The Horror Hall of Fame | Archive | Grudzień, 2008

30
gru

Podsumowanie roku 2008

Za nami kolejne 12 miesięcy. Z perspektywy czasu muszę stwierdzić, że był to rok tylko i aż dobry dla fana filmowego horroru. Tylko, bo nic przełomowego ani szokującego się nie wydarzyło i aż, bo mimo wszystko pojawiło się sporo świetnych produkcji i nie miałem żadnych problemów z ułożeniem 10 najlepszych filmów. USA dogorywa i w tym roku żaden amerykański mainstream mnie nie porwał. Year 2008 pokazał, że Jankesi coraz bardziej pogrążają się w bagnie debilnych remake’ów, niemrawych kopii i tanich sequeli. Nawet seriale nie chcą już im wychodzić i po 8 odcinkach musieli anulować swoją żałosną próbę odcinania kuponów od MASTERS OF HORROR zatytułowaną FEAR ITSELF (który jednak wraca w połowie stycznia, pewnie z kolejną porcją shitu). Bardzo cieszy natomiast coraz powszechniejsza tendencja do zwracania uwagi na kino niezależne i rosnąca pozycja Europy, która coraz śmielej pokazuje, że nie boi się oryginalności, eksperymentów i ma gdzieś cenzurę. Filmy grozy ze Starego Kontynentu mają się dzisiaj nawet lepiej niż horror azjatycki w okresie największej świetności. W tym roku nasze zmysły cieszyły dwie kapitalne produkcje, które już przeszły do klasyki: francuski INSIDE i hiszpański [REC] (szczególnie ten drugi wywołał małą burzę na rynku filmowym, stając się wielkim sukcesem zarówno komercyjnym jak i artystycznym). A co jeszcze nas spotkało przez ostatnie 365 dni?

czytaj więcej…

kategoria wpisu: filmy komentarze: (11)

21
gru

Have Yourself a Scary Little Christmas

ggg (3)

W końcu pojawiła się kolejna edycja jakże radosnego okresu w życiu każdego człowieka. Znowu światełka i plastikowe Mikołajki w co drugim oknie (mam nadzieję, że tym roku nikt nie będzie próbował przemycić niczego podobnego do mojego pokoju). Znowu wielkie przygotowania miliona potraw, których potem nikt nie je. Znowu gorączkowe zgadywanie co kupić najbliższym. Znowu choinki narysowane na wszystkim co ma większą powierzchnię niż 2×2 metry. Znowu słuchanie tych samych piosenek, puszczanych w radiu co 15 minut (z akcentem na LAST CHRISTMAS Wham i ALL I WANT FOR CHRISTMAS Mariah Carey). Znowu rodzinne zjazdy pełne ciepła, miłości i narzekania na wszystko co się rusza. Znowu te same filmy w TV. Znowu góra mało przydatnych prezentów. Znowu widok apetycznych pań ekspedientek ze sklepów z prezentami, ubranych w swetry z wyszytymi reniferami i noszących na głowie za duże czapki Świętego Mikołaja (to już chyba jakaś plaga!). Znowu kilometrowe kolejki w supermarketach. Znowu kasjerki, którym skończył się papier do paragonów. Znowu ludzie, którzy nie umieją płacić kartą i wykrzykują swój pin w stronę pilota, zamiast użyć znajdujących się na nim przycisków. I znowu brak czasu i cierpliwości na to wszystko (tutaj łączę się w bólu ze wszystkim, którzy jeszcze nie zrobili świątecznych zakupów – mnie też czekają poniedziałkowo-wtorkowe przepychanki w marketach).

Ale dość narzekania bo na końcu i tak liczy się tylko niezaprzeczalna, wszechobecna atmosfera Bożego Narodzenia, której nieodłączną częścią są również te irytujące jego aspekty. Tak więc wszystkim Wesołych Świąt, dużo cierpliwości, jak najmniej bezużytecznych prezentów, przyjemnego odpoczynku i dobrego trawienia wigilijnych potraw. No i niecenzuralnego Sylwestra oraz wszystkiego co najlepsze w Nowym Roku. Żebyśmy w 2009 oglądali tylko same dobre horrory. A propos… jakby komuś nie wystarczyła dawka rodzinnego terroru, to standardowo wrzucam poniżej kilka świątecznych tytułów do oglądania w wigilijno-bożonarodzeniowe wieczory i nie tylko:

czytaj więcej…

kategoria wpisu: filmy komentarze: (3)

16
gru

Powrót do domu… niezupełnie

Ale jestem wkurwiony. Wiedziałem, że to będzie syf ale aż takiego gówna się nie spodziewałem. SILENT HILL: HOMECOMING podniósł mi ciśnienie ale niestety nie w taki sposób jaki powinien. Granie w 5 odsłonę tej kultowej serii przypominało momentami wyrywanie zęba bez znieczulenia. Właściwie to już po pierwszym levelu miałem dość tej gry i mój palec cały czas bezwarunkowo zmierzał w stronę klawisza [ESC]. Postanowiłem jednak być twardy. A może okaże się, że dalej jest lepiej? Niedoczekanie. Oddanie tego tytułu w ręce Amerykanów to najgorsza rzecz jaką mogli zrobić Japończycy. HOMECOMING to festiwal nudy, zrzynania i kompletnego braku grozy i napięcia.

czytaj więcej…

kategoria wpisu: gry komentarze: (4)

15
gru

Harry A. Knight

Zbliża się koniec roku, pora zrobić rachunek sumienia i nadrobić zaległości w lekturze. A właściwie odkurzyć moją minikolekcję kilkunastu książek. Padło na rozmiary kieszonkowe bo te najłatwiej przemycić w teren. Z przykrością stwierdzam, że Guy N. Smith jest do bani. Zmęczyłem jakieś dwie historie o krabach i się poddałem. Trzeba będzie to komuś opchnąć pod choinkę. Knight natomiast wciąż po tylu latach trzyma się bardzo dobrze. Na pierwszy ogień poszedł GEN – najbardziej udana jego książka i zarazem kwintesencja opowieści klasy B. Jest tu wszystko to, co misie lubią najbardziej. Eksperymenty genetyczne, paskudny potwór, klimatyczne miejsce na rozgrywkę i pełno seksu (miejscami dosyć groteskowego). Kretyńskie dialogi idealnie komponują się z głupim zachowaniem bohaterów a trup ściele się gęsto. Fajnie, że autor prócz niesamowitego tempa i sporej dawki napięcia, zaopatrzył swoje dzieło w klimat czyli coś, czego nie przywykłem oczekiwać od książek ze stajni PHANTOM PRESS. Poza tym jest to jeden z tych tytułów, które można czytać przynajmniej raz na 2 lata i z każdym razem odczuwać przy tym równie wielką przyjemność.

czytaj więcej…

kategoria wpisu: literatura komentarze: (10)

06
gru

Totalna degeneracja

Gry z serii RESIDENT EVIL utożsamiają wszystkie najlepsze motywy kina klasy B, na których się wychowałem. Zombie, eksperymenty genetyczne, zmutowane potwory a całość polana sosem mrocznego i nastrojowego horroru. Czekałem więc, po rozczarowaniu filmami Andersona, na najnowszą i tym razem animowaną wersję przygód wirusa T i spółki. Za obraz postanowili wziąć się Japończycy czyli nastąpił długo oczekiwany powrót do korzeni. I miało być tak dobrze. RESIDENT EVIL: DEGENERATION lubić się niestety nie da.

