Z kamerą wśród zwierząt: Wyspa

18
gru

Za wikipedia.org: Wyspa to każdy z trwałych fragmentów lądowej powierzchni Ziemi, który jest otoczony ze wszystkich stron wodą oraz jest mniejszy powierzchniowo od Australii. Wyspy istnieją więc na rzekach, jeziorach, stawach, morzach i oceanach. Wyspy mogą być samotne albo mogą tworzyć skupiska – archipelagi, przy czym te ostatnie grupowane są zarówno według kryteriów geograficznych, jak i geologicznych. Za wyspy nie uznaje się ruchomych ławic piaszczystych, ani obszarów lądu zalewanych podczas przypływów. Generalnie wyspy dzielą się na kontynentalne (Trynidad w Ameryce Południowej, Grenlandia w Ameryce Północnej, Tasmania w Australii, Sumatra w Azji, czy Wyspy Brytyjskie w Europie) i oceaniczne (archipelagi Marianów i Aleutów na Pacyfiku oraz Antyle na Atlantyku). Na wyspach żyje dużo różnych zwierząt…

Gdzieś na obrzeżach Kolumbii Brytyjskiej, leży sobie odizolowana od siedzib ludzkich wyspa. Żyje na niej pewna nawiedzona dewotka, mieszkająca w drewnianym domku. Któregoś pięknego dnia, tuż obok domku wypływa z ziemi kasza manna. Nasza bohaterka uznaje, że to dar od Boga i postanawia nakarmić nim 6920406.3 swoje kurczaki. Jak się okazuje, specyfik ma pewne skutki uboczne – zwierzaki rosną do niebotycznych rozmiarów i przestaje już im wystarczać pokarm od bogów. Co gorsza, na wyspę trafiają również jacyś myśliwi, ciężarna parka, urocza pani bakteriolog oraz chciwy właściciel firmy, który pragnie przywłaszczyć sobie prawa do magicznej kaszy. Niestety nie przewidzieli oni, że kurczaki nie będą jedynymi przedstawicielami okolicznej fauny, która dorwała się do białego smakołyku…

Dziś będzie więcej niż jedno zwierzątko, ponieważ w 1976 roku Bert I. Gordon, ekranizując nowelę H.G. Wellsa, pokusił się o wrzucenie do jednego filmu kilku stworzonek naraz. I wyszło mu to na zdrowie, bo ta różnorodność jest jednym z nielicznych elementów, które były w stanie uratować ten absurdalnie tani nonsens najwyższej próby. Warto tutaj również wspomnieć, że aktorstwo jest wystarczające (Pamela Franklin to już niezły rodzynek kina grozy), sceneria północnej Kanady powala (szczególnie we wstępie), a klimat i tandeta budują ciekawy obraz świata przedstawionego. Na dodatek sentyment robi swoje – film Gordona to jedno z największych przeżyć mojego dzieciństwa. Ale wróćmy do przeglądu zwierzątek, bo przecież to one są największymi gwiazdami THE FOOD OF THE GODS:

fotg2(2)

OSY – z bliska przypominają zwartość Jajka-Niespodzianki, z daleka wyglądają jak przezroczyste prześwietlenia kliszy filmowej. Strzał z broni myśliwskiej sprawia, że znikają w oparach dymu (coś jak czarodzieje w kreskówkach). Użądlenie powoduje spuchnięcie, jak również śmierć. Jako pierwsze wylatują na przywitanie naszych bohaterów, jednak równie szybko zostają zneutralizowane. Ich ul jest stanowczo zbyt widoczny.

KURY – kolejne ofiary kaszy manny. Trzymane w sporych rozmiarów stodole, wykarmiłyby tygodniową klientelę większego KFC. Walka z nimi sprowadza się do walenia z sztuczny łeb na patyku, który beznamiętnie dziobie osobę walczącą. Pierwsze ruchome obiekty pokazane w niezwykle oryginalnej technice “podwójnego ekranu” (zdjęcie powyżej). Wspomniana technika pozwala na uchwycenie w kadrze kur-olbrzymek bez poniesienia kosztów finansowych – pierwsza połowa kadru to maksymalne zbliżenie na kury, biegające po miniaturowej zagrodzie, a druga połowa to człowiek pokazany w perspektywie. Ludzkie oko rejestruje podobny rozmiar wszystkich zainteresowanych na obu połówkach ekranu, no i mamy wielkie kurczaki. Cud za grosze.

fotg4

LARWY CZEGOŚ TAM – zdecydowanie najlepiej wykonany i najpaskudniejszy przeciwnik. Są obrzydliwe, gryzą i krwią na zielono. Rola jednak raczej epizodyczna.

SZCZURY – prawdziwe gwiazdy tego przedstawienia. Ich futrzane łebki na zbliżeniach wypadają zupełnie przyzwoicie i można uwierzyć w te rozszarpywane ludzkie ciała. Z oddali mamy natomiast dużo biegania po miniaturach i jeszcze więcej techniki “podwójnego ekranu” – tym razem jednak potraktowanej po macoszemu, ponieważ obie połówki kadru różnią chociażby kolorem roślinności. Zwierzaków jest mnóstwo, ale bez obaw – gatunek ludzki ma przecież wielkie spluwy. Oczywiście nie wolno zabijać zwierząt na planach filmowych, więc kiedy aktor oddaje strzał, w rzeczywistości szczurek dostaje tylko z pistoletu na kulki z czerwoną farbą. Finał jednak należy do gryzoni – sceny obok zatapianego domu i na dachu posiadłości robią spore wrażenie. I nawet do wykonania nie sposób się przyczepić. Bardzo ładnie.

A ostatnia scena POKARMU BOGÓW subtelnie pokazuje nam czego powinniśmy unikać: BigMaców i mleka. Czyli jednak z film z przesłaniem?

7154798.3

Z kamerą wśród zwierząt: Wyspa

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi