Ukryty

11
lis

Kolejne europejskie rozczarowanie na horyzoncie. Pål Øie wyjątkowo dobrze zaakcentował swoją obecność na arenie światowego horroru niezwykle udanym chillerem VILLMARK. Opowieść o ekipie telewizyjnej, uwięzionej w ciemnym lesie z tajemniczym napastnikiem, łączyła najlepsze elementy slashera z wybitnie efektowną dawką ciężkiej atmosfery – VILLMARK wzbudzał niepokój przez całe 85 minut, a momentami nawet porządnie straszył. Niestety nie mogę tego samego powtórzyć odnośnie najnowszej produkcji norweskiego twórcy – HIDDEN to niespójny zlepek wielu klasyków starej daty (i nie tylko), które zostały bezwładnie przyszyte do lipnie egzekwowanej fabuły.

KILL, BABY, KILL Bavy seniora, A BLADE IN THE DARK Bavy juniora, DON’T LOOK NOW Roeg’a, odrobina TWIN PEAKS i szczypta PSYCHOZY – fajnie, że Øie jest fanem takiego kina, ale jego zdolności kompozycyjne wypadają tutaj blado, przez co motywy zaczerpnięte z wyżej wymienionych filmów, nie mają się za dobrze. Co gorsza, historia przedstawiona w HIDDEN jest płytka, chłodna i pozbawiona emocji. Reżyser próbuje nas oszukać, mącąc wodę stylistyką SILENT HILL i THE ABANDONED, która zdaje się ma sugerować jakiś sens, ukryty w tych porozrzucanych po domu lalkach, tajemniczych telefonach i dramatycznej przeszłości głównego bohatera. Nic z tego – odbiór filmu zostaje zakłócony pretensjonalną narracją i brakiem sympatii dla postaci z ekranu. Kristoffer Joner radzi sobie świetnie, ale jego bohater jest nieciekawy i nie wzbudza żadnego zainteresowania u widza. Øie znowu próbuje zmienić ten stan, wprowadzając do egzystencji Kaia niejednoznaczne haczyki i traumatyczną przeszłość, ale jest to tylko smętne mydlenie oczu, które ma przy okazji namieszać nam w głowach. Niestety, albo jestem kompletnym idiotą, albo ten film jest prosty jak budowa cepa. Nic dobrego nie mogę też napisać o technikach budowania suspensu, którego w HIDDEN najzwyczajniej nie ma.

Trzeba za to nadmienić, że zdjęcia i muzyka rodem z SILENT HILL robią rzeczywiście piorunujące wrażenie. Już podczas oglądania VILLMARK, dało się zauważyć niezwykle plastyczne oko Norwega. HIDDEN również pokazuje nam się z wizualnie doszlifowanej strony. Chłodny krajobraz, przygaszone kolory, niesamowita sceneria – podczas seansu nie bez powodu przychodzi do głowy małe arcydzieło Nacho Cerdy z 2006 roku. THE ABANDONED jest jednak zdecydowanie lepiej skonstruowany, zarówno w warstwie wizualnej, jak i fabularnej. Tam wszystko się ze sobą zazębiało, dając jedną, przerażającą i inteligentną całość. W HIDDEN nie występuje praktycznie żadna relacja na linii obraz-fabuła. Może dlatego tak bardzo uwidaczniają się braki tego drugiego elementu. Szkoda.

urizen:
Listopad 11th, 2009 o 23:08

Nie ujal mnie ten film ale byl calkiem calkiem. Mialem wrazenie ze faktycznie jest tam cos “ciezkiego”. faktycnie klimat moze i podobny do wspomnianych filmow no ale niestety ten film sie do nich nie umywa. A co do zagranicy to bardzo podobala mi sie “Sauna”. Nie wiem czy o tym pisales? Na poczatku nie bardzo ale teraz zdecydowanie jest to jeden z fajniejszych filmow, glownie z powodu niesamowitej atmosfery.

guru:
Listopad 11th, 2009 o 23:41

o SAUNIE nie pisałem. choć moje liche i mgliste wspomnienia na temat tego filmu są raczej pozytywne, to wracać do niego nie mam ochoty.

Ukryty

komentarze: (2) dla “ Ukryty ”

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi