seriale | | The Horror Hall of Fame | The Horror Hall of Fame

07
sie

Strefa zagrożenia

kategoria wpisu: seriale komentarze: (3)

01
sie

W życiu każdego faceta przychodzi taki okres, że trzeba na chwilę odłożyć na bok wszelkie horrorowe atrakcje i zająć się zestawieniem najlepszych seriali pierwszego dziesięciolecia obecnego millenium (eh, co za dramatyczny tytuł). Pewnie nie bez znaczenia jest tutaj fakt, iż choć lato w pełni, to wciąż straszą nas deszczami i tym samym zmuszają do poszukania sobie we własnym domu alternatywnego źródła długonogich blondynek w obcisłych spódniczkach.

Na top filmowy jeszcze trochę za wcześnie, lecz w kategorii rozrywki wieloodcinkowej nie przewiduję już żadnych rewolucji. Trzeba wspomnieć, że przez ostatnie 10 lat sporo porządnie zrealizowanych produkcji próbowało zwojować świat. Osobiście brałem się za łby z wieloma tytułami. Kilka przykuło moją uwagę przez pewien czas (LAS VEGAS, WEEDS, CSI: NEW YORK czy BONES), ale wierny pozostałem tylko poniższej piątce.

czytaj więcej…

kategoria wpisu: seriale komentarze: (29)

14
mar

30 najlepszych Opowieści z Krypty

Najlepszy serial grozy w historii telewizji. Nieśmiertelne intro z rozpoznawanym na całym świecie utworem Danny’ego Elfmana. Sympatyczny Strażnik Krypty, który zasłużenie został ikoną horroru, a jego ułomne i nieśmieszne żarty oraz zaraźliwy śmiech (świetny dubbing Johna Kassira) stały się wizytówką tego show. Serial pełen ironii, czarnego humoru i makabry. Ociekający seksem i przerysowanym gore ale niepozbawiony przy tym celnych refleksji i przewrotnych morałów. Całość kapitalnie wykreowana przez grupę utalentowanych przyjaciół, którzy postanowili przełożyć popularny komiks na język telewizji. Poszczególne odcinki reżyserowali najlepsi a główne role grały w nich największe gwiazdy Hollywood (swego czasu zaszczytem było wystąpienie choćby w epizodzie). Oryginalna i kultowa produkcja, na której wychowało się jedno pokolenie i do której z takim samym zapałem będą wracać kolejne.

Na 80 odcinków (ostentacyjnie pomijam londyński 7 sezon, który był beznadziejny) te słabe mógłbym policzyć na palcach jednej ręki, stąd też ciężko było mi się zamknąć w jakiejś sensownej liczbie. Poniższa 30 jest więc ostro wyselekcjonowana i reprezentuje absolutnie najlepsze, co mnie spotkało przy obcowaniu z fenomenem zwanym TALES FROM THE CRYPT.

Ready for your deadtime story, kiddies?

czytaj więcej…

kategoria wpisu: seriale komentarze: (6)

20
paź

Crime Scene, Do Not Cross

Z braku laku i od niechcenia, ruszyłem jakiś czas temu ku przygodzie ze spin-offami CSI. Nie spodziewałem się raczej niczego niesamowitego. Wystarczyłaby mi jakaś poczciwa dawka rozrywki i trochę sympatycznych postaci. Tak więc zacząłem od CSI: MIAMI, które wypadło niestety grubo poniżej oczekiwań. Na początek dostajemy piękne widoki i ciekawą przestrzeń. Dużo słońca, przepych, wspaniałe rezydencje z basenami wielkości kortów tenisowych i rozgrzane plaże pełne półnagich turystów. Bardzo ładnie. Niestety później zaczyna się robić ciężkostrawnie. Przede wszystkim tragiczne aktorstwo. Pierwszoplanowa para dobrała się pod tym względem idealnie. David Caruso jako szef grupy jest tandetny i beznadziejny. Swoją obecnością całkowicie wytrąca widza z równowagi. Jego gra to coś pomiędzy udawaniem wyluzowanego zabijaki a sileniem się na zatwardziałego gliniarza. Nie może się tylko zdecydować którym chce być w danej scenie. Zresztą co za różnica -- w obu wcieleniach jest śmieszny. Jeszcze te jego kretyńskie, jednozdaniowe teksty. Tuż przy jego boku, pręży się śliczna specjalistka od balistyki grana przez Emily Procter. Drogie ciuchy, idealnie zrobiony makijaż i fryzura oraz niesamowite ciało, nie dały jednak rady odwrócić uwagi od jej nieskomplikowanego warsztatu aktorskiego (należy dużo się uśmiechać i to wystarczy). Nie ważne czy walczy o życie, całuje chłopaka czy przesłuchuje seryjnego mordercę, jej mina jest ciągle taka sama. Reszta aktorów jest równie słaba i nikt nawet nie próbuje się wyróżnić. Z drugiej strony nie czym, bo cała banda cierpi na zaawansowany zanik osobowości. Brak interakcji międzyludzkich jest szczególnie widoczny podczas prowadzenia śledztw/badań/przesłuchań, które są miałkie i nieciekawe. Główne laboratorium jest rozświetlone irytującym odcieniem pomarańczy a producenci próbują ożywić akcję przez wprowadzenie do serialu byłej żony bohatera granego przez Caurso i jego szwagierki, która jest detektywem kolumbijskiej policji. Obie wyglądają jak tanie lafiryndy i nie mają zielonego pojęcia o aktorstwie. Bez jaj. Zawsze jednak trzeba doszukiwać się jakiś jasnych stron. W MIAMI jest to intro, chyba najlepsze ze wszystkich trzech serii:

W międzyczasie przypominałem sobie również wcześniejsze sezony oryginalnego CSI, żeby mieć porównanie i punkt odniesienia. To wszystko, co nie grało w MIAMI, jest perfekcyjnie dopracowane w LAS VEGAS. Idealne zdjęcia i kapitalna ścieżka dźwiękowa Johna M. Keane’a (o których pisał już wcześniej Sick) stanowią podstawę potężnego klimatu tej serii. Sprawy są ciekawe, niesamowicie wciągające i zróżnicowane. Raz bohaterowie przetrząsają wysypiska śmieci na pustyni, by za chwilę przemierzać sieć kanałów pod miastem. Wszystko po to, by znaleźć choćby najmniejszy ślad prowadzący do mordercy. Ich metody są zaskakujące ale też piekielnie skuteczne, dzięki najnowocześniejszym zdobyczom nauki i techniki. To wszystko jednak nie miałoby większego znaczenia i nie dałoby rady uciągnąć 9 sezonów, gdyby nie główni bohaterowie tego dramatu. Wszyscy są do bólu realistyczni i powiązani ze sobą siecią niuansów, spojrzeń, urwanych dialogów i krótkich scen, które pozwalają nam ich poznać, nie odciągając zbytnio uwagi od głównej tematyki serialu. Szefem grupy jest genialny introwertyk, doktor entomologii. Jego wiedza z kryminalistyki jest nieoceniona ale kompletnie nie zna się ludziach, nie radzi sobie z problemami administracyjnymi laboratorium i gardzi papierkową robotą. To ostatnie zawsze zrzuca na swojego zastępcę -- przebojową specjalistkę od rozprysków krwi, byłą striptizerkę i samotną matkę w jednym. Do drużyny należą również: uzależniony od hazardu i przewrażliwiony na punkcie rasizmu Afroamerykanin, sympatyczny i wrażliwy kawaler, który nałogowo zajmuje się podrywaniem kobiet i ma bardzo lekkie podejście do życia oraz zamknięta w sobie kobieta z trudną przeszłością. Idealnym uzupełnieniem tej mieszanki są działający wszystkim na nerwy laboranci oraz obdarzony ciężkim humorem koroner i jego fajtłapowaty asystent. A wszystko pod czujnym okiem twardego i cynicznego kapitana policji. Wszyscy członkowie obsady idealnie czują się w swoich rolach i po dłuższym obcowaniu z tą serią można odnieść wrażenie, że są wręcz zrośnięci ze swoimi postaciami. Co by jednak nie mówić, intro bardziej podoba mi się z oryginalnym utworem Keane’a, którego obecność można było odnotować w pierwszym sezonie:

Gdzieś pomiędzy MIAMI a LAS VEGAS, znajduje się CSI: NEW YORK. Oryginałowi nie dorasta nawet do kolan ale ogląda się ten serial całkiem dobrze i nie irytuje jak przygody Caruso i spółki. Nowy Jork to podobno bardzo chłodne miasto (dosłownie i w przenośni) i trzeba przyznać, że udało się to tutaj dobrze uchwycić. Sprawy nie są zbyt urozmaicone i bardzo sztywno przeprowadzane ale specjalnie mi to nie przeszkadzało, bo ich przebieg jest ciekawy i dosyć dynamiczny. Postacie są trochę bezbarwne a ich relacje wydają się strasznie służbowe, jednak aktorzy spisują się bardzo dobrze. Szkoda, że twórcy znowu postawili na brak osobowości. Główny bohater (grany przez Gary’ego Sinise’a) niby cierpi z powodu śmierci żony i przeżywa swój romans z panią koroner, jednak zbytnio tego po nim nie widać (i to nie z winy aktora, tylko z winy scenarzystów). Melina Kanakaredes nie jest specjalnie przebojowa ani tak piękna jak Emily Procter z MIAMI czy Marg Helgenberger z LAS VEGAS, ale na jej aktorstwo narzekać nie mogę. Pozostali członkowie zespołu również dają radę i całkiem przyjemnie się ich wszystkich obserwuje. NEW YORK jakoś specjalnie mnie może nie wciągnął ale czas z nim z spędzony na pewno nie był zmarnowany.

kategoria wpisu: seriale komentarze: (2)

22
cze

Fringe

Na początku września startuje w USA nowy serial twórców ZAGUBIONYCH, który reklamuje się jako mieszankę horroru i sci-fi. Jego zapowiedzi były bardzo tajemnicze i niejednoznaczne. Na początku myślałem, że pewnie będą chcieli odcinać kupony od sukcesu LOST i wciskać nam coś w ten deseń. Jednak po obejrzeniu pilota, doszedłem do wniosku, że ta cała otoczka niedopowiedzeń miała na celu ukryć fakt, iż serial ten to średnio strawny zlepek dziesiątek innych tego typu produkcji. I nie chodzi już nawet tylko to treść. Główna bohaterka to młoda, ambitna i dosyć ładna (chociaż pozbawiona charyzmy) agentka FBI. Ma romans z kolegą z pracy, sceptycznego szefa i nie wiedzieć czemu, tylko ona może rozwiązać zagadkę rozpuszczenia się wszystkich pasażerów pewnego samolotu lecącego z Hamburga do USA. Do tego potrzebny jej będzie psychicznie niestabilny ale też genialny naukowiec, który w przeszłości parał się dziwnymi eksperymentami, i który zna się na prawie wszystkich dziedzinach nauki (nic dziwnego, że wylądował w psychiatryku). W międzyczasie pojawia się jeszcze syn naukowca, który jest skłócony z ojcem (ale szybko mu przechodzi) i przez większość czasu robi maślane oczy w stronę pani agent. Na jaw wychodzi również, że jej szef nie mówi jej wszystkiego. A za wszystkim złem, z którym walczy główna bohaterka, stoi tajemnicza korporacja, zajmująca się dziwnymi eksperymentami na ludziach.

czytaj więcej…

kategoria wpisu: seriale komentarze: (2)

Strefa zagrożenia

Five-Star TV

30 najlepszych Opowieści z Krypty

Crime Scene, Do Not Cross

Fringe

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi