Wiem co zrobiłyście na ostatnich baletach

16
sty

Dzisiejsze slashery można podzielić na trzy kategorie: a) wtórne, żałosne i sorority ro nienadające się do oglądania badziewia (miażdżąca większość), b) takie, które próbują zabawić się trochę nieświeżą już konwencją tego typu filmów (nieczęste zjawisko, zwłaszcza te udane próby), c) produkcje, które nie mają zbyt wielkich ambicji odnośnie wytartych schematów i ich jedynym celem jest dostarczenie porządnej dawki rozrywki (wymierająca rzadkość). Kiedy jakiś czas temu usłyszałem, że powstanie remake THE HOUSE ON SORORITY ROW, zacząłem pukać się w czoło. Lubię ten film, nawet uważam go za jeden z flagowych slasherów lat 80-tych, ale bądźmy poważni: ten obraz nawet w 1983 roku był jednym wielkim odgrzewanym schematem. Czego więc można było się spodziewać po jego uwspółcześnionej wersji? Na pewno niczego dobrego. I na wielu poziomach film Stewarta Hendlera nikogo nie zaskoczy. SORORITY ROW to film paraliżująco przewidywalny i nieskończenie głupi. Cieszy jednak, że nie przeszkodziło mu to być również urzeczywistnieniem słowa “cool”.

Tak jak wspominałem powyżej, film jest głupi, wtórny od pierwszej do ostatniej sekundy i diabelnie przesadzony. Z drugiej strony nikt nie obiecywał, że taki nie będzie. Mało tego. Twórcy SORORITY ROW dawno temu “przyrzekli” nam, że dokładnie coś takiego dostaniemy. To nie jest obraz dla fanów KRZYKU czy HALLOWEEN. Ten film polubią wyłącznie osoby, które darzą sympatią URBAN LEGENDS, KOSZMAR MINIONEGO LATA czy chociażby remake’i HOUSE OF WAX i BLACK CHRISTMAS. Dzięki kilku aspektom, film Hendlera jest jednak trochę lepszy niż większość wyżej wymienionych. Oczywiście nie czarujmy się: jest pięć uroczych dam, które przyczyniły się do śmierci swojej koleżanki i jest seryjny morderca, ukryty pod czarnym kapturem, który zna sekret naszych bohaterek i nie spocznie nim nie zapłacą za grzechy przeszłości. Wspominałem, że trup zabitej koleżanki znika ze starego szybu, do którego został w sekrecie wrzucony? Przy tego typu zagrywkach niech nikt nie spodziewa się nadmiaru suspensu. Zamiast tego na prowadzenie wysuwa się zabójcze tempo. SORORITY ROW jest tak szybki, że aż wciągający. Reżyser nie katuje niepotrzebnymi wątkami pobocznymi i innymi zapchajdziurami, brnąc energicznie, konsekwentnie i stylowo przez mdłe schematy slasherów. Dzielnie wspomaga go scenarzysta -- dialogi są kapitalne. Ktoś na forum IMDb napisał, że ten film jest jak połączenie KOSZMARU MINIONEGO LATA i WREDNYCH DZIEWCZYN. sorority row Trudno o bardziej obrazowe porównanie. Cycate i długonogie zdziry, przypakowane chłopaki i ostre jazdy. Tutaj nawet podstarzały psychiatra jest napalony i przykuty kajdankami do łóżka. Kilka tekstów mnie dosłownie rozwaliło. Naprawdę nie spodziewałem się, że twórcy tego filmu będą mieli aż taki dystans do swojego działa (duży plus).

Niemniej największe brawa należą się urodziwym aktorkom. Briana Evigan jako główna heroina porusza nadzwyczaj zwinnie i płynnie. Leah Pipes rzeczywiście sprawia, że “bycie suką nabiera wyrazu artystycznego”. Na dodatek ma najlepsze teksty i wie jak ich używać. Całkiem dobrze sprawdzają się również Margo Harshman i Jamie Chung. I tylko Rumer Willis wydaje się tutaj kompletnie zbędna, wyjąc przez pól seansu do chusteczki. Oczywiście całość kradnie boska rola Carrie Fisher, która wypada o niebo lepiej niż bliźniaczy epizod Andrea’i Martin w remake’u BLACK CHRISTMAS. Na koniec obowiązkowy finał w ogniu i exit z płonących wnętrz -- bez napięcia, przeszarżowane, ale przy tym tak stylowe i fajne, że natychmiast wszystko im wybaczyłem. Bo w tym przypadku warto przymknąć oko na kilka grzechów śmiertelnych i zamiast rozmieniać się na drobne, zacząć cieszyć się z tego, co przygotowali dla nas twórcy tego filmu. Kciuk w górę.

PS. Film nie ma praktycznie nic wspólnego ze swoim pierwowzorem, także można je oglądać w dowolnej kolejności.

Wiem co zrobiłyście na ostatnich baletach

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi