Gra anioła

Carlos Ruíz Zafón

Co jakiś czas pojawiają się książki, o których wszyscy wokół mówią, i to wyłącznie w superlatywach. O ile nie jest to pamiętnik sfrustrowanej samotnej kobiety w średnim wieku, trudno przejść obok takiej pozycji obojętnie. W taki właśnie sposób – w wyniku bezkrwawego bombardowania rekomendacjami – w moje ręce trafiła „Gra anioła” Carlosa Ruiza Zafona. I chociaż została naruszona moja czytelnicza suwerenność, była to wyjątkowo korzystna kapitulacja, bo książka okazała się wyjątkowa. 

Od samego początku byłam przekonana, że jest to powieść obyczajowa i gdy w końcu lektura okazała się thrillerem okraszonym realizmem magicznym, mocno mnie to zdziwiło. Gdy piszę te słowa, próbując nowym nawykiem wyniesionym z dodawania dziesiątek pozycji do bazy książek, siłą wepchnąć „Grę anioła” w sztywne ramy gatunkowe, czuję, że robię tej powieści krzywdę. Tak jakbym wyrwała jej serce, uśmiercając w najbardziej okrutny sposób. Używając kolejnej martwej metafory powiem, że książka ta, w odróżnieniu od wielu innych, ma duszę. I tę iskrę czuć w każdej stronie, cudnie wręcz przełożonej przez Katarzynę Okrasko i Carlosa Marrodana Casas. Hiszpańskiego nie znam, ale zabawa w tłumaczenie z angielskiego nauczyła mnie szacunku do tej pracy, więc niniejszym biję pokłony przed tym duetem. Jestem pewna, że tłumacze w dużej mierze przyczynili się do sukcesu książek Zafona w Polsce. Chociaż książka ma 600 stron, sunie się przez nią gładko, nie potykając o żadne wielokrotnie przełożonepotworki. 

Intryga jest godna mistrzów gatunku, choć jednocześnie stanowi zupełnie nową jakość, składającą się nie tylko z morderstw i tajemnic, ale także doskonałych wątków obyczajowych, które, szczerze mówiąc, interesowały mnie bardziej niż rozwiązanie zagadki. Dzięki doskonałej psychologii postaci stanowiły one nie dodatek, jak zazwyczaj bywa w thrillerach i kryminałach, ale oś opowieści. I jednocześnie, mimo skupionej na nich uwadze pisarza, wątki te nie rozcieńczają nastroju tajemniczości i grozy. 

Niesamowita atmosfera powieści to oprócz mrocznej Barcelony także zbiór różnorodnych i bardzo przemyślanie skonstruowanych postaci, z których każda ma własną, ciekawą historię oraz niepowtarzalne cechy charakteru. Postać głównego bohatera – biednego, ale utalentowanego pisarza, którego życie jest nieustającą huśtawką szczęścia i rozpaczy – jest wręcz idealnie skrojona do tej opowieści i nie wyobrażam sobie, by mogła być inna. 

„Gra anioła” ma chyba wszystko, czego potrzeba mi do szczęścia: jest tajemnicza i magiczna, ale jednocześnie trzyma w napięciu i dostarcza materiału do przemyśleń; autor nie epatuje niepotrzebną brutalnością, choć nie stroni od przemocy; mamy do czynienia z postaciami skomplikowanymi, ale realistycznymi, które zachowują się nieprzewidywalnie, ale nie idiotycznie, a do pisarza Davida Martina przywiązałam się niemal od pierwszej strony i żal mi było opuszczać go na ostatniej. 

  • Autor: Carlos Ruíz Zafón
  • Tytuł oryginalny: El juego del ángel
  • Przekład: Carlos Marrodán Casas, Katarzyna Okrasko
  • Wydawca: Muza
  • Data publikacji: 2008-11-15
  • Cena: 39,90 zł
  • Format: 608 s.
  • Opis z okładki:
    W mrocznej, niebezpiecznej i niespokojnej Barcelonie lat dwudziestych, młody pisarz, żyjący obsesyjną i niemożliwą miłością, otrzymuje od tajemniczego wydawcy ofertę napisania książki, jakiej jeszcze nie było, w zamian za fortunę i, być może coś więcej…
    Z niezwykłą precyzją powieściopisarską i w charakterystycznym dlań, oszałamiającym stylu, autor „Cienia wiatru” ponownie przenosi nas do Barcelony Cmentarzyska Zapomnianych Książek, by obdarować nas niezwykłą intrygą, romansem i tragedią poprzez labirynt tajemnic, gdzie czar książek, namiętności i przyjaźni splatają się w mistrzowskiej opowieści.