maj
O krokodylu
Dawno już nie było żadnego przyzwoitego horroru z krokodylem w roli głównej. Ostatni jaki przychodzi mi teraz do głowy, to ALIGATOR z
1980 roku (w między czasie pojawił się jeszcze sympatyczny LAKE PLACID, ale to była trochę inna para butów). Australijczyk Greg McLean (WOLF CREEK) postanowił niedawno zmienić ten stan rzeczy, jednak niespecjalnie mu to wyszło. Jego ROGUE okazał się bowiem obrazem co najwyżej poprawnym.
Film rozkręca się dosyć leniwie. Od razu jednak dostajemy przepiękne, zapierające dech w piersiach zdjęcia australijskiej przyrody. Chwilami miałem wrażenie jakbym oglądał dokument National Geographic. Aktorstwo jest bardzo dobre (ze szczególnym wskazaniem na drugi plan, chociaż Vartan’owi i Mitchell też nic do szczęścia nie brakuje). Dosyć szybko zdałem sobie sprawę, że nie będzie to standardowy creature feature z rozdmuchanym faktorem rozrywkowym. Mimo, że zachowanie krokodyla jest nienaturalne, a niektóre akcje ponaciągane, to McLean zdecydowanie postawił na realizm całego przedsięwzięcia. Nie ma tu cwaniackiego humoru, widowiskowych wybuchów ani absurdalnych pościgów. Praktycznie nie widzimy też krokodyla, a sceny gore występują w śladowych ilościach. Jest za to grupa spanikowanych turystów, która pod dowództwem doświadczonej pani kapitan i podrzędnego dziennikarza, próbuje jakoś wydostać się z małej wysepki nim zapadnie zmrok. I trzeba przyznać, że tak pokazaną pierwszą godzinę filmu ogląda się bardzo dobrze. Wszystko jest przewidywalne, ale przy tym bezkompromisowe i pełne napięcia.
Niestety później McLean strzela sobie samobója. Ostatnie pół godziny to odwrót o 180 stopni i marna próba migracji w stronę w standardowego animal attack, pełnego przesadzonych akcji z krokodylem-terminatorem. Michael Vartan nie jest typem charyzmatycznego bohatera i oglądanie jego zapasów z olbrzymim gadem nie wprawiło mnie w euforię. Efekty specjalne stoją na dosyć wysokim poziomie (o ile twórcy nie bawią się w zbliżenia, które też czasami się
pojawiają) jednak film miał relatywnie niski budżet, stąd oczywiste ograniczenia czasu i przestrzeni działają destrukcyjnie na zapędy reżysera (który chyba bardzo lubi THE DESCENT Neil’a Marshalla). Finał jest nijaki i beznadziejny.
Uczciwie muszę powiedzieć, że prawdopodobnie jest to najlepszy film o morderczym krokodylu od czasu wspomnianego na początku ALIGATORA. Jeżeli jednak weźmie się się pod uwagę konkurencję w postaci PRIMEVAL, LAKE PLACID 2, SUPERCROC czy innych rodzynków ze stajni SCI-FI Channel, to może się okazać, że wcale nie jest to takie wielkie osiągniecie.
przełomowy film. Szybko okazało się jednak, że jedyną wartą uwagi rzeczą w tej papce był pomysł, który niestety zginął w natłoku krwi, flaków, żałosnego aktorstwa i głupawych zagrań scenarzysty. Do tej pory powstały 4 części i każda tak na dobrą sprawę jest bardziej absurdalna od poprzedniej. Ale nikt na to nie zwraca uwagi, bo PIŁy są tylko odpowiedzią na potrzeby masowej widowni, która oszołomiona błyskawicznym montażem, hektolitrami krwi i kuriozalnymi zakończeniami, nie będzie pytała o co tutaj w ogóle chodzi. A producenci na to jak na lato. Jednak widzom, którym sam pomysł wyjściowy wydał się intrygujący, powinien spodobać się film, który może nie do końca wykorzystuje swój potencjał, ale robi to o niebo lepiej niż wspomniana PIŁA.
głównym bohaterem jest wirus, który wraz z rządowym satelitą spadł na Ziemię by siać śmierć i zniszczenie. Bohaterami drugoplanowymi jest czterech naukowców, którzy w supertajnym laboratorium, znajdującym się głęboko pod powierzchnią ziemi, próbują odkryć tajemnice pochodzenia tego wirusa i zneutralizować go, zanim zdąży zniszczyć całą ludzkość.
(niepotrzebne skreślić) 
