13 najlepszych filmów grozy, których nikt nie widział

25
lis

Istnieją na tym dziwnym świecie filmy, które mogą się pochwalić kultowym statusem i reprezentatywną obecnością w czołówkach rozmaitych rankingów. Gdzieś obok nich, istnieje również całkiem liczna grupa tytułów, które nierzadko są równie dobre (a czasami nawet lepsze), ale z powodu złośliwego losu pozostały w ukryciu -- zakurzone, zapomniane, często wręcz czekające na odkrycie. Paradoksalnie filmy te dostają drugą szansę, gdy na ekranach kin pojawiają się ich remake’i (tak było na przykład z obrazem BLACK CHRISTMAS Boba Clarka z 1974 roku, o którego istnieniu wiele osób dowiedziało się przy okazji premiery jego przeróbki). Tutaj jednak pojawia się sztampowy problem: jeżeli ktoś najpierw zobaczy remake, impakt oryginału może zostać poważnie nadszarpnięty.

Tytuł tego wpisu jest oczywiście lekką przesadą -- niektóre z poniższych filmów zdobyły już jakiś tam rozgłos w bardzo wąskich środowiskach. Twórcy pokazują się z nimi na festiwalach, a do sklepów trafiają w ekskluzywnych wydaniach DVD. Fama jednak jest wciąż niewspółmiernie mała w stosunku do ich jakości. Zanim więc Hollywood oszpeci kolejny tytuł, warto na chwilę zatrzymać się przy tych kilkunastu kryminalnie niedocenianych produkcjach.

13. THE SENTINEL (1977)
Nowojorska modelka wprowadza się do niedużego apartamentu w kamienicy. Szybko zaprzyjaźnia się z pozostałymi mieszkańcami budynku i zaczyna urządzać swoje nowe mieszkanie. Niebawem jednak wokół niej zaczynają mnożyć się przerażające wydarzenia. A od agentki nieruchomości, która wynajęła jej apartament, dowiaduje się, że jedynymi lokatorami kamienicy jest ona sama i tajemniczy ksiądz z ostatniego piętra…

Odnoszę dziwne wrażenie, że twórcy tegorocznego [REC] dobrze znają się z THE SENTINEL. Mimo, że oba obrazy różnią się treścią, to oglądając Hiszpanów cały czas wydawało mi się, że Balaguero oddaje swego rodzaju hołd filmowi Michaela Winnera. Świetny klimat, dobre aktorstwo (można tu znaleźć całą kolekcję przyszłych gwiazd) i dziwaczny scenariusz to niewątpliwe plusy tej zapomnianej perły lat 70-tych. Jednak zdecydowanie największym jest ilość generowanego suspensu. Jest tutaj jedna scena, która oglądana w nocy i z słuchawkami na uszach sprawi, że ostatnie minuty wspomnianego [REC] mogą wydać się dziecinną igraszką. Mało nie spadłem z fotela. Na słowa uznania zasługuje także intensywny finał (kiedy bohaterka wspina się po schodach, by odkryć tajemnicę pokoju na ostatnim piętrze) i zaskakująca, niegłupia końcówka.

12. PROPHECY (1979)
Nieznany czynnik powoduje dziwne mutacje zwierząt zamieszkujących dziewicze tereny Maine. Wysłany na miejsce doktor ma zbadać sytuację i znaleźć odpowiedź na pytanie, co powoduje te anormalne przeobrażenia wśród miejscowej fauny. Sytuacja robi się niebezpieczna kiedy w okolicy pojawia się tajemnicza bestia, zabijająca każdego, kto znajdzie się w jej pobliżu.

Przyzwyczaiłem się nie wymagać zbyt wiele od filmów z gatunku animal attack. Sukcesem jest jeżeli twórcy mnie nie zirytują, a żeby oczekiwać głębszych treści to trzeba być chyba niespełna rozumu (chociaż zdarzają się wyjątki, ale o tym później). Jednak John Frankenheimer to zdolny reżyser i stworzył obraz, który nie tylko nie obraża inteligencji widza, ale też przez większą część seansu raczy pokaźnym faktorem rozrywkowym. Oczywiście morały są proste i łopatologiczne, a całość potwornie schematyczna, jednak realizacja i dawka napięcia stoją na naprawdę wysokim poziomie. I tylko ta kretyńska ostatnia scena niepotrzebnie razi po oczach.

11. WHISPERING CORRIDORS (1998)
W żeńskim liceum ginie jedna z uczennic. Dziewięć lat później, jej koleżanka zatrudnia się w tej samej szkole jako nauczycielka, co zbiega się z niewyjaśnionymi zabójstwami innych nauczycieli. Młoda kobieta sama musi rozwikłać zagadkę ich śmierci, nim będzie za późno.

Koreański kuzyn RINGU (oba wystartowały praktycznie w tym samym czasie), który jednak stylistycznie znacznie różni się od filmu Nakaty. Oba uznaje się za początek fali japońskiego kina grozy, jednak Koreańczycy mieli znacznie mniej szczęścia i ich produkcja do tej pory pozostaje w cieniu. A szkoda bo tutaj to nie wyeksploatowane do bólu czarnowłose straszydła grają pierwsze skrzypce. Dzięki temu nie odczuwa się zmęczenia materiału, a film nadal trzyma się bardzo dobrze i straszy całkiem efektownie. Duża w tym zasługa utalentowanych filmowców, którym udało się pokazać wnętrza zwykłej szkoły w taki sposób, że osobiście miałbym opory przed zapuszczaniem się w to miejsce. Poza tym zawsze się miło na sercu robi, gdy twórcy używają stylistyki horroru aby poruszyć jakieś istotne społecznie kwestie.

10. ALICE, SWEET ALICE (1976)
Mała dziewczynka zostaje brutalnie zamordowana w kościele podczas pierwszej komunii. Główną podejrzaną jest jej dwunastoletnia siostra Alice, która zdaje się skrywać jakąś mroczną tajemnicę. Wkrótce zaczynają ginąć kolejne osoby, a wszystkie ślady prowadzą do Alice.

Kolejne nieznane arcydzieło lat 70-tych. Reżyser przy kreowaniu postaci mordercy wzorował się trochę na DON’T LOOK NOW Roega, jednak udało mu się skrzętnie ukryć ten fakt i wyszedł z tego całkiem oryginalny kawałek kina. Całość jest mocna, ciekawie skonstruowana i kapitalnie zagrana (dziewczynka grająca Alice jest fenomenalna). Świetny, odważny scenariusz potrafi chwycić za gardło. Reżyser w inteligentny sposób prowokuje widza, który nie jest w stanie przewidzieć, jaki szokujący zwrot akcji za chwilę pokażą. A zaskakujący finał jeszcze bardziej podkreśla przygnębiający i mroczny chłód bijący z ekranu.

09. ANGUISH (1987)
Zdziwaczały mężczyzna pracujący w zakładzie optycznym, traci pracę. Jego matka używając hipnozy wysyła go, aby zamordował kobietę, przez którą został zwolniony. Dodatkowo John ma przynieść matce oczy ofiary, uzupełniając jej sporą ich kolekcję…

Jeden z tych filmów, o których nie powinno się za dużo widzieć przed seansem. Zaczyna się ciekawie, ale bardzo standardowo. Hipnotyczne zdjęcia, jak zawsze świetna Zelda Rubinstein i poczciwy faktor rozrywkowy, wzbudziły we mnie nadzieję na przyzwoity, ale całkiem jednorazowy thriller. Jednak po jakiś 30 minutach, reżyser odwraca całą akcję o 360 stopni i zaczyna się jeden z najbardziej oryginalnych obrazów w historii kinematografii. Motyw o którym mowa, był już wykorzystywany w horrorze parokrotnie, ale tylko tutaj udało się to zrobić w tak dynamiczny i pomysłowy sposób. Efekt zaskoczenia gwarantowany, tylko przed obejrzeniem nie wchodźcie na żadne strony z informacjami odnośnie tego filmu.

08. NOMADS (1986)
Francuski antropolog zostaje zamordowany w Los Angeles, po tym jak odkrywa istnienie nieznanego dotąd plemienia. Przed śmiercią przekazuje swój sekret młodej lekarce. I od tego momentu kobiecie zaczyna grozić śmiertelne niebezpieczeństwo.

Z lekka surrealistyczny, rozgrywający się na wielu płaszczyznach horror, w którym miejskie legendy mieszają się z antropologicznymi teoriami. Z plusów w oczy rzuca się świetny offbeatowy klimat lat 80-tych, nieliniowa akcja i trzymający za gardło suspens. Jednak to aktorzy są najmocniejszą stroną tego filmu. Pierce Brosnan i Lesley-Anne Down bezbłędnie prowadzą całą akcję i mimo, że nie mają wspólnych scen, czuć między nimi jakąś nieokreśloną nić porozumienia. I w głównej mierze to właśnie dzięki tej dwójce, NOMADS sprawdza się koncertowo. Kilka nadnaturalnych scen i tajemniczy finał doskonale kreują niejednoznaczną wymowę całości.

07. LET’S SCARE JESSICA TO DEATH (1971)
Jessica opuszcza mury zakładu psychiatrycznego. Razem z mężem i przyjacielem rodziny, przenosi się do Nowej Anglii, by zacząć od nowa swoje rozsypane życie. Jednak zaraz po przybyciu na miejsce, wokół niej zaczynają mnożyć się dziwne wydarzenia, które z każdym dniem przybierają na sile a ona sama zaczyna powoli tracić zdolność odróżniania jawy od snu.

Jeden z ulubionych filmów Stephena Kinga. Obraz, który potrafi potrząsnąć widzem mimo, że akcja praktycznie cały czas stoi w miejscu. Klaustrofobiczny nastrój i jak zawsze efektowne krajobrazy Nowej Anglii, w intrygujący sposób łączą się z genialną kreacją Zohry Lampert. Jej interpretacja psychicznie chorej kobiety jest subtelna, delikatna, ale bije z niej też nieopisana dzikość i chaos, które są odbiciem jej stanu emocjonalnego. Tak też jest z samym filmem. Subtelnie sfilmowany “szept”, który w raz z rozwojem akcji przemienia się w mroczny i przerażający “krzyk”. Skrajnie pesymistyczna i fascynująca konkluzja.

06. PARASITE EVE (1997)
Zdolny biogenetyk pracuje nad regeneracyjnymi właściwościami mitochondriów. Kiedy w rocznicę ślubu ginie mu żona, postanawia przywrócić ją do życia wykorzystując mitochondria z jej wątroby. Eksperyment przynosi niespodziewane rezultaty.

Zarówno film jak i słynna już gra powstały na podstawie książki Hideaki Seny, ale stylistycznie diametralnie się różnią. Gra była dynamicznym survival horrorem, natomiast film jest świetnie opowiedzianą love story zamkniętą w konwencji fantastyczno-naukowego thrillera. Przepiękne zdjęcia oraz fenomenalna, poruszająca muzyka fantastycznie podkreślają dramatyzm i senny klimat PARASITE EVE. Obraz zgrabnie trzyma w napięciu, zrealizowany jest z pomysłem i w trochę komiksowym stylu. Pierwsza połowa jest spokojniejsza, pełna naukowych teorii. Później akcja rusza z kopyta i nie zatrzymuje się aż do zapierającego dech finału.

05. THE CITY OF THE DEAD (1960)
Młoda studentka udaje się do zapomnianego przez czas i spowitego mgłą miasteczka, aby odszukać dokumenty potrzebne do badań nad czarną magią. Kiedy znika bez śladu, jej brat i chłopak, w towarzystwie mieszkającej w okolicy dziewczyny, wyruszają śladem zaginionej.

Czas na film, którym intensywnie inspirowali się Japończycy przy tworzeniu słynnej już serii SILENT HILL. Nie ma tu może niesamowitych stworów ani psychologicznych dylematów, ale posępny klimat jest porównywalny z atmosferą gier stworzonych przez panów z Konami. Przede wszystkim rzuca się w oczy imponująca scenografia, którą z wszystkich stron oblepia gęsta mgła. Z pomocą gotyckiej ścieżki dźwiękowej, porażająco oziębłej Patrcii Jessel w głównej roli i dawki typowo brytyjskiej grozy, udało się reżyserowi stworzyć niesamowicie nastrojowy horror. Charyzma czarno-białego kina jest wciąż nie do podrobienia.

04. D ARK WATERS (1993)
Młoda kobieta przez przypadek dowiaduje się, że jej niedawno zmarły ojciec finansował tajemniczy zakon, znajdujący się na odizolowanej od świata wyspie. Postanawia się tam udać w nadziei na znalezienie odpowiedzi na dręczące ją koszmary i niewyjaśnione sprawy z dzieciństwa. Niedługo po przybyciu odkrywa, że żyjące na wyspie zakonnice skrywają jakiś mroczny sekret, ukryty głęboko w piwnicach pod klasztorem.

Jedyna w swoim rodzaju synteza brytyjskiego gotyku lat 70-tych i specyficznej atmosfery włoskich filmów grozy Argento i Fulciego, okraszona dodatkowo lekką nutą klimatycznego surrealizmu oraz odwołaniami do Lovecrafta. To wszystko udało się uchwycić w filmie, który ma zaledwie 15 lat. Po oczach bije fenomenalna scenografia wnętrz (oświetlone blaskiem tysięcy świec jaskinie czy surowy, gotycki budynek klasztoru) oraz przygnębiające, mroczne zdjęcia krajobrazów wyspy, tonącej w strugach deszczu. Panujący w filmowym światku deficyt na przerażające zakonnice i stare klasztory na odizolowanych wyspach, został nareszcie znacznie zmniejszony. Twórcom nie tylko udało się nie spieprzyć ogromnego potencjału tkwiącego w temacie, ale stworzyli też obraz budzący autentyczną trwogę. Jeden z najlepszych horrorów lat 90-tych.

