Z kamerą wśród zwierząt: Dom

27
gru

Za wikipedia.org: Dom to przystosowany pod względem konstrukcyjnym i użytkowym budynek, przeznaczony do celów mieszkalnych. Są różne rodzaje domów, np. blok, dom jednorodzinny, wielorodzinny i kawalerka czyli wynajęte przez daną osobę małe mieszkanie. Najstarszą formą domów są jaskinie (paleolit), szałasy, ziemianki (mezolit). Pierwsze domy były jednoizbowe (neolit), w epoce brązu i żelaza występują już trzyizbowe (Biskupin). Wznoszono je z gałęzi oblepianych gliną, drewna i kamienia. W okresie starożytnym w Egipcie, Mezopotamii budowano domy z cegieł ręcznie lepionych z gliny i suszonych na słońcu. Były to budynki wieloizbowe, często z dziedzińcem wewnętrznym, wtedy pojawiły się też budynki piętrowe. W Europie, wykształcił się dom grecki i dom rzymski. Wraz z upadkiem cesarstwa rzymskiego nastąpiło załamanie rozwoju budownictwa. Nasze domy zamieszkują głównie różnego rodzaju owady biegające i latające. Czasem jednak przypełznie coś bardziej egzotycznego…

MAMBA CZARNA – największy jadowity wąż Afryki i jeden z najszybszych węży na świecie, zdolny poruszać się z szybkością do 24 km na godzinę. 25350 Nazwa pochodzi od czarnej barwy wnętrza pyska. Jad mamby czarnej jest wysoce toksyczny. Zawiera dawkę neuro- i kardiotoksyn, zwykle śmiertelną, jeśli w ciągu kilku godzin nie zostanie podane antidotum. Neurotoksyna oddziałuje na układ nerwowy ofiary, paraliżując mięśnie – ofiara zachowuje świadomość, ale jest sparaliżowana. Śmierć następuje wskutek uduszenia, zwykle w ciągu 7-15 godzin od ukąszenia. Zanotowano przypadki zabicia przez mambę dużych zwierząt afrykańskich np. żyraf, atakowanych zarówno z ziemi, jak i z gałęzi drzew. Zdarzają się też przypadki zabijania pasącego się lub pędzonego bydła. Agresywny charakter (przyrodnicy używają niekiedy określenia “histeryczny”) i szybkość mamby budzą lęk wśród mieszkańców wiosek afrykańskich i są kanwą dla krążących o niej legend – najbardziej znaną (nie potwierdzoną jednak przez niezależnych badaczy) jest historia o zabiciu całej afrykańskiej rodziny śpiącej w otwartej chacie. Powszechnym mitem jest też rzekoma skłonność mamb do ścigania ludzi. Długość i gibkość jej ciała powodują to, że wąż ten może podnosić się na dość dużą wysokość. Istnieją relacje, że ludzie bywali kąsani w nos i w czoło. (żródło: wikipedia.org)

2228760

Trio zawodowych kidnaperów planuje porwać dla okupu chorowitego chłopca, wykorzystując nieobecność jego matki. W wyniku nieszczęśliwego splotu wydarzeń, kryminaliści wraz z chłopcem i jego dziadkiem zostają 7170383.3 zmuszeni do pozostania w domu – na zewnątrz czeka już kordon policji, dowodzony przez nieprzejednanego komendanta. Sytuacja komplikuje się jeszcze bardziej, gdy na miejscu pojawia się pewna pani toksykolog, która twierdzi, że w domu, wraz z porywaczami i zakładnikami, znajduje się jeden z najniebezpieczniejszych węży świata…

Tak to już jest, że niektóre filmy rodzą się w długo i bez znieczulenia. VENOM z 1981 roku jest doskonałym tego przykładem. Początkowo reżyserem miał być sam Tobe Hooper, kiedy jednak część materiału była już gotowa, aktorzy wymusili na producentach zmianę głównodowodzącego. Na stołku usiadł więc Piers Haggard, który 20 lat po premierze wspominał notoryczne awantury wśród członków obsady. Atmosfera była toksyczna do tego stopnia, że angielski twórca uważał czarną mambę za najsympatyczniejsze stworzenie na planie. Patrząc jednak na końcowy efekt tych przepychanek, z radością stwierdzam, że było warto.

Mój pierwszy kontakt z filmem Haggarda miał miejsce jeszcze w podstawówce, na niemieckojęzycznym kanale. Wrażenie pozostawił po sobie ogromne i do tej pory mam przed oczami atak na białego króliczka z logo PRO7. Jakiś czas później dorwałem nad morzem bardzo przeciętną książkę Alana Scholefielda, której rzeczony film jest adaptacją (co warto dodać, dosyć wierną). Porównanie jednak wypada zdecydowanie na korzyść filmu – ukryty w fabule potencjał został tutaj znacznie lepiej wykorzystany, a większość niedociągnięć dokładnie doszlifowana. JAD to wzorcowy przykład klasycznego kryminału z intensywnym akcentem nowatorskiego dreszczowca. Twórcy spektakularnie budują suspens i atmosferę podwójnego zagrożenia – z jednej strony nieobliczalni kryminaliści, z drugiej zaś jadowity gad, który zaatakuje każdego, kto się zanadto zbliży. Paranoję podsycają dodatkowo rewelacyjne zdjęcia i świetna muzyka Michaela Kamena, które idealnie ze sobą współgrają i oplatają widza niczym wąż.

venom5

VENOM byłby jednak tylko niegroźną i kolorową ciekawostką, gdyby nie wyśmienita obsada. Klaus Kinski, Oliver Reed, Susan George, Sarah Miles, Nicol Williamson, Sterling Hayden – mieszanka z pewnością wybuchowa, ale wspomniane towarzystwo to przede wszystkim banda starych wyjadaczy i prawdziwych profesjonalistów. Bezbłędny warsztat, ogromna charyzma, fantastyczna chemia – ludzie, którzy mogliby grać praktycznie bez reżysera, jednak sam Haggard zadziwiająco dobrze ich wszystkich ogrania i razem udaje im się naprawdę popisowe show.

Oczywiście słów kilka o zepchniętym na drugi plan wężu. Po pierwsze słowa uznania w stronę twórców, którzy zdecydowali się na prawdziwą czarną mambę – po planie pełzał więc jeden z najagresywniejszych gadów świata, którego okiełznaniem zajmował się David Ball z londyńskiego zoo. Sceny z wężem z jednej strony cieszą oko i ucho (jeszcze raz brawa dla kompozytora i operatora zdjęć), z drugiej nieźle szarpią nerwy – reżyserowi udało się fantastycznie uchwycić nieprzewidywalny charakter mamby i jej hipnotyzujące piękno. Aktorzy więc może i błyszczą na pierwszym planie, ale mamba i tak kradnie im każdą wspólną scenę.

2228759

Na koniec muszę nadmienić, że scenarzysta przesadził w kilku momentach z podkręcaniem zagrożenia – mamba nie poluje na ludzi, ani nie jest “najjadowitszym wężem na świecie, którego jad zabija błyskawicznie”. Dosyć niepoważnie wypadają również niektóre sceny – rozpierducha w pokoju chłopca (w którym próbuje nam wcisnąć, że chudziutki wąż jest odpowiedzialny za rozwalanie połowy klatek i pochłonięcie ich zawartości) oraz poszczególne momenty w finale. Niemniej są to kosmetyczne wpadki, na które można przymknąć oko. No i jeszcze tylko ostatnia scena - uwielbiam sposób, w jaki zawsze kończą się tego typu filmy. Kciuk w górę.

Z kamerą wśród zwierząt: Dom

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi