O grach komputerowych

Trochę ostatnio zardzewiałem, jeżeli chodzi o ten rodzaj rozrywki. Nie jestem na bieżąco z nowościami, nie interesują mnie zapowiedzi a co najważniejsze, nie pamiętam kiedy ostatni raz w coś grałem (MARIO się nie liczy). Nie znaczy to jednak, że całkowicie zapomniałem o tak potężnym uniwersum jakim są gry komputerowe.

Na początek więc 5 najlepszych gier, które udało mi się ukończyć:

BLOODRAYNE
Seksowna wampirzyca kontra naziści i efekty ich eksperymentów a wszystko w klimatach II wojny światowej. Jako bonus dostajemy bullet-time, świetne lokacje i trochę mrocznej atmosfery przypominającej mi HELLBOYa. Świetna zabawa.

PHANTASMAGORIA
Młode małżeństwo, nawiedzony dom i jego nie-do-końca-zmarły były właściciel. Wady: monotonny, głupi i do bólu przewidywalny scenariusz, który za bardzo sili się na filmowe horrory lat 80-tych. Zalety: sterowanie prawdziwymi postaciami, brutalne sceny morderstw, wygląd rezydencji, wciągająca historia, niezwykle sugestywnie wykreowana postać byłego właściciela i miażdżący klimat podkreślony gotycką muzyką. Te dobrych kilka lat temu doświadczenie z tą grą było dla mnie wstrząsającym przeżyciem.

BLAIR WITCH 1: RUSTIN PARR
Oparta na kultowym filmie z 1999 roku, gra dla ludzi o mocnych nerwach. Mroczna, stonowana grafika, odizolowane od świata i czasu lokacje oraz wciągająca historia zbudowały gęstą atmosferę, która nie pozwala odetchnąć nawet na chwilę. I ta wszechogarniająca i złowroga cisza, przerażająca jeszcze bardziej niż w samym SILENT HILL. Na samo wspomnienie o zatopionym w mroku lesie robi mi się słabo.

SILENT HILL 2
Horror najwyższej próby. Modelowy wręcz przykład na to, jak poszczególne elementy budują po cichu genialną całość. Przyprawiające o atak serca lokacje, genialna ścieżka dźwiękowa ale przede wszystkim fenomenalny scenariusz pełen sekretów, metafor i niedopowiedzeń z których każdy odkrywa dla siebie coś wyjątkowego i tworzy własną interpretację przedstawionej historii. Każdy przeciwnik, odwiedzane miejsce, spotkany na naszej drodze bohater czy wreszcie każde usłyszane zdanie – wszystkie te elementy są ze sobą ścisłe związane i razem składają się na mroczną opowieść o miłości, śmierci i odkupieniu. Japończykom udało się stworzyć grę ciężką i przerażającą ale też niesamowicie piękną i klimatyczną (chociaż lojalnie trzeba zaznaczyć, że są momenty kiedy ta cała atmosfera drastycznie pada). I mimo nihilistycznego charakteru całości, finał tej opowieści staje się dla gracza doświadczeniem niezwykle oczyszczającym.

RESIDENT EVIL 2
Nie istnieje dla mnie żadna inna gra, która w tak genialny sposób łączyłaby nastrojowy horror i zawrotną dawkę akcji. Dwa długie scenariusze, kilka dodatkowych misji i potężny faktor rozrywkowy nie pozwalają oderwać się od ekranu monitora. Zbudowana na schematach ale niegłupia historia wciąga od pierwszych minut. Sequel, który w fenomenalny sposób łączy duszną atmosferę części pierwszej i apokaliptyczne klimaty znane z trójki. Genialny horror i pierwszorzędna rozrywka.

WYRÓŻNIENIA:

+ RESIDENT EVIL 1 i 3 – za przyjemność obcowania ze ścisłą czołówką najlepszych komputerowych survival horrorów
+ SILENT HILL 3 – za piekielnie dobrą grafikę, świetną ścieżkę dźwiękową i cholernie klimatyczne lokacje, których nie była w stanie zepsuć nawet średnio ciekawa historyjka i niezbyt przerażający przeciwnicy
+ TOMB RAIDER 4 – za te kilka tygodni spędzonych z przygodówką, która wyciska z konwencji INDIANY JONESA wszystko co najlepsze
+ NEED FOR SPEED 3, PORSHE UNLEASHED, UNDERGROUND i MOST WANTED – za adrenalinę i faktor rozrywkowy
+ MIDNIGHT CLUB 2 – za szybkie samochody i frajdę przy rozwalaniu Los Angeles, Tokio i Paryża
+ AVP 2 – za tryb Obcego (człowiek mnie nudził a Predator był do bani)
+ PAINKILLER – za bezpretensjonalność, grafikę, świetne lokacje i grywalność
+ THE DEVIL INSIDE – za diabelnie rozrywkowe połączenie historii o nawiedzonym domu i reality show
+ HALF-LIFE – bo tak

WSPOMNIENIA Z AMIGI:

+ SUPERFROG – aż mi się łza w oku kręci, pogrywam do tej pory (chociaż to już nie to samo)

+ CYTADELA – kiedyś człowiek nie zwracał uwagi na takie rzeczy jak kompletny brak scenariusza

+ GIANA SISTERS – Mario w spódnicy i dla zaawansowanych (za mało żyć)

+ YO! JOE! – świetna sprawa ale tylko w trybie dwuosobowym i z joystickiem

+ GHOST AND GOBLINS – cholernie trudna, zawsze szybko się poddawałem

+ MORTAL KOMBAT – zarzynaliśmy ją z bratem dosyć długo

+ LOTUS – pierwsze samochody więc frajda była olbrzymia

SPECJALNE WYRÓŻNIENIA:
+ MARIO – nieśmiertelna gra, nawet w telefonie mam
+ MAMBA – ostatnio z nudów doszedłem do 6 poziomu

GRY, KTÓRYCH NIE UDAŁO MI SIĘ UKOŃCZYĆ:
+ SILENT HILL 4 – nuda, brak klimatu, zbyt dużo światła ale przede wszystkim histerycznie irytujące sterowanie sprawiły, że spasowałem w gdzieś w połowie
+ DOOM 3 – dawałem tej grze dwie szanse, za drugim razem udało mi się ukończyć jakieś 50% ale nuda i monotonia wygrały z oszałamiającą grafiką
+ COLD FEAR – beznadziejnemu sterowaniu powiedziałem nie jeszcze szybciej niż poprzednio
+ ALONE IN THE DARK 4 – nie pamiętam dlaczego zakończyłem przygodę z tą grą ale pamiętam, że wytrzymałem całe 10 minut
+ THE SUFFERING – jak wyżej
+ DINO CRISIS – podróbka RESIDENT EVIL, która niespecjalnie mnie wciągnęła ale może kiedyś do niej wrócę
+ NECRONOMICON – frustrujące przeżycie, labirynty pod stodołą mnie wykończyły
+ NOCTURNE – chyba za bardzo kojarzył mi się z BLAIR WITCH (minus klimat) ale potencjał ma więc go jeszcze nie skreślam

A teraz pozostaje czekać na RESIDENT EVIL 5 i SILENT HILL 5 (chociaż ten drugi słabo się zapowiada), które sprawią, że może trzeba będzie na jakiś czas odstawić oglądanie filmów.