03. LONG WEEKEND (1978)
Wielkomiejskie małżeństwo wybiera się w dziewicze tereny Australii by odpocząć nad morzem i przy okazji podreperować swój burzliwy związek. Zbliżając się do celu, oboje popełniają coraz więcej zbrodni przeciwko naturze, którą kompletnie lekceważą. Wkrótce natura zaczyna kontratakować…

Australia. Tym razem połączenie animal attack i horroru psychologicznego, które nie miało prawa się udać. Nie miało, a jednak powstało małe arcydzieło. Nie ma tutaj zmutowanych pawianów ani krwiożerczych gadów. Jest za to dwoje zmęczonych i złych na świat ludzi, który skrzywdzili Matkę Naturę i teraz, pośrodku odizolowanego od świata raju, przyszedł czas zapłaty. Wszystko tutaj jest wyjątkowe, tak po prostu. Od zdjęć, poprzez muzykę, na kapitalnym aktorstwie kończąc. Reżyser subtelnie wplata w swoją opowieść garść australijskich legend i kilka zagadkowych sytuacji, sprawiając, że we własnym fotelu czujemy się coraz mniej komfortowo, a serce podskakuje nam do gardła. Ale to ten jeden zaskakujący zwrot akcji w okolicach połowy filmu, nadaje tej produkcji finezyjnej wieloznaczności i powoduje, że zaczynamy patrzeć na wszystko pod zupełnie innym kątem. Na pożegnanie dostajemy niespodziewany i depresyjny finał, który szokuje swoją gwałtownością, ale jest też idealnym uzupełnieniem całości.

02. DUST DEVIL (1992)
Tajemniczy autostopowicz morduje pozornie przypadkowe osoby na odludnych pustkowiach południowej Afryki. Doświadczony przez los detektyw próbuje go schwytać ale wciąż bez powodzenia. Wkrótce na ich drodze pojawia się młoda kobieta, uciekająca przed nieobliczalnym mężem.

Rozgrzane słońcem wydmy pustyni Namib, tam gdzie góry piasku spotykają się z morzem… Właśnie w tym miejscu rozpoczyna się akcja genialnego obrazu Richarda Stanleya (reżyser HARDWARE, współtwórca THE ABANDONED). Intrygujące legendy i wierzenia rdzennych mieszkańców południowej Afryki, mieszają się tutaj z mroczną i niejednoznaczną opowieścią o bezimiennym mordercy, zmęczonym życiem detektywie i udręczonej kobiecie. Film jest wizualnym nokautem, który hipnotyzuje widza niesamowitą ścieżką dźwiękową i miażdżącym klimatem. Piękne, magiczne kino, które trzeba zobaczyć nawet dla samych tylko lokacji (przysypane piaskiem miasto w finale to naprawdę zapierający dech w piersiach widok). Nie można jednak zapomnieć o świetnie zagranych rolach, efektownej pracy kamery i przede wszystkim uduchowionej reżyserii. Czuć momentami lekki chaos (będący najprawdopodobniej efektem ubocznym nawarstwiających się problemów podczas kręcenia filmu i batalii, jakie Stanley musiał stoczyć z ludźmi z Miramaxu/Dimension Films), jednak w żadnym wypadku nie umniejsza on geniuszu tego dzieła. Na koniec dodam tylko, że jedyną słuszną wersją filmu jest 108-minutowy THE FINAL CUT, wydany w 2006 roku na specjalnej 5-płytowej edycji DVD.

01. THE WOMAN IN BLACK (1989)
Gdy samotna stara wdowa umiera w swym odizolowanym od ludzkich siedzib domu w nadmorskim miasteczku w północnej Anglii, zostaje wysłany młody adwokat celem uregulowania jej majątku. Prawnik ignoruje miejscowe opowieści na temat zmarłej i udaje się do jej ponurej posiadłości. Wewnątrz powoli i rosnącym lękiem odkrywa straszną historię domu i staje się mimowolnym świadkiem przerażających wydarzeń…

Anglicy mają cholernie wielki talent do robienia kina z gatunku ghost story. Nie bez znaczenia jest tutaj fakt, że w Wielkiej Brytanii można odnaleźć specyficzną, depresyjną atmosferę i odpowiednie lokacje do kręcenia tego typu filmów. Wystarczy obejrzeć obraz Herberta Wise’a, by przekonać się jak bardzo odpowiednie. Zaskakujące, że ta ekranizacja książki Susan Hill trafiła od razu do telewizji, gdzie nie zrobiła zbyt oszałamiającej kariery. Dopiero kilkanaście lat później świat zaczął odkrywać ten zapomniany tytuł, który udowodnił, że nawet najprostszymi środkami można osiągnąć spektakularny efekt. Nie ma tutaj krwi, większa część akcji dzieje się za dnia, a zmora ukazuje się bardzo okazyjnie i tylko na chwilę. Otoczona starymi grobami i nadmorską mgłą posiadłość oraz uwięziony w niej główny bohater, wystarczyły jednak, by sparaliżować widza. Można wręcz odnieść wrażenie, że ilość pokazywanych okropieństw jest odwrotnie proporcjonalna do ilości generowanego suspensu. Nie byłem w stanie przewidzieć, kiedy reżyser znowu zaatakuje widokiem tytułowej kobiety w czerni i mimo, że na ekranie nic się działo, nerwowo reagowałem na każdy najdrobniejszy hałas, powodujący prawdziwą eksplozję w moim umyśle. Osoby z rozbujałą wyobraźnią mogą mieć po tym filmie problemy z zaśnięciem. Zwłaszcza po obejrzeniu mocnej i niespodziewanej końcówki. Ten skromny, niskobudżetowy obraz jest obdarzony taką siłą, że prawie cały kanon najsłynniejszych filmów grozy wygląda przy nim po prostu śmiesznie. Outstanding.

Sick:
Listopad 25th, 2008 o 09:39

Bardzo fajne :) nic z tego nie widziałem :) więc 13 tytułów do wygarnięcia (Parasite Eve i Dust Devil mam).

na Halloween cudowałem z podobnym zestawieniem, ale jakoś nie wyszło. poza tym chyba zbyt znane filmy w nim były :D

urizen:
Listopad 25th, 2008 o 13:27

fajna lista:) nie wszystko mi pasuje (Corridors, Parasite)ale sa tu filmy faktycznie niesamowita–ANGUISH zabija po prostu.

Sick:
Listopad 25th, 2008 o 15:13

The Sentinel też mam :D we wakacje chciałem to obejrzeć i mi się ściągnął ten drugi, z Douglasem. później dociągnąłem już ten z 1977 ale zapomniałem obejrzeć, leży gdzieś na płycie :) fajnie w sumie że to żaden szitex nie był, jeno jakiś porządny film :)

Sick:
Listopad 25th, 2008 o 15:14

mówię o tym z ‘77 bo ściągałem dla duetu Goldblum/Walken :)

guru:
Listopad 27th, 2008 o 14:18

jeżeli się dobrze wbijesz w lekko campowy i dziwaczny styl THE SENTINEL to powinien ci podejść :] jeżeli chodzi o PARASITE EVE to większość nieporozumień z tym filmem wynika chyba z oczekiwań. groza jest tam bardzo subtelna a sam film nie ma prawie nic wspólnego z survival horrorem jakim była gra. jak już pisałem, jeżeli ktoś nastawi się na kameralną love story w klimatach thrillera sci-fi, nie powinien się zawieść. WHISPERING CORRIDORS, mimo, że trochę niespójny i powolny, jest dla mnie bardziej efektowny niż RINGU. naprawdę nie wiem czemu akurat temu filmowi nie udało się wybić. co by nie mówić, ogólnie patrząc na cała serię CORRIDORS, jest ona jakościowo znacznie lepsza niż filmy z serii RINGU :)

urizen:
Listopad 28th, 2008 o 18:53

no to faktycznie kwestia klimatu i oczekiwan:) co do PARASITE zdanie nie zminie:) Wole RING ale tez nie wszystkie, CORRIDORS to co innego i nie bardzo mnie bierze, lekko nawet nudzi. Ale zgadzam sie ze jest to inny styl i faktycznie szkoda ze nie jest tak popularny. Szkoda glownie dlateo ze to co sie stalo po RINGu to katastorfa–co film to czarnowosa, dlugowlosa, lekko zdenerwowana kobiecina lata po ekranie mordujac kogo popadnie. I o to nam zal do chlopakow z Japoni:)

Mando:
Listopad 29th, 2008 o 18:51

Fajna lista. Chyba nic z tego nie widziałem więc jest w czym wybierać i faktycznie nie pluć sobie w twarz przy kolejnym remake’u, że się jeszcze tego nie widziało:D Choć kilka tytułów wydaje mi się znajomych to opisy mi raczej nic nie mówią. ALICE chyba najbardziej mi się rzuciło w oczy. Może widziałem wieki temu, ale pewien nie jestem. Jeżeli nie było wydane u nas na vhs to na bank nie widziałem. A co do CORRIDORS to ja kiedyś próbowałem z 3 częścią, ale jakoś nie dałem rady.

guru:
Listopad 30th, 2008 o 18:49

może słyszałeś przy okazji zapowiedzi przeróbki :] zarówno ALICE jaki i THE SENTINEL, NOMADS, LET’S SCARE JESSICA TO DEATH i ANGUISH przeznaczone zostały do zrimejkowania. na WOMAN IN BLACK czają się od jakiegoś czau ale mają problemy z odkupieniem praw do książki od obecnego ich właściciela. remake LONG WEEKENDu lada chwila wejdzie do kin… a CORRIDORS pierwszy jest imo znacznie lepszy niż trójka, chociaż tą też lubię :)

Cabal999:
Grudzień 19th, 2008 o 18:26

Z tym “nikt nie widzial” to oczywiscie lekka przesada, bo jednak nie do konca sa to zupelnie “podziemne” produkcje. Sam zrecenzowalem kiedys na potrzeby HorrorZone NOMADS, DUST DEVIL i SENTINELA, a ALICE SWEET ALICE widzialem laata temu. Poza pierwszym filmem, wszystkie pozostale goraco polecam i potwierdzam ich wysoki poziom (albo choc interesujaca atmosfere). A juz opis i trailer DARK WATERS baaardzo mnie zaciekawily. Pozdrawiam autora blogu i wszystkich odwiedzajacych :)

guru:
Grudzień 19th, 2008 o 23:16

no już we wstępie napisałem, że przesadzone :) tytuł był bardziej na zasadzie zwrócenia uwagi, chociaż są to też w sumie pozycje najbardziej przystępne z tej półki. rzeczy już bardziej undergroundowe zostawiłem sobie na później. taki Bava na przykład pewnie też by tu pasował. DARK WATERS polecam i też pozdrawiam :]

Buffy:
Styczeń 2nd, 2009 o 11:18

Wszystkie horrory azjatyckie są do bani! Amerykańskie wersje tych filmów są lepsze, ale i tak nie zasługują na mianę horroru. Mimo to polecam amerykańską wersję “The Grudge”, ale tylko dlatego, że gra tam najlepsza aktorka na świecie – Sarah Michelle Gellar. Oprócz jej aktorstwa nie ma tam nic godnego uwagi!

urizen:
Styczeń 2nd, 2009 o 21:58

nie no Buffy przesadzasz z ta krytyka braci Azjatow:) tak sie skalda ze tez uwielbiam Grudge z USA (choc oryginal jest niesamowity) ale powiedziec ze w tym filmie godna uwagi jest tylko Gellar…zgroza!:):)

Buffy:
Styczeń 3rd, 2009 o 11:04

Filmy azjatyckie mnie w ogóle nie interesują:( Nie wiem dlaczego, ale jakoś mnie to nie wciąga. Wolę horrory z USA:)

Sick:
Luty 12th, 2009 o 00:05

ostatnio łyknąłem NOMADS – podobało mi się bardzo. ciekawy i niepokojący film. rzeczywiście, aktorstwo ponadprzeciętne. Brosnan zagrał pierwsza klasa i ma za kreację popadającego w obłęd antropologa dużego plusa. moja Kamila powiedziała że film ma carpenterowski klimat i coś musi w tym być.

a dziś skończyłem PARASITE EVE. rozczarowałem się. a raczej rozczarowało mnie 40 ostatnich minut filmu. bo wcześniej film bez zarzutu. za dużo mitochondriów i głupot jak dla mnie ;)
aczkolwiek film nastrojowy i jako dość oryginalny melodramat z otoczką technothrillera mogę śmiało polecać. jako horror praktycznie się nie sprawdza.
no i muzyka mi nie pasiła. lubie Hisaishiego, słuchałem nawet soundtracku na długo przed obejrzeniem filmu i mi się podobał bardzo… ale w filmie niekoniecznie.

guru:
Luty 12th, 2009 o 14:19

pisząc o tym offbeatowym klimacie miałem też właśnie po części podobieństwa do Carpentera (szczególnie iście carpenterowska ścieżka dźwiękowa) :]
co do PARASITE EVE to masz rację z tą absurdalnością fabuły i niektórych jej rozwiązań ale moim zdaniem film rozgrzesza jego symbolika i właśnie quasi komiksowy klimat. ten obraz nigdy nie miał być ani rozrywkowym thrillerem ani przerażającym horrorem. co do mitochondriów to osobiście uważam, że (szczególnie biorąc pod uwagę tą symboliczną stylistykę walki dobra ze złem) udało się to twórcom całkiem dobrze sprzedać. widziałem już zdecydowanie większe absurdy w technothrillerowych klimatach. chociaż może faktycznie inaczej bym śpiewał jakbym nie miał z tym tematem do czynienia wcześniej :)

sick:
Październik 13th, 2009 o 12:42

obejrzałem numer jeden i jestem zachwycony.

bardzo mi się podobało odwzorowanie historyczne i zabiegi, które przywodziły na myśl, to co robił Lovecraft w swoich opowiadaniach. dokumenty, relacje, nagrania. nawet miasteczko takie nieprzystępne i złowieszcze na swój sposób. do tego popadający w obłęd główny bohater. sceny z udziałem duchów były KURWA STRASZNE! absolutnie świetny. nie dziwię się, że za szkraba kobieta w czerni cię prześladowała ;) (a w ogóle jest trochę podobna do czarownicy z “Czarnoksiężnika z Oz”.

jeszcze mi kilka pozycji zostało, ale ze wszystkich list które do tej pory zrobiłeś ta jest i tak jak dla mnie najlepsza.

guru:
Październik 14th, 2009 o 00:08

to się śpieszaj z nadrabianiem, żebyś zdążył przed kontynuacją powyższej listy (chociaż podejrzewam, że trochę czasu jeszcze masz ;]

Sullivan:
Grudzień 10th, 2009 o 20:29

O większości czytałem/słyszałem, ale z całej trzynastki widziałem tylko Schody… i to którąś część z rzędu (mało zjadliwe toto było). Od dziś zacznę testować Twój jakże odmienny od mojego gust. Zacznę od początku, a mianowicie od THE WOMAN IN BLACK ;]

guru:
Grudzień 10th, 2009 o 21:27

tak se patrzę na tą listę i dochodzę do wniosku, iż jest tak różnorodna, że na pewno znajdziesz coś, co ci się spodoba :D i nawet kierunek właściwy obrałeś ;)

Sullivan:
Grudzień 12th, 2009 o 16:02

THE WOMAN IN BLACK niestety nie okazał się tak spektakularnym killerem jak zapowiadałeś, ale muszę przyznać, że to solidny kawałek filmowej grozy. Również jak Sick miałem ciągłe skojarzenia z tekstami Lovecrafta i jestem święcie przekonany, że gdyby ten kręcił filmy a nie pisał, te wyglądały by właśnie jak wyżej wymieniony tytuł.
Klimat miejscami jest przepotężny, a sceny z Kobietą conajmniej niepokojące jednak to trochę za mało w zestawieniu z cholernie wolno posuwającą się do przodu akcją i fabułą, która delikatnie mówiąc nie porywa.
Zakończenie piorunujące. Ostatnie minuty to jeden wielki wotafak z wytrzeszczonymi oczami :)

Jedziemy dalej. Dziś DUST DEVIL ;)

guru:
Grudzień 12th, 2009 o 18:19

ja tam nie widziałem w tym filmie Lovecrafta, ale po prawdzie ja książek nie czytuję, więc ja się nie liczę ;] z tego zbioru jednego co mi się udało dorwać, to w sumie żadne opowiadanie mi tutaj nie pasowało…

Majkel:
Styczeń 23rd, 2010 o 13:13

Blagam o pomoc, filmy z tej 13 zrobily na mnie ogromne wrazenie, jedne bardziej drugiemniej ale generalnie bylo raczej bardzo dobrze (zadnego wczesniej nie widzialem. Zostal mi tylko jeden (pechowy 13) ktorego nie moge zdobyc a poluje od roku conajmniej, chodzi o Dark Waters (1993) jest to chyba film Mario Bawy, w kazdym razie nigdzie w sieci go nie ma, byl kiedys ale teraz nie ma, spedzilem kilka godzin na poszukiwaniach. Stad moja prosba o pomoc, pewnie ktos z was ma go na kompie albo wie gdzie jednak mozna go zdobyc, napisy w j. polskim do wersji 1cd nawet sa dostepne w sieci. Nie chodzi mi o odpowiedzi w stylu “na ebayu”, chodzi o DVDRip oczywiscie. Prosze innych milosnikow horroru o pomoc, pozdrawiam Tworce bloga i czytelnikow. Moj mail to michalceci84@wp.pl

Majkel:
Styczeń 23rd, 2010 o 13:20

Bloga czytam od dawna, ale jeszcze sie nie wypowiadalem (pora to zmienic bo wstyd ze pisze tylko jak potrzebuje film). Mnostwo filmow obejrzalem dieki artykulom na Horror Hall.. i prawie zawsze nie zalowalem. Artykul z 13 horrorami ktorych nikt nie widzial to jeden z moich ulubionych na blogu, prawie wszystkie bardzo mi sie podobaly-Nomads, Dust Devil, sentinel, Anguish czy Woman byly mistrzowskie. Moze da rade zrobic Part 2 i wygrzebac jeszcze kilka perelek?

guru:
Styczeń 23rd, 2010 o 15:39

dzięnx za miłe słowa. dobrze wiedzieć, że komuś się moje wypociny przydały :D check your mail box. a part 2 będzie (nawet mam już tytuły filmów) nie wiem jednak kiedy, bo ostatnio mam tylko czas na mniej czasochłonne wpisy, a part 2, bądź co bądź, będzie się składał z jakiś 30 tytułów ;)

erka:
Czerwiec 10th, 2010 o 23:19

Whispering Corridors – nie mogłem sobie odmówić przyjemności obejrzenia niektórych z rekomendowanych filmów. Koreańska seria, która wraz z Ringiem wzbudziła zainteresowanie horrorem azjatyckim (nawiasem mówiąc, Koreańczycy zrobili również własny Ring, bardziej stonowany i nastrojowy niz straszącynagłymi zdarzeniami) to jak dla mnie wybór bardzo trafny. Poszczególne części różnią się między sobą znacznie (na tyle, że część drugą trudno nazwać horrorem, łatwiej dramatem, w dodatku perfekcyjnie nakręconym- to zdecydowanie najbardziej dojrzały i “artystyczny” film serii). Mimo pewnego powtarzalnego schematu (praktyczny brak mężczyzn, jesli są- to w charakterze nauczycieli; duchy w szkole; watek zawiedzionej, zdradzonej przyjaźni), kazdy z filmów jest w pewien sposób świeży i wyróżniający się. Żeńska szkoła w Korei to nie tylko miejsce ze strasznymi korytarzami, potworni są tu nauczyciele (przemoc o niedwuznaczne propozycje wobec uczennic), okropne koleżanki z klasy (ulubiony zwrot miedzy nimi: zabiję cię). Nawet najsłabsza odsłona (za taką uważam trzeci film- Schody życzeń), mimo burleskowego wątku grubaski-dziwaczki, nieodzownej dziewczyny poruszajacej się poklatkowo i kilku słabszych pomysłów, ma spójną fabułę, kiedy trzeba- straszy nawet udanie. Może nie są to filmy specjalnie przerażające, ale maja kilka dodatkowych atutów w postaci obrazu koreańskiej szkoły jako takiej i subtelnych wątków zbyt daleko posunietych przyjaźni.
Niemniej prawdziwym odkryciem zawdzięczanym temu zestawieniu, jest dla mnie LET’S SCARE JESSICA TO DEATH. Piszesz Guru o świetnej kreacji, ja się przyłączę, lecz dopowiem słowa uznania dla nieprawdopodobnie udanej muzyki, niepokojacej, gdy trzeba- udziwnionej, momentami subtelnej, tworzącej przynajmniej połowę świetnego klimatu tego filmu. Nigdy wcześniej o tym utworze nie słyszałem i za niego szczególnie dziekuję, bardzo było warto! Trochę się zastanawiam nad tym, czy zakończenie nie powinno byc bardziej “rozmyte” znaczeniowo, bardziej niejednoznaczne, powatpiewające w prawdziwość zdarzeń, ale to tylko moje marudzenie. Prawdą jest, że sceny gwałtowne wyszły tutaj najgorzej, głównie przez pewien sposób stylizacji właściwy kinu tamtych lat (dopiero “Ostatni dom od lewej” czy “Pluję na twój grób” miały to zmienić), ale to drobiazgi nie potrafiące zniszczyć świetnego wrażenia.

erka:
Czerwiec 11th, 2010 o 14:32

i na koniec – bo n razie te filmy mnie zainteresowały- “Kobieta w czerni”. Najpierw o końcówce, o której wspominasz: niestety, była ażnadto przewidywalna i wprawdzie spodziewałem się śmierci zaledwie jednej, małej osoby, ale mimo wszystko zakończenie odbyło się zgodnie z logigą opowieści (to, co mnie zaskoczyło, to brak sceny w której synek znajduje żołnierzyka w kieszeni Artura, bo na coś takiego czekałem najbardziej). Rzecz jasna zakończenie chociaz nie zaskakuje- jest zgrabne i wieńczy tę opowieść jak należy. Atmosfera niedopowiedzenia jest bardzo starannie utrzymywana i nawet rozwiązanie tajemnicy nie jest łopatologiczne i pozostawia tajemnicę nienaruszoną i intrygującą. Niby skromna robota, w której sie nam oszczędza spektakularnych scen pożaru, a przecież wszystko jest tu na miejscu i tak jak wspomniałeś, przeraża najbardziej cisza i oczekiwanie, niż sceny akcji, co osobiście bardzo mnie ucieszyło. Jest tak typowo i brytyjsko, iz momentami może się wydawać, że z mgły wynurzy się Sherlock Holmes. No i- co najważniejsze- w tej opowieści nie ma rzeczy zbędnych, każda scena kształtuje ją i buduje nastrój, wszystko jest na najlepszym miejscu. Dzięki temu rzecz jasna film nie jest żadnym ewenementem w rozwoju gatunku, lecz umacnia fundalemty staroświeckiego, rzetelnego horroru o duchach. Jesli dodać do tego staroswieckie atrybuty w postaci prądnicy lub fonografu… to dopiero dopieszcza tę opowieść!

guru:
Czerwiec 12th, 2010 o 15:55

zakończenie w KOBIETY W CZERNI nigdy nie wydawało mi się przewidywalne, chociaż może po prawdzie trochę było. ja tam się spodziewałem, że będzie wyglądało jak większość starych opowieści o duchach…

13 najlepszych filmów grozy, których nikt nie widział

komentarze: (27) dla “ 13 najlepszych filmów grozy, których nikt nie widział ”

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi