Nie każdy może być legendą

18
kwi

Śmiercionośna zaraza dziesiątkuje populację ludzką. Giną wszyscy bez względu na płeć, wiek, status materialny, czy wyznawaną religię. Ale jednej osobie udaje się uciec od śmierci. Jak się wkrótce okaże, ten ktoś będzie ostatnim człowiekiem na Ziemi. Prawie ostatnim…

W 1954 roku Richard Matheson książką I AM LEGEND podsunął Hollywood kolejny pomysł na zarobienie kilku zielonych. Pomysł dosyć ciekawy i umiejętnie wykorzystany, faktycznie mógł zrodzić coś fajnego. Oczywiście producenci nie oparli się pokusie i w ciągu tych 50 lat od premiery książki, już kilka razy sięgali po materiał w niej zawarty. Jak to zwykle bywa, z bardzo różnym skutkiem.

Najpierw, w 1964 roku, Ubaldo Ragona zrealizował czarno-biały THE LAST MAN ON EARTH, do którego scenariusz napisał m.in. sam Matheson. Film minimalistyczny ale przy tym niezwykle klimatyczny, cichy, bez jakichkolwiek akcentów humorystycznych, z nieskazitelną rolą Vincenta Price’a. Ciężka atmosfera beznadziejności, osaczenia i izolacji, podkreślona dodatkowo przez świetne zdjęcia i rozbudowaną kreację Price’a. Był to film, którym cztery lata później inspirował się sam George’a A. Romero przy tworzeniu słynnej NOCY ŻYWYCH TRUPÓW. Wygląd i zachowanie przeciwników głównego bohatera bardzo przypomina obraz zombie, do jakiego przyzwyczaił nas Romero. Również twórcy gry SILENT HILL podkreślali, że przy jej tworzeniu wzorowali się na obrazie Ragona. THE LAST MAN ON EARTH to klasyk, na którym jeszcze nie wszyscy się poznali i który niestety nigdy nie osiągnie statusu, jakim może pochwalić się film Romero’a. Szkoda.

Siedem lat później powstał THE OMEGA MAN. Znacznie większy budżet pozwolił na zatrudnienie Charlton’a Hestona i większą swobodę przy pokazywaniu opustoszałego Los Angeles. Przyzwoite aktorstwo i całkiem sprawny, klimatyczny początek to niestety jedyne plusy tego filmu. Bardzo szybko zaczyna się robić nieciekawie. Przeciwnicy głównego bohatera (sekta w łachmanach głosząca pseudofilozoficzne teorie) śmieszą. To akurat można jeszcze przełknąć, ale mniej więcej od połowy film robi się chaotyczny, tandetny i przy tym zupełnie bezpłciowy. Momentami miałem wrażenie, że oglądam jakąś obyczajówkę. Wszystko po to, by w finale znowu wrócić do patetycznego tonu. Zdecydowanie nic specjalnego.

Kolejnym filmem, o którym należy wspomnieć jest zrealizowany gdzieś w Nowej Zelandii THE QUIET EARTH – egzystencjalne science fiction z 1985 roku. Film właściwie tylko nawiązuje do pomysłu Mathesona (scenariusz do niego powstał na podstawie powieści Craig’a Harrisona). Główny bohater z trochę innych powodów został sam na świecie, mimo, że można doszukać się podobieństw w wymowie. THE QUIET EARTH to film genialny, któremu poziomem nie jest w stanie dorównać żadna z ekranizacji macierzystych. Począwszy od miażdżącego klimatu, poprzez dobrze skonstruowane postacie i świetne aktorstwo, wszystko w tym filmie jest pierwszorzędne. Twórcy wygrali bo postawili na psychologię postaci, a nie efekciarstwo. Obłęd głównego bohatera jest tu wręcz namacalny i niesamowicie pomysłowo pokazany. Siłą tego obrazu jest również jego wieloznaczność i mnogość interpretacji. Nie ma tu prostych odpowiedzi, ale z drugiej też strony reżyser nie komplikuje za bardzo treści. Jest za to jeden z najpiękniejszych i najbardziej klimatycznych finałów jakie widziałem. Ostatnia scena to niezapomniane przeżycie.

No i przechodzimy do najnowszej ekranizacji książki Mathesona, zatytułowanej po prostu I AM LEGEND. Film miał premierę kilka miesięcy temu i na długo zanim ujrzał światło dzienne wzbudzał spore emocje. Moje opadły w momencie, gdy zobaczyłem pierwszy zwiastun. Film ma mocny początek, kiedy groza jest sugerowana a nie pokazywana. Z momentem, kiedy na ekranie ukazuje się pierwszy przeciwnik, wszystko wali się jak domek z kart. Niezniszczalne, komputerowe stworki, którym zdarza się (po)myśleć to naprawdę żałosny widok. Do tego dochodzi tandety melodramatyzm, nachalne efekciarstwo, fatalnie obsadzona główna rola i patetyczny finał. Można w sumie obejrzeć, zobaczyć fajnie sfotografowany Nowy Jork, pośmiać się z wrzasków potworów i komputerowych lwów a za chwilę zapomnieć o czym to w ogóle było. Ale z drugiej strony po co? Jaka jest właściwie grupa docelowa tego filmu? Zdaje się, że producenci dobrze to wiedzieli, reklamując się na stronie MTV. Głównemu bohaterowi mogę powiedzieć jedno: na pewno nie będzie legendą.

infi:
Kwiecień 20th, 2008 o 09:38

Nie ma sie co czepiac Smitha – na tyle na ile mogl zagral dobrze:) O nocy zywych trupow prawie nic nie napisales, a to przeciez najglosniejsza ekranizacja I am legend…

sick:
Kwiecień 20th, 2008 o 14:27

a jest jeszcze “I Am Omega” (z 2007), którego wyrzucili od razu rynek DVD.

potwierdza się (co podejrzewam od jakiegoś czasu), że dużo ciekawych rzeczy powstało, powstaje i pewnie powstawać będzie w Australii.

nie wiem czy “Noc żywych trupów” Romero można uważać za ekranizację tej powieści, kilkoro bohaterów + kolejne kontynuacje sugerują, że jest to osobny ‘twór’.

guru:
Kwiecień 20th, 2008 o 15:09

Ja się Smitha nie czepiam, bo faktycznie zagrał dobrze. Ja się czepiam producentów, którzy obsadzili ‘bohatera ostatniej akcji’ w roli charyzmatycznego naukowca.
Masz rację, Sick co do australijskiego kina. Sporo fajnych, mało znanych rzeczy wyprodukowali (może nawet kiedyś o tym napiszę :P)
Jeżeli chodzi o NOC ŻYWYCH TRUPÓW to oczywiście Romero inspirował się zarówno książką jak i pierwszą ekranizacją ale chodziło mi o motyw ‘ostatniego człowieka na Ziemi’
I AM OMEGA nie widziałem i raczej nie zamierzam. Ten film został stworzony przez słynne już studio ‘The Asylum’ na fali popularności I AM LEGEND. Poniżej można poczytać o działalności tego studia:
http://en.wikipedia.org/wiki/The_Asylum

sick:
Kwiecień 21st, 2008 o 14:56

łał.
nowa troma ;D tzn. twór na jej podobieństwo, bo troma to jednak inna para gównianych kaloszy.

Nie każdy może być legendą

komentarze: (4) dla “ Nie każdy może być legendą ”

Zostaw komentarz:

Notki które mogą cię zainteresować :

Najnowsze wpisy

Najnowsze komentarze

Kategorie

Archiwa

Blogi

Horror Stuff

Linki

Tagi