Nazbierało się rzeczy, o których mógłbym opowiadać, ale nie jest to dobre miejsce na tego rodzaju historie. Nietrudno było zauważyć że Antykwariat był przez jakiś czas zamknięty, jednak ze względów bezpieczeństwa nie chciałbym wdawać się w szczegóły dotyczące moich dobroczyńców, ani moich prześladowców. Faktem jednak jest, że organizacja, która za wszelką cenę chce położyć łapy na “Rękopisie…” nie powinna już od dawna istnieć. Domyślnym powiem tylko, że owo tajemnicze zgromadzenie powstało pod koniec 1917 roku w Monachium.
Czytaj resztę wpisu »

Jeżeli uważasz, że wyprowadziłeś nas w pole, to bardzo się mylisz. Udało Ci się sprzątnąć nam sprzed nosa jedną książkę, ale i ją kiedyś odnajdziemy. Wiedz jednak, że masz potężnych wrogów.

Nawet bez tych noworocznych pozdrowień nie wątpiłem, że moi tejamniczy przeciwnicy w końcu mnie znajdą. Szczęście tylko w tym, że manuskrypt Potockiego jest w dobrych rękach.  Nawet ja na dzień dzisiejszy nie jestem w stanie stwierdzić gdzie jest przechowywany – tak dobrze zabezpieczyli go moi przyjaciele.

Mam nadzieję, że nie spotkam się z tajemiczymi mnichami podczas kolejnych zakupów za granicą na które się wybieram. Zimowe wyprzedaże dotyczą przecież również branży antykwarycznej!

Tak czy owak, po powrocie z wojaży podzielę się z Wami jakimiś “nowinkami” w temacie starych książek.

Jeżeli nie przestraszyło Was, gdy dwie opowieści temu przedstawiłem powieść gotycką pisaną wierszem, to zapewne jeszcze do takiej formy powrócę – dajcie znać. Na razie proponuję jednak nieco inny utwór, tym razem znacznie bardziej eklektyczny, w duchu romantycznego fragmentaryzmu. Być może również przyda się on komuś w szkole, jak to było w przypadku „Zamku kaniowskiego” z mojej poprzedniej opowieści.

“Poganka” Narcyzy Żmichowskiej po wielu latach nieobecności w mediach, wraca powoli do społecznej świadomości, jako jeden z utworów prekursorskich w tematyce polskiego feminizmu. Nie jestem pewien, czy lepszy dla tej powieści jest medialny szum i doklejanie łatek, czy raczej kolejne lata obecności jedynie w środowiskach akademickich, jak to miało miejsce do tej pory. Czytaj resztę wpisu »

Jesień sprzyja buszowaniu po antykwariatach, mój nowy sklep ma się więc dobrze, mimo że czasem muszę go zostawić w rękach Igora, pomocnika, którego zmuszony byłem zatrudnić z powodu coraz częstszych wyjazdów. Ja również buszuję sporo po takich sklepach, choć przyznaję, że ostatnimi czasy bardziej interesują mnie niewielkie sklepiki w uliczkach Paryża, Rzymu czy Pragi, niż Krakowa, Torunia lub Gdańska. O Warszawie nie wspominam, bo snobowanie się poprzez kupowanie staroci stało się tam plagą trudną do zrozumienia nawet dla ludzi z branży.

Mój pomocnik nie jest może specjalnie rzutki, ale sam fakt, że może zastąpić mnie w prostych sprawach, daje mi chwilę wytchnienia, którą mogę spożytkować dzieląc się z Wami kolejną opowieścią.

Czytaj resztę wpisu »

Kiedy przychodzi czerwiec, przy drogach kupuje się truskawki, a dni są już bardzo długie. Wtedy to mój antykwariat zapełnia się niechlujnie ubraną młodzieżą. Każdy z nich bierze chyba udział w konkursie na najgorzej ubraną osobę w mieście. Wychodzą zwykle z groszowymi wydaniami polskich klasyków, potrzebnymi do skleconych naprędce prac zaliczeniowych, mających podnieść oceny z języka polskiego.

Częściej jednak nic nie kupują, gdy informuję ich, że nie prowadzę sprzedaży ściąg, bryków i streszczeń. Czasem mam wrażenie, że na tego typu publikacjach zarobiłbym znacznie więcej, gdyż – ku mojemu wielkiemu zdziwieniu! – ostatnio o ten typ „literatury” zaczęli pytać również studenci. A wydawałoby się, że to oni mają być przyszłością narodu… Na szczęście dla mnie ta przyszłość jest na tyle odległa, że raczej już mi nie zagraża.

