Zbliża siÄ™ koniec roku, pora zrobić rachunek sumienia i nadrobić zalegÅ‚oÅ›ci w lekturze. A wÅ‚aÅ›ciwie odkurzyć mojÄ… minikolekcjÄ™ kilkunastu książek. PadÅ‚o na rozmiary kieszonkowe bo te najÅ‚atwiej przemycić w teren. Z przykroÅ›ciÄ… stwierdzam, że Guy N. Smith jest do bani. ZmÄ™czyÅ‚em jakieÅ› dwie historie o krabach i siÄ™ poddaÅ‚em. Trzeba bÄ™dzie to komuÅ› opchnąć pod choinkÄ™. Knight natomiast wciąż po tylu latach trzyma siÄ™ bardzo dobrze. Na pierwszy ogieÅ„ poszedÅ‚ GEN – najbardziej udana jego książka i zarazem kwintesencja opowieÅ›ci klasy B. Jest tu wszystko to, co misie lubiÄ… najbardziej. Eksperymenty genetyczne, paskudny potwór, klimatyczne miejsce na rozgrywkÄ™ i peÅ‚no seksu (miejscami dosyć groteskowego). KretyÅ„skie dialogi idealnie komponujÄ… siÄ™ z gÅ‚upim zachowaniem bohaterów a trup Å›ciele siÄ™ gÄ™sto. Fajnie, że autor prócz niesamowitego tempa i sporej dawki napiÄ™cia, zaopatrzyÅ‚ swoje dzieÅ‚o w klimat czyli coÅ›, czego nie przywykÅ‚em oczekiwać od książek ze stajni PHANTOM PRESS. Poza tym jest to jeden z tych tytułów, które można czytać przynajmniej raz na 2 lata i z każdym razem odczuwać przy tym równie wielkÄ… przyjemność.
Gry z serii RESIDENT EVIL utożsamiają wszystkie najlepsze motywy kina klasy B, na których się wychowałem. Zombie, eksperymenty genetyczne, zmutowane potwory a całość polana sosem mrocznego i nastrojowego horroru. Czekałem więc, po rozczarowaniu filmami Andersona, na najnowszą i tym razem animowaną wersję przygód wirusa T i spółki. Za obraz postanowili wziąć się Japończycy czyli nastąpił długo oczekiwany powrót do korzeni. I miało być tak dobrze. RESIDENT EVIL: DEGENERATION lubić się niestety nie da.
Zacznijmy od tego, że to kino dla naprawdę oddanych fanów serii. Osoby, które nie znają bądź nie lubią gier RE, nie mają tutaj czego szukać. Twórcy postanowili przetransportować kilka rzeczy z konsoli wprost do filmu. Nieskomplikowana historia oraz dziecinne i wydumane dialogi najszybciej rzucają się w oczy. Jest też dwójka bohaterów, którą mogliśmy podziwiać w drugiej części gry i która miała ze sobą znacznie większą interakcję w wyżej wymienionej. Na chwilę pojawiają się również stali ulubieńcy publiczności czyli zombie, w drętwym epizodzie na lotnisku. Jest fatalnie zaprojektowany na wzór Birkina z RE2 mutant, który poza skakaniem i gadaniem nie ma tu wiele do roboty. Cały czas mnie natomiast zastanawiało gdzie podziały jakieś porządne lokacje? Gdzie klimat? Gdzie są potwory? Co z genialną ścieżką dźwiękową? Gdzie jest groza i napięcie? Brak tego ostatniego okazał się przysłowiowym gwoździem do trumny. Zrobili z tego filmu jakiś przegadany thriller, który nie ma zbyt wiele wspólnego ze swoim komputerowym rodowodem, za to stanowczo za dużo z Millą Jovovich i Paulem Andersonem. Marna próba wprowadzenia do historii wątku o bioterroryzmie i chaotyczne wątki poboczne jeszcze pogarszają całą sytuację. Najbardziej odczuwalny jest jednak brak wyrazistego przeciwnika. Scenarzysta bawi się z widzem w ciuciubabkę, by w finale przywalić chyba najgorszym możliwym rozwiązaniem. W ogóle scenariusz jest beznadziejny, nawet jak na tego typu kino. Amerykańska rozpierdalanka w najprostszym wydaniu pomieszana z japońskim patosem i prowokującym do śmiechu dramatyzmem. Humor poprawia trochę ostatnie 30 minut ale horroru tam też nie ma. Po prostu bieganie nad wielką dziurą w ziemi jest na tyle dobrze sprzedane, że po początkowym zalewie nudy, przyjmujemy je jak pustynia deszcz.
Na pewno trzeba pochwalić stronę techniczną filmu. Co prawda wygląd postaci dosyć często kuleje, ale animacja lokacji jest fantastyczna. Ogień w finale jak żywy. A no i finał. Sama końcówka, w której zostajemy poczęstowani prologiem do RESIDENT EVIL 5, jest iście hollywoodzka ale bardzo efektowna. Po samym seansie naszła mnie jeszcze tylko taka smutna refleksja. Te wszystkie niedobre korporacje farmaceutyczne mogą powstawać jak grzyby po deszczu, ale prawdziwego geniuszu zła w postaci ś.p. Umbrelli chyba nikt nie będzie w stanie zastąpić. Może pora ją reanimować?
Wydany niedawno box ze wszystkimi częściami KOSZMARU Z ULICY WIĄZÓW, zmobilizował mnie do odkurzenia tego kultowego już tytułu i sprawdzenia, jak ma się w dzisiejszych czasach. Zabrałem się jednak tylko za pierwszą i siódmą część (czyli jedyne wyreżyserowane przez Cravena), bo mój nieszczęsny romans sprzed kilku miesięcy z pozostałymi, nadal odbija mi się ciężkim kacem. I muszę stwierdzić, że jeżeli kultowość filmu mierzy się jego efektywnością na przestrzeni mijających lat, to filmy Cravena w pełni zasługują na to miano. Naprawdę ciężko jest się do czegokolwiek przyczepić oglądając pierwszy A NIGHTMARE ON ELM STREET z 1984 roku. Prawie 25 lat minęło od premiery a ten film nie zestarzał się ani trochę. Trzyma w napięciu jak diabli, akcja rwie do przodu a faktor rozrywkowy jest ogromny.
Nagroda dla najlepszego filmu na festiwalu w Sitges. Producentem jest sam David Lynch a za kamerÄ… stanęła jego córka… Niemiecko-amerykaÅ„ski SURVEILLANCE miaÅ‚ wszelkie predyspozycje, by doÅ‚Ä…czyć do grona tytułów roku. Nic z tego niestety.
Dwójka agentów FBI udaje siÄ™ do zabitego dechami miasteczka, by wyjaÅ›nić maskarÄ™ z udziaÅ‚em pasażerów 3 samochodów, która wydarzyÅ‚a siÄ™ poÅ›rodku tutejszego pustkowia. 7 osób zostaÅ‚o brutalnie zamordowanych, natomiast każdy z trójki bohaterów, która jakimÅ› cudem ocalaÅ‚a, ma innÄ… historiÄ™ do opowiedzenia. I teraz agenci muszÄ… poskÅ‚adać je wszystkie w caÅ‚ość i dowiedzieć siÄ™, czego niedoszÅ‚e ofiary im nie mówiÄ……
IstniejÄ… na tym dziwnym Å›wiecie filmy, które mogÄ… siÄ™ pochwalić kultowym statusem i reprezentatywnÄ… obecnoÅ›ciÄ… w czołówkach rozmaitych rankingów. GdzieÅ› obok nich, istnieje również caÅ‚kiem liczna grupa tytułów, które nierzadko sÄ… równie dobre (a czasami nawet lepsze), ale z powodu zÅ‚oÅ›liwego losu pozostaÅ‚y w ukryciu – zakurzone, zapomniane, czÄ™sto wrÄ™cz czekajÄ…ce na odkrycie. Paradoksalnie filmy te dostajÄ… drugÄ… szansÄ™, gdy na ekranach kin pojawiajÄ… siÄ™ ich remake’i (tak byÅ‚o na przykÅ‚ad z obrazem BLACK CHRISTMAS Boba Clarka z 1974 roku, o którego istnieniu wiele osób dowiedziaÅ‚o siÄ™ przy okazji premiery jego przeróbki). Tutaj jednak pojawia się sztampowy problem: jeżeli ktoÅ› najpierw zobaczy remake, impakt oryginaÅ‚u może zostać poważnie nadszarpniÄ™ty.
TytuÅ‚ tego wpisu jest oczywiÅ›cie lekkÄ… przesadÄ… – niektóre z poniższych filmów zdobyÅ‚y już jakiÅ› tam rozgÅ‚os w bardzo wÄ…skich Å›rodowiskach. Twórcy pokazujÄ… siÄ™ z nimi na festiwalach, a do sklepów trafiajÄ… w ekskluzywnych wydaniach DVD. Fama jednak jest wciąż niewspółmiernie maÅ‚a w stosunku do ich jakoÅ›ci. Zanim wiÄ™c Hollywood oszpeci kolejny tytuÅ‚, warto na chwilÄ™ zatrzymać siÄ™ przy tych kilkunastu kryminalnie niedocenianych produkcjach.
Polska zaczyna coraz Å›mielej wychodzić z horrorowej zapaÅ›ci i trafiajÄ… do nas tytuÅ‚y, o których jeszcze kilka lat temu nikomu nawet siÄ™ nie Å›niÅ‚o. Tym razem padÅ‚o na Krueger’a. DziÄ™ki firmie Monolith, 19 listopada (i to tego roku) do sklepów zawita box skÅ‚adajÄ…cy siÄ™ ze wszystkich 7 części tej kultowej już serii zapoczÄ…tkowanej przez Wesa Cravena. Przewidywana cena dystrybutora to 99 zÅ‚ (mniej wiÄ™cej tyle samo co wydanie zagraniczne). Jeżeli chodzi o dane techniczne: obraz 16:9, lektor i polskie napisy. OczywiÅ›cie w dodatkach czeka na nas jedynie bezpoÅ›redni dostÄ™p do scen (z tej zapaÅ›ci nie wyjdziemy pewnie przez kolejne 100 lat). Na koniec wypada chyba nadmienić, że z caÅ‚ej serii tylko pierwsza i ostatnia część nadajÄ… siÄ™ do rekomendacji (no od biedy jeszcze trzecia prezentuje jakiÅ› poziom). Z drugiej strony jednak nie ma co narzekać, bo 99 zÅ‚ za taki box to raczej niezbyt wysoka kwota. Poza tym ptaszki ćwierkajÄ…, że każdÄ… pÅ‚ytÄ™ bÄ™dzie można kupić osobno. KtoÅ› jeszcze nie wie o co poprosić w tym roku ÅšwiÄ™tego MikoÅ‚aja?
wÅ‚aÅ›ciwie odkurzyć mojÄ… minikolekcjÄ™ kilkunastu książek. PadÅ‚o na rozmiary kieszonkowe bo te najÅ‚atwiej przemycić w teren. Z przykroÅ›ciÄ… stwierdzam, że Guy N. Smith jest do bani. ZmÄ™czyÅ‚em jakieÅ› dwie historie o krabach i siÄ™ poddaÅ‚em. Trzeba bÄ™dzie to komuÅ› opchnąć pod choinkÄ™. Knight natomiast wciąż po tylu latach trzyma siÄ™ bardzo dobrze. Na pierwszy ogieÅ„ poszedÅ‚ GEN – najbardziej udana jego książka i zarazem kwintesencja opowieÅ›ci klasy B. Jest tu wszystko to, co misie lubiÄ… najbardziej. Eksperymenty genetyczne, paskudny potwór, klimatyczne miejsce na rozgrywkÄ™ i peÅ‚no seksu (miejscami dosyć groteskowego). KretyÅ„skie dialogi idealnie komponujÄ… siÄ™ z gÅ‚upim zachowaniem bohaterów a trup Å›ciele siÄ™ gÄ™sto. Fajnie, że autor prócz niesamowitego tempa i sporej dawki napiÄ™cia, zaopatrzyÅ‚ swoje dzieÅ‚o w klimat czyli coÅ›, czego nie przywykÅ‚em oczekiwać od książek ze stajni PHANTOM PRESS. Poza tym jest to jeden z tych tytułów, które można czytać przynajmniej raz na 2 lata i z każdym razem odczuwać przy tym równie wielkÄ… przyjemność.
na których się wychowałem. Zombie, eksperymenty genetyczne, zmutowane potwory a całość polana sosem mrocznego i nastrojowego horroru. Czekałem więc, po rozczarowaniu filmami Andersona, na najnowszą i tym razem animowaną wersję przygód wirusa T i spółki. Za obraz postanowili wziąć się Japończycy czyli nastąpił długo oczekiwany powrót do korzeni. I miało być tak dobrze. 
dramatyzmem. Humor poprawia trochę ostatnie 30 minut ale horroru tam też nie ma. Po prostu bieganie nad wielką dziurą w ziemi jest na tyle dobrze sprzedane, że po początkowym zalewie nudy, przyjmujemy je jak pustynia deszcz.
zmobilizował mnie do odkurzenia tego kultowego już tytułu i sprawdzenia, jak ma się w dzisiejszych czasach. Zabrałem się jednak tylko za pierwszą i siódmą część (czyli jedyne wyreżyserowane przez Cravena), bo mój nieszczęsny romans sprzed kilku miesięcy z pozostałymi, nadal odbija mi się ciężkim kacem. I muszę stwierdzić, że jeżeli kultowość filmu mierzy się jego efektywnością na przestrzeni mijających lat, to filmy Cravena w pełni zasługują na to miano. Naprawdę ciężko jest się do czegokolwiek przyczepić oglądając pierwszy 
Nagroda dla najlepszego filmu na festiwalu w Sitges. Producentem jest sam David Lynch a za kamerÄ… stanęła jego córka… Niemiecko-amerykaÅ„ski 
