wojsk południa, bohater wielu bitew. Wraz ze swoim oddziałem, złożonym z południowych zakapiorów z Georgii bierze on udział w bitwie pod Gettysburgiem, gdzie w wyniku splotu okoliczności trafia do niewoli. Brzmi sztampowo? I bardzo dobrze, bo od tego momentu musiałem sobie porobić bardzo dokładne notatki, by się nie pogubić we własnej fabule – niech więc chociaż początek wygląda klasycznie. Obiecuję dużo Voo-doo, wierzenia indiańskie, steampunkowe wynalazki Północy, sporo mojego humoru w wersji czarnej (no bądźmy poważni, nie napiszę afroamerykańskiej, nie?), dużo siekaniny (w dowolnym znaczeniu słowa) i nawiązań do klasyki gatunku (mówię o westernie). Mało? No to spadówa, bo jeśli do tej pory nie napisałem dość, to ta książka bankowo się Wam nie spodoba. Idźcie sobie zatem poczytać… co tam chcecie.

Aha i jeszcze jedna wiadomość. Jako świeżo upieczony wujek, przyjmuję gratulacje. Moja siostra Jadzia urodziła bowiem wczoraj prześliczną dziewczynkę, której wraz z mężem nadali imię Zosia. Jeśli macie pod ręką jakiś alkohol, to proszę o toast. Za zdrowie mojej siostrzenicy! Hip Hip, Hurra! I drugi za moją siostrę! Hip Hip, Hurra! No i jeszcze…
Tyle.

Ten wpis opublikowano dnia wtorek, 16 Czerwiec 2009 o godz. 11:10 pm w kategorii Aktualności, Plany, Rozważania. Możesz śledzić komentarze tego wpisu przy pomocy kanału RSS 2.0. Możesz zostawić komentarz lub wysłać sygnał trackback ze swojego bloga.