Czytaj resztę wpisu »

1 września udało nam się otworzyć nowy Antykwariat. Moi przyjaciele zdumiewająco szybko zadziałali i już od kilku dni mój przybytek funkcjonuje w starej formie. Udało się również przetransportować niemal cały księgozbiór ze starego sklepu do nowego. Tylko najbardziej wartościowe książki ukryłem w dobrze pilnowanych miejscach.

Mam nadzieję, że uda mi się tu spokojnie prowadzić dalej swoją działalność.

Są książki, które wracają do nas co kilka lat w coraz to nowych wydaniach. Nie mówię tu tylko i wyłącznie o lekturach szkolnych, ale przede wszystkim o tzw. “klasyce”. Czasem nawet tworzone są specjalne serie i wydawnictwa prześcigają się w ofercie wydawniczej.
Cóż to jednak jest ta klasyka? W szkołach i na uczelniach dowiecie się zapewne, że klasyka, to te same powieści, którymi (z różnym skutkiem) próbowano zainteresować Waszych ojców i dziadków. Już widzę, jak niektórzy z Was protestują. Przyznaję, że istnieje kanon literatury współczesnej, ale niestety o większości z dzisiejszych twórców świat zapomni równie szybko, co zapomina o bójkach pod sklepem i kradzieżach samochodów.
Czytaj resztę wpisu »

Szpital psychiatryczny w Chełmnie to ponure miejsce. Jedno najbardziej przerażających jakie znam. Kiedyś przez trzy tygodnie mnie tam leczono. Leczono? Jeżeli nieludzkie traktowanie człowieka otumanionego lekami psychotropowymi można nazwać leczeniem, to tak. Wówczas głównym powodem mojego tam pobytu było poranione serce, jednak lekarzy interesowały raczej poranione żyły na moich rękach. Do dziś nie wiem dlaczego mnie wtedy wypuścili. Czytaj resztę wpisu »

Przede wszystkim gratuluję spostrzegawczości. Tym razem użytkownik podpisujący się jako yellowish
trafił w dziesiątkę. Francuski pisarz, o którym wspominałem jakiś czas temu to Paul Féval, autor znany na naszym rynku niemal wyłącznie jako twórca Kawalewa de Lagardere. Ta powieść z gatunku płaszcza i szpady to w rzeczywistości skrót jego obszerniejszej publikacji, zatytułowanej Le Bossu (po polsku powieść ta nosiłaby tytuł Garbus).
Żyjący w latach 1816-1887 Féval był twórcą niezwykłym. Wyprzedził m.in. Brama Stokera w pierwszeństwie do postaci wampira w powieści współczesnej. Opublikowana w 1860 roku Le Chevalier Ténèbre otwiera trylogię łączącą ze sobą awanturnicze historie z opowieścią o wampirach. Na dodatek Féval był niewątpliwie lepszym literatem od irlandzkiego dziennikarza. Jedyny problem z jego twórczością polegał na tym, że pisana była po francusku i jak spora część literatury francuskojęzycznej, została z czasem zapomniana. Za to Dracula Stokera, jako klasyka anglojęzycznej powieści grozy, zdobył niesamowitą popularność.

Ciekawe czy doczekamy się kiedyś horrorów Févala na polskim rynku.

Twórca ten jest też autorem kryminalno-przygodowej serii Les Habits Noirs. Czasem zastanawiam, się czy tajemniczy mnisi przyłapani pod moim Antykwariatem nie pochodzą żywcem z powieści …

Zacznę dziś od tego, że wszelkie zlecone przeze mnie ekspertyzy potwierdzają autentyczność rękopisu Potockiego, możemy więc mówić o książce unikatowej. Podejrzewam, że za jakiś czas się z nią rozstanę, nie ukrywam że miała to być inwestycja. Wśród zainteresowanych zakupem jest m.in. Muzeum Narodowe w Warszawie. Nie przedstawiają może najwyższej oferty, ale rozmawiałem już w tej sprawie z szefem Departamentu Ochrony Zabytków z Ministerstwa i mam wrażenie, że rzeczywiście zdecyduję się na sprzedanie książki instytucji państwowej. Przynajmniej zostanie w kraju.
Pan Tomasz, wspomniany już szef Departamentu, poinformował mnie o próbach kradzieży pamiątek po Potockim, które znajdują się w Instytucie Polskim w Paryżu. Trafiły tam one po drugiej wojnie światowej i nie zorganizowano dotąd przewozu do Polski. Opowiedziałem panu Tomaszowi o moich problemach z tajemniczymi gośćmi i okazało się, że to dokładnie tak samo wyglądający osobnicy, jak ci, których zarejestrowała kamera przemysłowa w Paryżu. W tej sytuacji przewóz pamiątek po Potockim stał się wyjątkowo ryzykowny.