Zacznijmy od tego, że to kino dla naprawdę oddanych fanów serii. Osoby, które nie znają bądź nie lubią gier RE, nie mają tutaj czego szukać. Twórcy postanowili przetransportować kilka rzeczy z konsoli wprost do filmu. Nieskomplikowana historia oraz dziecinne i wydumane dialogi najszybciej rzucają się w oczy. Jest też dwójka bohaterów, którą mogliśmy podziwiać w drugiej części gry i która miała ze sobą znacznie większą interakcję w wyżej wymienionej. Na chwilę pojawiają się również stali ulubieńcy publiczności czyli zombie, w drętwym epizodzie na lotnisku. Jest fatalnie zaprojektowany na wzór Birkina z RE2 mutant, który poza skakaniem i gadaniem nie ma tu wiele do roboty. Cały czas mnie natomiast zastanawiało gdzie podziały jakieś porządne lokacje? Gdzie klimat? Gdzie są potwory? Co z genialną ścieżką dźwiękową? Gdzie jest groza i napięcie? Brak tego ostatniego okazał się przysłowiowym gwoździem do trumny. Zrobili z tego filmu jakiś przegadany thriller, który nie ma zbyt wiele wspólnego ze swoim komputerowym rodowodem, za to stanowczo za dużo z Millą Jovovich i Paulem Andersonem. Marna próba wprowadzenia do historii wątku o bioterroryzmie i chaotyczne wątki poboczne jeszcze pogarszają całą sytuację. Najbardziej odczuwalny jest jednak brak wyrazistego przeciwnika. Scenarzysta bawi się z widzem w ciuciubabkę, by w finale przywalić chyba najgorszym możliwym rozwiązaniem. W ogóle scenariusz jest beznadziejny, nawet jak na tego typu kino. Amerykańska rozpierdalanka w najprostszym wydaniu pomieszana z japońskim patosem i prowokującym do śmiechu dramatyzmem. Humor poprawia trochę ostatnie 30 minut ale horroru tam też nie ma. Po prostu bieganie nad wielką dziurą w ziemi jest na tyle dobrze sprzedane, że po początkowym zalewie nudy, przyjmujemy je jak pustynia deszcz.

Na pewno trzeba pochwalić stronę techniczną filmu. Co prawda wygląd postaci dosyć często kuleje, ale animacja lokacji jest fantastyczna. Ogień w finale jak żywy. A no i finał. Sama końcówka, w której zostajemy poczęstowani prologiem do RESIDENT EVIL 5, jest iście hollywoodzka ale bardzo efektowna. Po samym seansie naszła mnie jeszcze tylko taka smutna refleksja. Te wszystkie niedobre korporacje farmaceutyczne mogą powstawać jak grzyby po deszczu, ale prawdziwego geniuszu zła w postaci ś.p. Umbrelli chyba nikt nie będzie w stanie zastąpić. Może pora ją reanimować?

kategoria wpisu: filmy komentarze: (4)

04
gru

Koszmary Wesa Cravena

Wydany niedawno box ze wszystkimi częściami KOSZMARU Z ULICY WIĄZÓW, zmobilizował mnie do odkurzenia tego kultowego już tytułu i sprawdzenia, jak ma się w dzisiejszych czasach. Zabrałem się jednak tylko za pierwszą i siódmą część (czyli jedyne wyreżyserowane przez Cravena), bo mój nieszczęsny romans sprzed kilku miesięcy z pozostałymi, nadal odbija mi się ciężkim kacem. I muszę stwierdzić, że jeżeli kultowość filmu mierzy się jego efektywnością na przestrzeni mijających lat, to filmy Cravena w pełni zasługują na to miano. Naprawdę ciężko jest się do czegokolwiek przyczepić oglądając pierwszy A NIGHTMARE ON ELM STREET z 1984 roku. Prawie 25 lat minęło od premiery a ten film nie zestarzał się ani trochę. Trzyma w napięciu jak diabli, akcja rwie do przodu a faktor rozrywkowy jest ogromny.

czytaj więcej…

kategoria wpisu: filmy komentarze: (1)

Podsumowanie roku 2008

Have Yourself a Scary Little Christmas

Powrót do domu… niezupełnie

Harry A. Knight

Totalna degeneracja

Koszmary Wesa Cravena

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi