Zmierzch Tryfidów

02
sty

Na świecie występuje deficyt horrorów o morderczych roślinach. Ostatnio próbowano coś zmienić w tym temacie, ale nikt przy zdrowych zmysłach nie ffvf nazwie ZDARZENIA czy RUIN długo oczekiwanym objawieniem. Nadal trzeba wracać do tego samego filmu – niewierna ekranizacja całkiem przyzwoitej powieści DZIEŃ TRYFIDÓW Johna Wyndhama od 1962 roku sieje postrach wśród fanów filmowego horroru. Razem z jednym z odcinków pierwszego sezonu CZYNNIKA PSI, stanowią niezaprzeczalnie najlepsze, co ma do zaoferowania filmowa groza z pod znaku zielonych pnączy. W 1981 roku stacja BBC zdecydowała się na remake, przerabiając oryginalną adaptację w telewizyjne show (kiedyś tą przeróbkę widziałem, lecz niestety niewiele z niej pamiętam, co w sumie nie przemawia na jej korzyść). Tuż przed końcem 2009 roku tryfidy powróciły – stacja BBC wypuściła kolejny remake, tym razem 180 minutowy. Oczywiście gówniany i zupełnie niepotrzebny.

Najnowszy THE DAY OF THE TRIFFIDS to 3 godziny pieprzenia, ganiania za nie wiadomo czym i prezentowania setek zbędnych wątków. Ten film/miniserial jest horrendalnie nudny i marnie zrealizowany. Nawet słabiutki remake THE ANDROMEDA STRAIN obronił się przed takim zalewem drętwoty. Ile można biegać po tych, pożal się Boże, plenerach, udających opustoszały Londyn? Po pierwszej godzinie człowiek ma ochotę walić głową w stół. Najgorsze, że zaplecze techniczne tego show pozostawia wiele do życzenia. Tragiczny montaż, badziewna scenografia i bezpłciowa ścieżka dźwiękowa natychmiast rzucają się w oczy i uszy. Twórcom się ewidentnie gdzieś spieszyło – całość jest chaotyczna, pozbawiona jakiegokolwiek klimatu (tudzież prób jego wykombinowania) i sztucznie naciągnięta do granic możliwości. Urozmaiceniem dla znudzonego widza mają być kilkusekundowe wstawki CGI, pojawiające się co 20 minut – raz jest to zadymiony Londyn, innym razem kiwające się krzaczki, spacerujące tam i z powrotem. Marna jakość efektów komputerowych tylko pogłębia ten żałosny The_Day_of_the_Triffids widok. Pod kątem obsady też nie ma się specjalnie przy kim zatrzymać. Dougray Scott wygląda na bardzo znudzonego, Jason Priestley na przesadnie przejętego, a epizody Briana Coxa i Vanessy Redgrave mają za zadanie jedynie narobić sztucznego szumu wokół tego filmu. Jedynie Joely Richardson wypada całkiem przyzwoicie, choć i jej rola do wymagających nie należy.

Najlepsze jednak twórcy zostawili sobie na koniec. Oto bowiem, według mądrych głów z BBC, żeby uciec przed tryfidami, należy nałożyć na gębę afrykańską maskę i nakropić sobie tryfidziego jadu do oczu – wtedy bowiem mordercze rośliny będą nas uważały za swoich i nie zaatakują. Nawet nie mam siły się zastanawiać jak to brzmi. Zdecydowanie polecam oryginalny DZIEŃ TRYFIDÓW z 1962 roku. A tego gówna powyżej unikać jak bandy komputerowych tryfidów.

Azel:
Styczeń 4th, 2010 o 18:37

Obejrzałem pierwszy odcinek, ale za drugi nie zamierzam się zabierać – nuda, głupota i śmiech na sali (chodzące roślinki mnie rozbrajałaby za każdym razem). Z początku nie rozpoznałem Jasona Priestleya – minęło trochę tych latek od czasów BH90210. Naprawdę takie jest zakończenie? W oryginale też jest takie żenujące?

guru:
Styczeń 4th, 2010 o 20:20

a gdzie tam – w oryginale jest git (mimo, że trochę patetyczne). nie wiem czy czytałeś książkę, ale oryginał jest dosyć drastycznie zmieniony w stosunku do powieści, mimo to sprawdza się o wiele lepiej.
co do zakończenia najnowszej wersji jeszcze – oni wszyscy po tym tryfidzim jadzie wyglądają jakby im ktoś oczy pomalował i potem drastycznie rozmazał. dosyć komiczne :D

Zmierzch Tryfidów

komentarze: (2) dla “ Zmierzch Tryfidów ”

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi