Best of 00’s

07
sty

woods

O filmowym horrorze od zawsze mówiło się z perspektywy dekad. Lata 70-te, 80-te, 90-te itd. Każde dziesięciolecie ma swoich charakterystycznych, niepowtarzalnych i sztandarowych przedstawicieli, których każdy szanujący się fan horrorów powinien znać. A jako że właśnie skończyła się pierwsza dekada nowego millenium, pora na małe podsumowanie.

Ostatnie 10 lat było wyjątkowo szalone pod każdym względem. Najpierw geograficznym – mocny start USA, którym po piętach deptała silna konkurencja z krajów azjatyckich, później niespodziewane petardy z Francji i Hiszpanii, a na zakończenie profesjonalna robota z Wysp Brytyjskich. Każdy kraj zaliczał mniejsze lub większe, dłuższe lub krótsze wpadki, ale każdy może pochwalić się kilkoma flagowymi produkcjami. Tutaj pojawia się drugi czynnik charakterystyczny dla najlepszych produkcji minionej dekady – pieniądze. Mimo grubych milionów, wydanych przez te 10 lat na produkcje z pod znaku grozy, najlepsze okazały się produkcje niezależne, tworzone z pasją za pieniądze z kredytu i w skromnych sceneriach. O tych wszystkich remake’ach, sequelach, szumnych ekranizacjach książek i (nie)spodziewanych powrotach, o efekciarskich big budżetowcach jednorazowego użytku i beznadziejnych siekach – o nich wszystkich nikt za parę lat nie będzie pamiętał. A poniższą dwudziestkę będzie można bez zażenowania wciskać kolejnym pokoleniom, tak jak my wracamy do filmów sprzed lat -ęciu i -estu. I nie będzie przesadą, gdy niektóre z poniższych tytułów doczekają się kiedyś odrestaurowanych wydań Blu-Ray (czy co tam jeszcze do tego czasu wyczarują) z odblaskową naklejką “Cult Classic”.

WYRÓŻNIENIA:

18087

>>> FINAL DESTINATION 2 (2003)
USA. Energiczny, krwawy i trzymający w napięciu sequel, w którym na szczęście nie zabrakło miejsca na dystans i czarny humor. Masakra na autostradzie nadal rozwala.

16562

>>> A TALE OF TWO SISTERS (2003)
Korea Południowa. Poetycka baśń z nadnaturalnymi elementami. Bardziej tajemnicza niż straszna, poruszająca, lecz pozbawiona taniego melodramatyzmu. Wizualnie przepiękna, muzycznie fascynująca, aktorsko bezbłędna.

204958

>>> THE CELL (2000)
USA. Na etapie pre-produkcji tego filmu popełniono dwa błędy taktyczne – po pierwsze zatrudniono duet Lopez/Vaughn, po drugie puszczono w obieg głupiutki scenariusz. Ten pierwszy faux pas przykrywa znakomita kreacja Vincenta D’Onofrio. Ten drugi, wizualne szaleństwo i fantastycznie wykreowany świat umysłu mordercy. Kostiumy, scenografia, plenery i charakteryzacja, wspólnie łączą się w zapierający dech pejzaż, a reżyser udowadnia widzowi, że ten drugi nic jeszcze nie widział.

royale1

>>> BATTLE ROYALE (2000)
Japonia. Groteskowy moralitet, stylowy survival i celna ironia na temat natury ludzkiej, połączone jeden z najbardziej oryginalnych filmów dekady. Odważny i prowokujący obraz.

130005.1

>>> ALL THE BOYS LOVE MANDY LANE (2006)
USA. Satyryczno-ironiczny sen pewnej młodej damy, która obejrzała o jeden młodzieżowy horror za dużo i posunęła się o jeden krok za daleko. Brak napięcia przestaje przeszkadzać w momencie, gdy widz orientuje się o co tak naprawdę twórcom tego filmu chodzi. Rewelacją sezonu jest oczywiście śliczna Amber Heard, która oprócz urody i charyzmy, ma do zaprezentowania również całkiem solidny warsztat aktorski (pomoc obsady drugoplanowej okazała się nieoceniona). Na dokładkę fantastyczny klimat lat 80-tych, budowany przy pomocy muzyki i zdjęć. Może nie tak ostry i doprecyzowany jak KRZYK, jednak ATBLML jest dla minionej dekady dokładnie tym, czym był obraz Wesa Cravena dla lat 90-tych – inteligentną i precyzyjnie skonstruowaną zabawą z konwencją kina grozy (i nie tylko).

>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>>

20

1758393

THE DARK HOURS (2005)
Kanada. Skromna, surowa i nastrojowa psychozabawa w kotka i myszkę, wewnątrz drewnianej chatki, pośród ciemnego i przykrytego śniegiem lasu. Do samego końca nie wiadomo jednak, czy goni oziębła, śmiertelnie chora i niemoralna pani psychiatra, czy może jej były pacjent – równie niejednoznaczny i nieprzewidywalny gej-pedofil, który kiedyś zgwałcił i posiekał nastoletniego chłopca. Wyśmienite, iskrzące niuansami kreacje Kate Greenhouse i Aidana Devine’a, wyciągają co najlepsze z problematycznego scenariusza. I bądźcie czujni, bo inaczej na końcu dostaniecie po łapach.

19

2301343

DARK WATER (2002)
Japonia. Odrobinę przydługi, choć charyzmatyczny i niebanalny dramat, przeplatany wyjątkowo dobrze sprzedanymi odwiedzinami “z tamtej strony”. Niezły soundtrack i charakterystyczna lokalizacja ładnie wszystko dopełniają. Zdecydowanie najlepszy film Nakaty, który pokazał, że umie wypełnić kadry nie tylko przygnębiającą atmosferą i litrami brudnej wody.

18

1829210

THE MOTHMAN PROPHECIES (2002)
USA. Dobry scenariusz zawsze przyciągnie dobrego reżysera i równie utalentowanych aktorów. Obraz Marka Pellingtona to film dla cierpliwych – ta cierpliwość zostanie jednak nagrodzona. Niecodzienny klimat, świetna obsada (Gere, Linney, Patton i Messing pokazali klasę) i niezwykła kompozycja audiowizualna – fenomenalne zdjęcia nocy i offbeatowa ścieżka dźwiękowa zostają w pamięci na długo. Jeden z nielicznych filmów, które z taką wirtuozerią straszą dźwiękami i odgłosami, przez cały seans ukrywając w cieniu swojego głównego przeciwnika. Jednak pomimo braku materialnej powłoki, Indrid Cold potrafi skutecznie zmrozić krew żyłach.

17

1025

TRICK ‘R TREAT (2008)
USA. Cały zarząd Warner Bros. powinien zostać wykastrowany za totalne olanie tego filmu. Kolorowy, klimatyczny i zabawny powrót do jednego z najlepszych seriali, jakie kiedykolwiek powstały – dzięki filmowi Michaela Dougherty’ego, OPOWIEŚCI Z KRYPTY jeszcze nigdy nie były tak blisko. Przyszła klasyka święta Halloween, która zaskakuje naprawdę wysokim poziomem realizacji.

16

2176

BELOW (2002)
USA. Jest i horror wojenny. I to od razu coś świeżego – nawiedzona łódź podwodna to zdecydowanie jeden z oryginalniejszych akcentów nowego millenium. David Twohy straszy pomału, ale intensywnie – przede wszystkim klaustrofobiczną atmosferą, podkręcaną mrocznymi zdjęciami i zagadkowym scenariuszem. Eskalacja grozy momentami potrafi zaskoczyć. Na wielki plus trzeba zaliczyć fakt, że jest to film zdecydowanie bardziej psychologiczny niż efekciarski. Na mały minus, oczywisty finał tej opowieści.

15

134

THEM (2006)
Francja. Wyśmienity debiut duetu Moreau/Palud ze świetnymi rolami duetu Bonamy/Cohen. Nieprzenikniony mrok i atmosfera zaszczucia są wręcz namacalne. Niewiarygodnie oszczędny, ale przy tym niesamowicie wydajny – przy tak skromnych środkach, efekt końcowy jest szczególnie godny podziwu. Rewelacyjne scenerie i wyblakły filtr znakomicie wywiązały się z powierzonego im zadania.

14

CIGARETTE BURNS / IMPRINT (2005)
USA. Seria MASTERS OF HORROR na coś się jednak światu przydała. Najpierw legendarny mistrz horroru udowodnił, że nadal ma się dobrze i nie musimy się o niego martwić. Niedługo później głośny japoński twórca umocnił swoją pozycję na rynku nowych twarzy światowej grozy. Obydwa epizody są fabularnie różne, stylistycznie odmienne, geograficznie odległe. Obydwa tak samo mocne, wizjonerskie i przeszywająco sugestywne.

13

IDENTITY (2003)
USA. Z pozoru zwykły thriller o grupie nieznajomych, uwiezionych w pewnym motelu na odludziu, z biegiem akcji zmienia się w popapraną łamigłówkę w hitchcockowskim stylu i z oszałamiającym finałem. Spójny, zaskakujący i inteligentny scenariusz to zdecydowanie największy plus filmu Jamesa Mangolda, choć nie sposób pominąć doskonałej obsady. John Cusack, Ray Liotta, Amanda Peet i Rebecca De Mornay, sprawiają, że tożsamość mordercy staje się zagadką, na której można sobie zęby połamać.

12

RETRIBUTION (2006)
Japonia. Kiyoshi Kurosawa to jedno z najbardziej spektakularnych odkryć na arenie światowego horroru. Jego ostatnie dzieło z gatunku grozy zdecydowanie zasługuje na większą uwagę – nieszablonowy, wysublimowany i pełen wdzięku horror egzystencjalny o pokręconych ścieżkach ludzkiej natury, tłamszonej przez postęp cywilizacyjny. Kurosawa po raz kolejny udowodnił, że jest mistrzem statycznej narracji i operowania suspensem. Jego film zaskakuje na każdym kroku. Zaskakuje ciszą, pozornym chaosem, offbeatowym klimatem i ambientową muzyką – w uniwersum japońskiego twórcy każdy element jest istotny.

11

THE OTHERS (2001)
USA/Hiszpania. Alejandro Amenábar potrafi z równie wielką wprawą stworzyć miejski thriller, co przejmujący dramat. Wciąż jednak jego popisowym filmem pozostaje epickie ghost story, dziejące się w pewnej otoczonej mgłą i wypchanej mrokiem posiadłości. Europejski reżyser wie na czym prawdziwy horror stoi – powolne budowanie napięcia, oszczędna narracja, klasyczne wnętrza, fenomenalne zdjęcia oraz świetna ścieżka dźwiękowa, budują znakomitą atmosferę. Czym byłby jednak obraz Amenábara bez fenomenalnej kreacji Nicole Kidman? Nie wiele pań potrafi w horrorze pokazać tak szeroki wachlarz emocji. Jeszcze mniej aktorek zostało nagrodzonych za film grozy nominacją do Złotego Globu i oscarowym hype’m. I mimo, że Hiszpan zrzyna finał od pewnego amerykańskiego kolegi, pokazuje go z większą wprawą i jego film nie jest tylko dodatkiem do twista.

10

[REC] (2007)
Hiszpania. Film, który niespodziewanie wywołał wielki szum na całym świecie. Jaume Balagueró dostał nareszcie swoje 5 minut, realizując prawdziwy rollercoaster strachu – szalony, krwawy i na swój sposób oryginalny. Oszałamiająca jazda, bezbłędnie prowadzona przez uroczą Manuelę Velasco, która jako reporterka uwięziona w kamienicy pełnej zombie, staje się uosobieniem prawdziwej heroiny współczesnego kina grozy. W kilku momentach można się czepiać, ale ostatnie 20 minut filmu to horror absolutny, który zniszczy największych twardzieli i zmiękczy najwytrwalszych malkontentów.

09

THREE… EXTREMES (2004)
Japonia/Korea Południowa. Kolejna antologia, tym razem z kraju skośnookich. Jednak powyższy tytuł zdecydowanie bardziej targa psychikę niż uroczy TRICK ‘R TREAT. Podobnie jak w przypadku MASTERS OF HORROR, trio utalentowanych reżyserów dostało sporą przestrzeń na urzeczywistnienie swoich niczym nieograniczonych wizji. Najpierw świetny BOX, pełen zagadkowej metafizyki, koszmarnego surrealizmu i potężnej charyzmy. Na drugi ogień genialny DUMPLINGS – obrzydliwe, drastyczne, szokujące i pozbawione tandety kino z niegłupim przekazem. Najsłabiej wypada szalony CUT, który jednak warto zobaczyć dla samej chociaż strony wizualnej.

08

THE RING (2002)
USA. Ojciec wszystkich remake’ów ostatniej dekady to wciąż najznakomitszy przedstawiciel swojego rodu i dowód na to, że nie wszystkie amerykańskie przeróbki to zło wcielone. Gore Verbinsky koncertowo podrasował japoński oryginał, nie odzierając go w przedbiegach z atmosfery tajemniczości i wszędobylskiego niepokoju. Genetycznie nieskazitelna opowieść, którą widz obserwuje z zapartym tchem, podziwiając niespokojne obrazy i koszmarne zwroty akcji. Klimat jest tak gęsty, że momentami ciężko się oddycha. Przygnębiające zdjęcia powalają, a niespotykana ścieżka dźwiękowa Hansa Zimmera nadal pozostaje w czołówce horrorowych soundtracków. I tak jak jej australijska współplemienniczka Nicole Kidman w INNYCH, Naomi Watts dała popis gry aktorskiej, który w kinie grozy jest wymierającą rzadkością.

07

SESSION 9 (2001)
USA. Horrorowy debiut Brada Andersona, nadal pozostaje jednym z najbardziej przerażających filmów, jakie kiedykolwiek widziałem. Reżyser MASZYNISTY doskonale rozpracował swój film – wrzuć pięciu członków ekipy remontowej we wnętrza prawdziwego szpitala psychiatrycznego i nic nie pokazuj. Za to mocno sugeruj. I trzeba przyznać, że Anderson jest mistrzem sugestii. Niszczejący Danvers State Hospital spisuje się wyśmienicie, jako główny bohater filmu – pod okiem Andersona, budynek z takim samym impetem przeraża, co przyciąga. Na dodatek twórcy wiedzieli jak chodzić dookoła widza, ryjąc mu czachę – tytułowe sesje to niezaprzeczalnie najlepszy element tego filmu. Już od samego tonu tego głosu może skoczyć ciśnienie. Oczywiście nie zapominajmy o pozostałych bohaterach tego show – Caruso, Gevedon, Lucas oraz absolutnie wyśmienity i najważniejszy dla fabuły Peter Mullan, który swoją wszechstronność udowodnił również rok później, reżyserując fenomenalne SIOSTRY MAGDALENKI.

06

HIGH TENSION (2003)
Francja. Głośny debiut Alexa Aji i początek boomu na horror francuski. Ukłon w stronę klasyki i totalna jazda bez trzymanki – swego czasu zrobił oszałamiająca karierę na moim roku na studiach. Trzeba oczywiście zaznaczyć, że ten film to nie tylko szokujące sceny gore. Dzieło Aji ma znacznie więcej do zaoferowania. Rewelacyjne aktorstwo (Cécile De France i Philippe Nahon dali z siebie wszystko i jeszcze więcej), ostry montaż, znakomite zdjęcia i muzyka, muzyka i jeszcze raz muzyka. Hipnotyczny prolog z ambientowym utworem Françoisa Eudesa i popieprzony epilog, sunący w rytm “New Born” zespołu Muse, nadają klasycznej prostocie niejednoznacznego charakteru.

05

ISOLATION (2005)
Irlandia. Jedyne w swoim rodzaju i bezkonkurencyjne w tej dekadzie połączenie animal attack i creature feature. Jest farma, są krowy, jest zmutowany cielak. Jednak oprócz standardowego bełkotu o mściwej Matce Naturze, znaleźć można tutaj również godny podziwu suspens i rzadko spotykany klimat. Pod wprawnym okiem twórców, zasrana stodoła zmienia się w mroczny, nieprzyjemny i klaustrofobiczny habitat, który nie bez powodu porównywany jest z wnętrzami statku Nostromo. Zaskakująco dobre aktorstwo, kapitalny soundtrack i najważniejszy element filmu: znakomite efekty. Zero CGI, zero efekciarstwa, zero szarży – maksymalnie obrzydliwe, gumowe i krwiste. Inspiracje THE THINGiem i ALIENem zdecydowanie widoczne, ale egzekwowane z klasą. Biorąc pod uwagę mikrobudżet, na myśl przychodzą jedynie dwa słowa – cholernie imponujące. Gdzie do diabla podziewa się Billy O’Brien?

04

THE ABANDONED (2006)
Hiszpania/Wielka Brytania. Nacho Cerdà zaczynał od świetnych i już kultowych shortów – THE AWAKENING, AFTERMATH i GENESIS. Przyszedł jednak w końcu czas pokazać się szerszej widowni – jego pełnometrażowy debiut to fantasmagoryczny horror z prawdziwego zdarzenia. Dzieło Cerdy oprócz oszałamiającej scenografii i klimatu rodem z SILENT HILL, ma do zaoferowania niebanalne kreacje Anastasii Hille i Karela Rodena oraz niegłupi, zmuszający do główkowania skrypt. Na deser fantastyczny epilog.

03

INSIDE (2007)
Francja. Perła w koronie nowej fali francuskiego horroru. Dzięki dwóm utalentowanym filmowcom, pozornie sztampowa sieczka przeobraziła się w pełnokrwisty shocker, którego nie sposób zapomnieć. Maury i Bustillo, przy pomocy zdjęć, montażu oraz muzyki (i znowu piekielnie uzdolniony Eudes), ze zwyczajnego domu zrobili hipnotyczne sanktuarium grozy i hektolitrów krwi. Film szalenie bezkompromisowy, szokująco intensywny, a jednocześnie tak przyciągający, że nie sposób się oderwać. Wisienką w torcie są oczywiście dwie fenomenalne kreacje, ze szczególnym wskazaniem na czarny charakter – w momencie gdy Béatrice Dalle chwyta za nożyczki, człowiekowi diametralnie przestawiają się horyzonty zmysłów i uściślają poglądy na temat najbardziej przerażających filmowych szwarccharakterów. Finał i zakończenie zostawiają w stanie szoku nie tylko estetycznego.

02

PULSE (2001)
Japonia. Unikalne, kompleksowe i strukturalnie doskonałe arcydzieło Kurosawy. O ile RETRIBUTION miał swoje małe niedociągnięcia, to PULSE jest perfekcyjny niemal w każdym calu. Wyobraźnia japońskiego twórcy nie zna granic, a jego wysublimowany i niecodzienny styl osiąga tutaj apogeum. Najważniejsze jednak, że Kurosawa ma do powiedzenia kilka niebanalnych rzeczy na temat kondycji współczesnego człowieka, zamkniętego w świecie nowoczesnych technologii – u twórcy CURE treść jak zwykle idzie w parze z formą i ogłuszającą atmosferą. Nie ma tutaj jednak miejsca na łopatologię i tanią rozrywkę – PULSE nie daje nic za darmo i wymaga od widza maksymalnego skupienia i wyciszenia. Film pełen kontrastów – z jednej strony nihilistyczny, mroczny, wręcz depresyjny i skłaniający do refleksji, z drugiej zaś z równie wielką pasją akcentujący dobre strony ludzkiej natury. I choć subtelny i powściągliwy, gdy trzeba potrafi tak nastraszyć, że człowiek mimowolnie zaczyna ściskać poręcze fotela.

01

THE DESCENT (2005)
Wielka Brytania. Nie było w tej dekadzie siły, która by zdetronizowała genialny obraz Neila Marshalla. Mocne wejście, gwałtowne i znakomite rozwinięcie, szokujący finał. Brytyjski reżyser złapał pana Boga za nogi, łącząc wszystko co najlepsze horrorze w jedną fenomenalną całość. Najpierw, przy pomocy wybornej scenografii (trudno mi było uwierzyć, że ten film powstał w studiu), wprowadził widza do wnętrza wrogiego i klaustrofobicznego środowiska, wolno podsycając niepokój i konsekwentnie budując napięcie. Gdy w połowie seansu do akcji wkraczają Crawlery, zaczyna się piekielny i przerażający rollercoaster, który odbija się na skórze po obu stronach ekranu. Bezkompromisowy styl, kapitalna narracja, rewelacyjny suspens do samego końca i odrobina dramatu dla uwiarygodnienia całego przedsięwzięcia. Film nie bez powodu porównywany z pierwszym ALIENem – Shauna Macdonald i Natalie Mendoza, tak jak kiedyś Sigourney Weaver, dały pierwszorzędny popis gry aktorskiej, kreując role wyczerpujące tak samo fizycznie, jak i psychicznie. Brilliant.

urizen:
Styczeń 8th, 2010 o 07:43

hmm…jak zwykle dyskusyjne zestawinie:) obok Inside mamy badziewny Trick’n'treat czy Cell obok Pulse. Chyba chciales ogarnac wszystkie style i gatunki-moze i racja. Ale kilku brakuje. Z tych z wyzszej polki mysle: Antychryst, Martyrs, Orphan, Sierociniec,Eden lake,Let the right one in, Aparecidos, Frontiers,Biala wstazka,darkness, Skeleton key,Saw, Grudge a tych bardziej niszowych : Deadgirl,Hansel&Gretel,Believers,Sick girl, Red room,Shrooms,Death of the ghosthunter,Slaughtered vomit dolls,Abnormal beauty. I pewnie jeszcze innych ale na mojej liscie:)) na pewno zastapilbym nimi Sesion9 czy Mothman propheciec czy Below. A njbardzij mnie dziwi doby skadinad ale nie az tak dobry Descent na 1 mijscu. w zasadzie to dla mnie zagadka:) Rownie angielski Eden Lake byl bardziej straszny, brutalny a przede wszystkim prawdziwszy a i scenariusz i koncowka ostre. No ale jak juz wiemy co czlowiek to opinia.

guru:
Styczeń 8th, 2010 o 11:36

bynajmniej – jaki byłby sens ogarnięcia wszystkich stylów i gatunków w zestawieniu tego typu? po prostu mam gust szerokiego zakresu ;) zresztą popatrz na swoje propozycje – do jednorodnych też nie należą. poza tym, większość z nich mogę zrozumieć, ale GRUDGE?!!! ;D

urizen:
Styczeń 8th, 2010 o 11:39

hehe no tak to jest z tymi rankingami:)

cedro:
Styczeń 17th, 2010 o 15:36

nie umiem zrozumieć fenomenu opowieści o dwóch siostrach… Okrutnie się na tym filmie wynudziłem, a i wizualnie nie zabijał, ani nawet nie przykuwał uwagi. Do tego intryga – dla mnie – beznadziejnie przewidywalna.

Podobnie kiszkowaty, no dobra nie kiszkowaty, ale przereklamowany: Inside i session 9

guru:
Styczeń 17th, 2010 o 16:05

ja tam zakończenia w ATOTS nie przewidziałem, ale po prawdzie mój dziewiczy seans z tym filmem odbył się dawno temu ;) ogólnie jednak jako dramat grozy pro robota. a INSIDE i SESSION 9 są mega zajebiste. bez nich ta dekada wiele by straciła :]

cedro:
Styczeń 17th, 2010 o 21:59

Ta dekada była w ogóle pod znakiem melodramatyzmu w horrorach, więc ATOTS ładnie się w to wpisały, ale dla mnie to jest film o niczym: ani straszny, ani trzymający w napięciu.

Inside po dobrym kwadransie utonął w absurdzie i nieprawdopodobieństwu. A session było po prostu nudne. Naprawdę ciekawi mnie co Ty w tych filmach dostrzegłeś.

Stebbins:
Styczeń 20th, 2010 o 23:36

Wywalic m. in. Pulse, a wstawic “Let the right one in”(skandal ze go tu nie ma!!;>) i byloby wmiare ok.

guru:
Styczeń 22nd, 2010 o 20:25

cedro – pardon, że dopiero teraz, ale nie było mnie na stanie. więc tak – skoro zarzucasz INSIDEowi absurd i nieprawdopodobieństwo to najzwyczajniej w świecie nie łyknąłeś konwencji. zdarza się, nie ma sensu się na tym rozwodzić. rozumiem natomiast czemu SESSION 9 może wydawać się dla kogoś nudne – ten film sunie ślimaczym tempem i nie pokazuje zupełnie nic. natomiast podobnie jak w przypadku BLAIR WITCH, siła filmu Andersona tkwi w sugestii oraz umiejętności pobudzenia wyobraźni widza. pod tym względem SESSION 9 jest pro.

cedro:
Styczeń 24th, 2010 o 13:42

No dobra, ale jaka to jest konwencja???

guru:
Styczeń 24th, 2010 o 13:48

taka, która dopuszcza brak logiki i nieprawdopodobne sytuacje. spodziewałeś się twardego realizmu? bo ja nie.

Best of 00’s

WYRÓŻNIENIA:

20

19

18

17

16

15

14

13

12

11

10

09

08

07

06

05

04

03

02

01

komentarze: (10) dla “ Best of 00’s ”

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi