O skrzynce z narzędziami i wirusie z odzysku

Dla urody Kim Basinger czas zatrzymał się jakieś 20 lat temu. Niestety razem z nim, zatrzymała się także jej kariera. Laureatka Oscara, seksbomba przełomu lat 80-tych i 90-tych, jedna z najpiękniejszych twarzy Hollywood i żywy dowód na to, że kobiety po 50-tce nie mają za bardzo czego w owym Hollywood szukać. Bo filmy pokroju WHILE SHE WAS OUT raczej średnio pasują do kalibru tej pani. Ale po kolei. Pierwsze co się rzuca w oczy po rozpoczęciu seansu, to fenomenalne zdjęcia i całkiem przyjemna muzyka. Następnie pojawia się Basinger i jest jeszcze lepiej. Nie wiem co ona ze sobą robi ale to chyba najlepiej zakonserwowana 55-latka na Ziemi. Niestety zaczyna się robić niesympatycznie, gdy z tych ślicznych ust padają pierwsze słowa.

Początkowe sceny w domu są tak absurdalne, że nawet nie winię Basinger za to, że wygląda jakby się właśnie obudziła i nie bardzo wiedziała, kto jest co. Później mamy pół godziny bezcelowego spaceru po świątecznie wystrojonym centrum handlowym, gdzie dalej możemy obserwować obojętną twarz głównej bohaterki. Po zakupach przez chwilę zaczyna robić się ciekawie. Wygląda na to, że pani reżyser próbowała tutaj stworzyć coś w klimatach europejskich shockerów, gdzie dziarska dama przypadkowo znajduje się w nieprzyjaznym środowisku (las) i musi walczyć o życie z bandą polujących na nią psychopatów. Wyszedł z tego jednak typowo amerykański bełkot. Dobroduszny scenarzysta zostawia naszej bohaterce skrzynkę na narzędzia do celów obronnych, co powoduje kilka komicznych sytuacji (niestety wbrew intencjom reżyserki). Zawieszenie niewiary swoją drogą, ale naprawdę pocieszne jest oglądanie, jak czterech wysportowanych gówniarzy nie może dogonić przemieszczającej się truchtem 50-latki, w powłóczystym płaszczu i z metalową skrzynką pełną narzędzi w ręku.

W sumie reszta filmu to właśnie ciągła gonitwa po lesie i podziwianie, jak dziarska Basinger wykańcza wszystkich śrubokrętami i kluczami francuskimi. Szczerze mówiąc, całkiem przyzwoicie się to ogląda ale tylko dzięki wspomnianym wcześniej zdjęciom i energicznej reżyserii. Ot, taki sobie thriller, który puszczany po Wiadomościach zrobiłby furorę wśród gospodyń domowych. Z drugiej strony, ostatnia scena udowadnia, że nawet twórcy mają ten film w głębokim poważaniu, więc chyba i ja powinienem. Ciężko tylko uwierzyć, że producentem wykonawczym tego dzieła jest Guillermo del Toro. Ten pan zjeżdża ostatnio po równi pochyłej.

Inną atrakcją wieczoru miał jeszcze świeży SPLINTER. Ataki euforii mnie niestety ominęły ale i tutaj jest aż średnio. Krzyżówka FEAST i REEKERa, która próbuje straszyć z  dupy wziętym wirusem, zamieniającym w  żywe trupy klientów pewnej stacji benzynowej na odludziu. Cóż, aktorstwo jest nie najgorsze a realizacja całkiem efektowna jak na film bez scenariusza i zamknięty w praktycznie jedynym pomieszczeniu. Wszystko gra i cacy ale nie pogniewałbym się, gdyby twórcy nie próbowali  ukryć wielkiego zera w budżecie, dającym po oczach montażem. Za każdym razem jak pojawiają się ekranie zombie, obraz zaczyna przypominać dyskotekę. Nawet nie wiem czy charakteryzacja była tandetna czy nie (i chyba reżyserowi o to właśnie chodziło). Końcówki nie pamiętałem 10 minut po seansie. Na nudny wieczór w sam raz.